Vinyl

Er was een langzame dood beloofd. De opmars van de cd in de jaren ’80 zou de nieuwe, moderne tijd inluiden. Digitale muziek op een blinkend schijfje. Meer nummers en glasheldere weergave. Nooit meer het gekraak van stof onder een naald of een kleine verspringing door een kras. De lp had zijn laatste adem uitgeblazen.

Zo leek het ook een lange tijd te gaan. Enkel fanatieke muzikanten en verstokte muziekofielen grepen naarstig terug op de sentimentele, zwarte disk. Struinend over kleine zwarte markten in de hoop om nog tussen de meuk van “Alle dertien fout” een diamantje te vinden. Lp’s als waardeloze prul voor minder dan een euro aangeboden. De ooit keizer van de muziekdrager was van zijn troon gestoten en verworden in een tandeloze zwerver.

Cd’s, de nieuwe nummer 1, gingen al snel een nog diepere afgrond in door de opmars van online streaming. Digitale muziek, al dan niet legaal van het internet geplukt. Mensen die thuis terabytes vol met muziek hebben. Niet omdat ze ervan houden. Nee. Gewoon omdat het kan. Het gemak van iets gratis downloaden. Een verslaving.

Net als ik tegen een e-boek bezwaren heb, had ik dit ook tegen het online streaming. Hoeveel e-boeken kun je als leesliefhebber in een boekenkast zetten? Precies. Nul. Je zou er hooguit een treurige USB-stick of harde schijf neerleggen en dan trots kunnen wijzen en zeggen:

‘Kijk eens hoeveel boeken ik heb.’

Sneu, want het gaat je dan om de kwantiteit en goedkoopte en niet om het boek. Hetzelfde gevoel begon ik ook steeds meer bij muziek te krijgen. Het wordt ons allemaal zo gemakkelijk gemaakt. Een soort welvaartsziekte.

Muziekwinkels kregen het vanaf het nieuwe millennium steeds zwaarder. De cd, hoe blinkend en mooi ook, kon het niet winnen van de MP3. Klassieke valkuilen als alleen maar eenheidsworst verkopen, werden niet vermeden. Digitale muziekaanbieders als Spotify deden dit slimmer. Zij boden  betaalde digitale muziek aan, met niet alleen de mainstream shit, maar ook de muziek net daaronder. De onontdekte pareltjes, bands die aan de weg timmerden, golden oldies. Spotify begreep wél hoe het werkte en verdreef daarmee het opgelegde massaproduct dat de muziekwinkel aanbood.

En zie daar het kleine wonder. Kleine, rokerige muziekwinkeltjes in de hoekjes en nisjes van de stad verborgen, begonnen opeens te floreren. Zij die stand hielden en vinyl bleven verkopen. Op leven na dood. Als een halfdode plant die opeens weer water kreeg. De kleine, underground platenzaakjes werden de hipsters van de muziek. Het vinyl gereanimeerd en telde opeens weer mee.

Hoe kan dit? Sentiment? Deels, denk ik. Voor mij zou jeugdsentiment kunnen meespelen, maar voor mijn twintig jaar jongere collega niet. Zij heeft het platentijdperk niet meegemaakt.

Ik denk dat men klaar is met het gemak alles vanzelf maar te krijgen. Men wil weer uniek. Geen 1000 nummers op een stick, maar een aantal lp’s in een kast. Hun vrienden laten zien welke muziek ze leuk vinden. De art van de hoezen showen. Dankzij Spotify is de zwarte keizer weer terug op zijn troon.

Weg met de eenheidsworst! Hallo unieke individuen! Niet allemaal dezelfde bordjes meer van de IKEA, maar design toestanden van de Action (we blijven immers een zuinig volkje).

Is de welvaartsziekte daarmee opgelost? Nee, natuurlijk niet. Het feit dat lp’s voor dertig euro over de toonbank gaan, zegt al genoeg. Ooit zal ook zij daarmee haar eigen nek wel omdraaien. Voor nu ben ik er blij mee. Het vinyl, en daarmee ook de échte muziek, is terug van weggeweest. Leve de keizer!

wp_20170203_08_53_58_pro

Bewaren

Advertenties

35 gedachtes over “Vinyl

  1. Ik was ooit een radio chick vooral en van alles waar ik fan van ben, koop ik nog altijd het liefst alles, maar ja dat gaat niet meer, en nu doe ik het met youtube vooral om albums te luisteren om te hopen dat ik mijn collectie weer aan kan vullen. Plus mijn 3 cd lade doet het niet meer, dus ik wil mettertijd op zoek naar een nieuwe, maar wel weer met minimaal drie lades, zodat als ik ga schilderen bijv. dat ik er 3 cd’s tegelijk in kan leggen en lekker kan laten draaien.

    X

    Liked by 1 persoon

  2. Lekker met je potlood je cassettebandje ‘opdraaien’ en van je zuurverdiende centen platen en singles kopen. Mijn Philips Walkman (jawel) heb ik tot hij echt niet meer wilde gebruikt en ook al liep iedereen toen al met een discman of de eerste ipod was ik er nog groots mee. Nu ook een ipod (een oudje, de classic en daar wel al mijn ’80 en ’90 muziek opgezet) op vakantie is het toch wel handig meenemen en kan ik toch ongemerkt in mijn jeugdsentiment blijven hangen 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Vinyl is niet weggeweest uit mijn collectie. De platenhoezen van Roxy Music zijn als relikwieën. Mocht je ooit in Gent verblijven: Vynilla Record Shop vlakbij Zaal Vooruit (een geweldige muziektempel) als sinds 1981 de beste en wat mij betref de enige echt Vinyl Record Shop.

    Liked by 1 persoon

  4. Lp’s hebben toch wel zo hun charme, het staat ‘classy’, haha. Daarnaast heeft het iets heel ontspannends om gewoon even een plaatje te draaien; de tijd nemen om een plaat uit te zoeken, er zit meer sentiment bij dan bij het random aanklikken van een Spotify-lijstje. 😉 En uiteraard is het soms ook gewoon fijn om aan het verstikkende digitale harnas te ontsnappen en gewoon een boek te lezen met een plaatje op de achtergrond. 🙂

    Liked by 1 persoon

  5. helemaal mee eens Michiel. ik heb het toneelstuk ook op cassette ingesproken.
    ik hou ook van vinyl en cassettes. ook heb ik nog oude vhs banden. die wil ik binnenkort digitaal maken.
    verder is digitaal niet eens beter de fotos op papier blijven het langste bewaard een nieuwe computer kan bijvoorbeeld de oude digitale fotos niet meer zien omdat het bestand formaat verouderd is. en ook de gauwe oude bandrecorder waar alle platen mee geperst zijn. die banden die zijn miljarden keren afgespeeld. de studio bandrecorder met studiobanden blijft het beste.

    Liked by 1 persoon

  6. Ik vind de e-book toch echt een uitkomst hoor! Geen te zware koffers meer mee op vakantie. Dan maar een lege boekenkast :-). Qua muziek ben ik het met je eens. Spotify is zielloos muziek consumeren. En de artiesten houden er te weinig geld aan over. Dus om hen van een goed inkomen te voorzien, koop ik vinyl. Nadeel: de kast is vol en mijn verlanglijstje nog ellenlang.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s