Nieuwe website! MichielZiet.com

Dag beste, leuke, lieve, aardige en lees minnende volgers van deze blog,

Nou, dat is nog eens een binnenkomer, of niet?

Dat is natuurlijk ook niet zomaar. Veel van jullie weten het inmiddels al, echter veel ook nog niet. Dus wil ik jullie er toch nog even op wijzen.

Wat praat die man toch in raadselen? hoor ik je denken. Dat klopt, dus vandaar dat ik het nu ophelder.

Ik heb een nieuwe website. Zo, het hoogste woord is er uit. Wat betekend dat deze blog ophoudt actueel te zijn en alles wat vers en nieuw is aan verhalen en columns op de nieuwe site komt te staan.

Hoe heet dan die nieuwe site?

Goede vraag! Deze heet: MichielZiet.com

Kan ik je daar ook volgen zodat ik je columns kan lezen?

Uiteraard! Vandaar ook dit bericht op mijn oude site. Zodat ik jullie, en dat zijn er velen, kan vragen of jullie me ook op mijn nieuwe site willen volgen? Tenminste als je graag mijn verhalen leest of gewoon een leesliefhebber in het algemeen.

Oh, dat is mooi, dan ga ik je daar volgen. Kan ik verder nog iets doen?

Zeer zeker! Zegt het voort! Ik zou het enorm leuk, lief, te gek vinden wanneer je het bericht deelt, retweet, facebookt of iets… zodat de leesliefhebbers snel weer mijn site kunnen vinden.

Dat gaan we doen MichielZiet!

Super te gek! Bedankt alvast!

Nog een vraagje…

Ja?

Praat je altijd met jezelf op deze blog?

Ehh… dat komt misschien nog wel een keer in een column.

Kortom: Ik heb een nieuwe site:

MichielZiet.com

Komt allen een kijkje nemen!

frontpage

 

Advertenties

Eurootje!

Voor je de column gaat lezen:

Hij is ook op mijn nieuwe site te lezen!!

http://www.MichielZiet.com

(Dank Ireen Bertholeen voor het harde werk om de site zo mooi te krijgen!)

Vergeet je niet daar te aboneren? Dan blijf je mijn columns ontvangen.

Ik hoop je daar ook weer als trouwe lezer te mogen ontmoeten, want je weet:

De woorden van de schrijver zijn zonder geest,
Wanneer de lezer ze niet leest

De column:

Er gaat geen dag voorbij of ik hoor hem op de radio voorbijkomen. Ik denk toch wel de stem die iedereen is gaan haten. Ons indoctrinerend met zijn heilige missie. Ik heb het natuurlijk over meneer Eurootje! Voor een supermarkt die kennelijk verlegen zat om klanten. Alles wat deze man vertelt, probeert hij lekker te maken met zijn zwoele accentvolle stem. Man, wat irritant!

Broccoli is opeens geen broccoli meer, neeeee, het is een supergroente, gemaakt voor schippers op een binnenvaartschip. Dochtertje zit al kwijlend klaar en roept enthousiast ‘Broccoli!’. Wanneer ik thuis deze epische groente maak, hoor ik nooit enthousiaste stemmetjes. Het is een grote strijd om een millimeter groene stronk in hun strotten geduwd te krijgen. Je hebt er jaren El Quaida training voor nodig om die kids dusdanig onder druk te zetten, zodat ze het gaan leren eten. Afijn. Het groene goedje is bereid door het vrouwtje. Geduldig wacht zij wat de schipper van deze heldengroente vindt. Hij vindt het gewoon lekker. Man wat mooi!

Of witlof. Meneer Eurootje probeert ons als een noeste Jehova te overtuigen dat witlof lekker is! Maar dan bedoel ik ook écht lekker. Goddelijk! In de winter en de zomer. Even wat hatseflatsen en voilà, de heerlijkste witlofsalade ooit! Natuurlijk kent iedereen die een beetje moeder of oma heeft gehad deze gerechten allang, meneer Eurootje verkondigd ze echter alsof ze nieuw in de bijbel bijgeschreven zijn.

Het mooiste moet nog komen. Niet de irritante voice-over wekt verbazing, maar een puber die ’s nachts thuiskomt en even de bak witlofsalade leeglepelt. Dat kan niet. Een puber kruipt of waggelt met een dronken kop naar de dichtstbijzijnde shoarmatent en vreet daar een kingsize kebab met drie emmers knoflooksaus daaroverheen gekotst. Ik heb in mijn uitgaanstijd nog nooit iemand horen roepen:

‘Hé, jongens, wat doen we? Even een lekker witlofsaladetje wegtikken bij mijn moeder?’

En dan alle vrienden met een vork in hun gestrekte arm.

‘Gast, nassen!’

Precies! Zo realistisch als Geert Wilders lijsttrekker van de PvdA zou worden. Man, wat absurd!

Het vervelendste is dat ik onbewust onbedoeld geïnfecteerd ben door die reclame. Ik luister veel radio en dan pak je hem toch mee. Geen ontsnappen aan de stem van meneer Eurootje. Wanneer ik nu door een supermarkt loop en ik zie iets van een euro, dan hoor ik die stem.

Eurootje!

Dan draai ik me verschrikt om. Dat indoctrinerende accent ook hier al?

Zie ik een zak nieuwe aardappelen liggen.

Man, wat lekker!

Wederom kijk ik in paniek om me heen.

Bij de laatste gang, waar de zuivel staat…

Wat gezond!

…voel ik me als een soldaat uit de loopgravenoorlog. Volledig gedesoriënteerd en waanbeelden. Iedereen die in een schortje of bloesje loopt van de supermarkt is verdacht.

Ik zie een pot pindakaas staan. G’woon lekker.

Goed eten. Daar houden we van!

De pot scheert rakelings langs een vakkenvuller. Ik roep de vliegende pot nog na.

‘Eurootje!’

Ik vlucht de winkel uit.

Goed eten zal nooit meer hetzelfde zijn. Ik ruil de witlofsalade maar van nood in voor de shoarma… Man, wat lekker!

Eurootje

Gesponsord stuk vreten

Dat het hedendaagse voetbal voor altijd verkloot is door het grote geld, is eigenlijk anno 2017 al heel normaal. Waar je vroeger als gezonde club nog enigszins internationaal mee kon komen, wordt het nu geregeerd door maffe rijke, Chinezen, Amerikanen, Arabieren en Russen die hun geld liever steken in een voetbalclub dan in hun eigen maatschappij.

We weten tegenwoordig niet beter. Hang een jeugdspeler en zijn ouders met een net-niet-modaal inkomen een vette worst voor en weg zijn ze. Eventjes heel rijk bij een grote club waar ze nooit doorbreken, als handelswaar gebruikt en uitgebuit worden om vervolgens ergens berooid te eindigen bij een hoofdklasseclub als een talent dat het nooit maakte. Hard, maar voor de meeste wannabe-Cruijffs waar. Dat allemaal mede mogelijk gemaakt door een rijke zielloze sponsor. Was je nog een beetje goed, dan zal Voetbal International je misschien nog een ghostwriterboekje aanbieden over je leven als topsporter.

Het hele voetbalsysteem is in principe verprutst door het grote geld en vooral de belangen die daarbij spelen. Het spel geregeerd door enkele rijke clubbazen. Toegestane kartelvorming blijkbaar. Het is niet anders. Geld vergiftigt veel topsporten en wij vinden het best.

Dat geld, of beter het gebrek daaraan, de zorg vergiftigt vind ik veel zorgelijker. Zo las ik dat je in een seniorenwoning in Groningen een wurg-huurcontract afsluit, waarbij je verplicht bent dat te eten wat de cateraar biedt. Eet je een keer wat anders, dan hangt er een dwangsom van 500 euro boven je hoofd! Ik verzin dit niet. Zoveel gevoel voor idiotisme heb ik nu ook weer niet.

Het meest erge nog vind ik dat ik vrees dat dit niet een opzichzelfstaand feit is. Ik vermoed dat er zo veel gesponsorde instellingen zijn met dit soort contracten. Net als in het voetbal regeren het geld en de belangen. Waar je als speler nog enigszins de vrije keuze hebt, lijkt deze hier ver te zoeken. Je tekent een contract bij een manager en wil je wat anders? 500 euro! Nu ik er zo over nadenk, dit ligt ook niet zo heel ver af van enkele voetbalclubs.

De zorg kost veel geld, dat weet iedereen. De regering belooft elke verkiezing trouw er iets mee te doen en ik geloof ook best dat ze er geld in pompen. De zorgverzekeraars hebben hier ook belang bij. Zij proberen met minimaal geld bijvoorbeeld een ziekenhuis de duimschroeven aan te draaien. Ik zelf betaal zeker tweeduizend euro aan zorg per jaar. Maar breek ik een pink, word ik bijna geweigerd bij een ziekenhuis. Omdat ik bij de verkeerde verzekeraar zit! Echt gebeurd! Het ziekenhuis wilde wel, maar zou last kunnen krijgen met de verzekeraar. Klinkt toch ook een beetje als kartelvorming. Maar net als in het voetbal halen we meewarig onze schouders een keer op en we accepteren het maar.

Nu zitten ergens in een seniorenflat ome Jan en tante Klara gestoofde varkenspruttel met papperige rijst en vaalgroene doperwtjes te eten omdat dit moet van de verhuurder. Nog even en dan staat er een oude televisie van Samsung met 10 voorgeprogrammeerde kanalen en een goedkope magnetron om hun prak vuilnis zelf op te warmen. Allemaal aangeboden door de o zo gulle verhuurder en zijn sponsors. Wat een luxe! Je zou er haast een inbraak voor doen om even veertien dagen luxe vakantie te vieren in de plaatselijke bajes. Of zouden ze daar ook gesponsorde daghap hebben?

Van de week kreeg ik een mailtje of ik een blog wilde schrijven over kussens. Wisten ze dat ik uit Almelo kom? De stad van de beroemde Finkers: verkoopt u ook kussentjes? Ik zou gratis kussens mogen uitzoeken wanneer ik ze er in vernoemde. Mwah, ik heb maar niets getekend. Voorts mag ik nergens anders meer kussens kopen op straffe van een dwangsom.

Het blijft toch zorgelijk allemaal.

cartoon eten

Rages en trekzakken

Eerst de Nerfs, nu de Fidgetspinners en als ik me niet vergis komt het goed beproefde recept Slime ook weer oprukken. Rages. Soms slim commercieel opgehypet en soms uit het niets ontstaan. Zoals die Fidgets.

Ik kan me nog herinneren dat ik mijn zakgeld tot op de bodem van mijn knip opmaakte voor nutteloze, glazen bollen. Ook wel knikkers genoemd. Bonken, kattenogen, dubbele bonken, porseleintjes, glimmerdeglammers of weet ik hoe ze allemaal heetten. Als een indiaan die Amerika verkocht voor spiegeltjes en kraaltjes, zo verkocht ik mijn speelgoed voor knikkers. Ik kreeg dan ook regelmatig op mijn knikker van m’n pa als ik weer een speelgoed auto voor een zak Space Bonkiebonkers had geruild.

De jojo. Ook weer zo’n hype die opeens opdoemde. Wat was ik goed! Ik zwieperde dat ding horizontaal, verticaal, met salto’s en backwards. Zelfs met de ogen dicht. Een vaas, twee koppen koffie, een bordje, een klok en een rood aanlopende moeder was de totaal schade. Maar dan had je ook wat. Jojo-koning van de school! Heel wat anders dan de jojo-effecten van menig afvaller. Die kunnen het alleen maar met de ogen en mond dicht.

Flippo’s had je ook nog. Een bewust door een chipsfabrikant gehypet schijfje. Ik had zoveel flippo’s, ik kon geen chips meer zien! Destijds had je nog niet de zogeheten schooierjongetjes bij een supermarkt. Bedelend voor plaatjes, smurfen of andere pruttel. Had ik het geweten, had ik het zo gedaan! Gewoon hup! Naast de schaamteloze trekzakimmigrant gaan staan bij de ingang van een supermarkt en bedelen maar! Met het verschil dat ik met mijn BMX naar huis zou gaan en die trekzakgast met een dure Mercedes. Op zich ook een hype. Zo zie je ze het hele jaar niet. Eerste zonnestraaltje komt en hop, daar zitten ze weer. Ter uwer lust ende oorverkrachting. Waar zouden ze de rest van het jaar zitten, vraag ik mij af. Zitten ze met z’n allen ergens te trekzakken bij een indoor supermarkt? Of zijn ze hun Panini plaatjesboek aan het volplakken?

Afijn, ik dwaal af. Rages. Ze zijn van alle tijden. Ik vind het fenomeen geweldig! Zo is er niets en zo gooien we elkaar een emmer ijswater over de kop en liggen we ergens als een debiele plank in een hondenuitlaatgebied.

Een andere rage viel mij ook op, of beter, ik werd er op gewezen. Sinds de heren in Den Haag bezig zijn met aanklooien met de formatie, gaat de economie er met de dag op vooruit! Is er minder werkloosheid, ook onder jongeren, en stijgt de koopkracht. Ik wil er geen hype van maken, maar ik zou zeggen: heren in Den Haag, doet u maar rustig aan! Ik kan nog wel een trekzakje voor u regelen!

lava

Bron afbeelding: HowToBeADad.com

Veertien jaar

Ik had een krantenwijk. Maakte op mijn Puch de straten onveilig. Nog met zo’n ouderwetse walkman. Autoreverse cassettedeck met daarin mijn eigen grunge/alternative compilaties. Mijn ouders vonden dat als ik een midiset wilde dat ik er zelf maar voor moest sparen. Ik was veertien jaar. Een lange, onzekere slungel die de krant al niet durfde te bezorgen als er een beetje duister figuur in de straat stond. Geloof me, in Almelo stond er nogal eens een duister figuur. Alleen als ik een vriendje zag, durfde ik even stoer te doen. Maar eerlijk? Ik durfde nog geen meisje aan te kijken.

Destijds wist ik het nog niet, maar ik was waarschijnlijk een doorsnee slungelpuber die nog veel moest ontdekken en leren. Ik repte wel eens stoer dat ik een meisje had gescoord. Daar had echter het woordje ‘bijna’ tussen moeten staan. Internet bestond nog niet dus de enige seksuele voorlichting die je opgeschoten hormonen kregen was door je eigen fantasie en een heimelijke handel in seksboekjes door de jongens in de straat.

Geen jongen meer en nog geen man. Je was iets ertussenin. Je moest je plekje nog zien te verwerven in de grote wereld. Dat dacht je toen.

Veertien jaar is ook die jongen die een meisje seksueel misbruikt heeft en vermoord. Vermoord. Laat het goed tot je doordringen. Vermoord. Kippenvel. Op dat moment kreeg ik een soort van verdoofde hersenen bij het lezen van dit bericht. Een jongen heeft moedwillig een meisje misbruikt, omdat hij zijn puberhormonen niet in bedwang kon houden, en daarna om het leven gebracht. Veertien jaar en twee jonge levens zijn voorgoed naar de kloten.

Met de beste wil van de wereld probeerde ik me in te leven in die jongen. Was hij blind van hormonale geilheid? Gaf het overschot aan testosteron hem een rood waas voor de ogen? Gebrek aan bepaalde emoties? Wat? Wat rechtvaardigt verkrachting en moord? Zo’n jonge leeftijd en nu zijn leven al weggegooid. Ik begrijp het niet.

Ik las op de NOS ergens dat, hoe gruwelijk het ook is, de jongen een tweede kans verdient. Dat zijn hersens nog niet ontwikkeld zijn en alles nog anders kan. Kan dat? Hij heeft zich zelf bij de daad al levenslang gegeven. Met alle goedheid in mij wil ik best geloven in een tweede kans en zelfs in vergeven bij oprecht berouw. Het haalt alleen dat meisje niet terug. Het zal de gapende wond bij haar ouders, familie en vrienden niet helen. Niets van dit alles. De jongen heeft zichzelf veroordeeld tot levenslang besef van zijn eigen feiten. Berouw en tweede kans of niet. Hij heeft zichzelf gebrandmerkt en niet alle mensen zullen zo mild reageren als ik dit wellicht nu doe in deze column.

Er lopen genoeg ontspoorde jongeren rond. Van plofkraken tot zinloos geweld. Ook met poging tot doodslag. Daar hoeven we niet schijnheilig over te doen. Vaak loopt het net goed af. Nu net niet. Kortsluiting in het puberbrein maakt zelfs de rustigste, fijne leerling een gevaarlijk persoon.

Het liefst zou ik elke veertienjarige opgeschoten knaap of dametje in wording bij de schouders willen pakken en door elkaar willen rammelen! Laat die klote hormonen niet doorschieten! Denk door die kortsluiting heen en wees slim! Tweede kansen zijn niet altijd hetzelfde. Sommigen zijn voor levenslang!

bloed hand

Bron afbeelding: Pixabay

Tattoo

Daar lag ik dan. Op een soort tandartsstoel-achtige zetel in een tattoo winkel. Of winkel, hoe noem je eigenlijk een plek waar je tatoeages laat zetten? Daar lag ik dus. In een tattoo-zetterij.

Eindelijk durfde ik het aan. Niet meer laten beïnvloeden door wat anderen ervan vonden, maar wat ik er zelf van dacht en vooral waarom ik het zo dacht. Dus stapte ik enkele maanden geleden in de wereld van de tatoeage binnen en daarbinnen trof ik een jonge dame aan, Sally geheten. Een jongedame die mij aan de naald zou nemen in de wereld van lichaamsbeschildering.

Ze maakte een foto van mijn borstkast om mij zo te kunnen laten zien hoe de tattoo eruit zou komen te zien. Bij de eerste blik op mijn digitale torso was ik er meteen al uit. Ik moest nodig weer naar de fitness. Wat een hangtieten! Sally was professioneel genoeg om hier geen uitspraken over te doen. Het had haar zo een klant kunnen kosten.

Afijn, samen kozen we de mooiste plek voor de draak uit, want dat moest het worden, en mocht ik een paar weken later terugkomen voor de vuurdoop. Mij vrijwillig laten prikken door een jonge tattoo artiest die mij algauw geruststelde in de grunge stijl tattoo-zetterij.

Ze zeggen wel eens dat barmannen een soort psychiaters zijn die de problemen van hun klanten aanhoren. Ik denk dat het bij tatoeëerders niet veel anders is. Althans dat was mijn ervaring. Niet dat ik nu zoveel problemen uitstortte. Wel veel meligheid en humor. Wat op zich best wel link is wanneer je de vrouw met de naald de gek aansteekt. Maar ach, leef het leven tot de max.

‘Je hebt een bijzondere huid,’ zei ze.

‘Dank je, ik ben er ook erg trots op,’ grapte ik terug.

Een dreigende naald kwam op mij af met een glimlach.

‘De stencil blijft bij jou slecht op je lichaam zitten, dus ik zal flink moeten concentreren.’

Ik ben blij dat zij dat moest doen want dat was niet een van mijn sterke punten.

We konden het goed vinden samen. Wat wel handig is wanneer je zesenhalf uur in de stoel ligt. We hebben, denk ik, letterlijk over van alles en nog wat gepraat. Van relaties tot en met het avondeten en alles daar tussen in. Af en toe kwam haar vader, ook tatoeëerder, even controleren of ze het goed deed. Het oog van de meester zeg maar.

De beste man was iemand zonder moordkuilen in zijn hart. Hij bestudeerde mijn, inmiddels wat meer afgetrainde bovenlichaam en zei.

‘Doet het niet zeer bij je borst?’

‘Neuh, valt eigenlijk wel mee.’

‘Hmm,’ zei hij dodelijk serieus. ‘Knap, want je hebt er nu niet bepaald veel spek en spier op zitten.’

Het wawawaaa-muziekje ontbrak er nog aan. Acht weken kettlebell fitness met één zin door de gootsteen.

‘Ja, mijn pa kan behoorlijk direct zijn.’

‘Dan weet ik het waar jij het van hebt.’

Daar kwam die naald weer.

De draak ontwaarde steeds meer op mijn borstkast. Een mooie gewaarwording. Ze kon het écht goed! Dat wist ik ook wel, anders ging ik er niet naartoe. De pijn viel ook best mee. Toen nog wel. Ze lachte op een gegeven moment ook een beetje duivels naar me.

‘Nu vind je me nog aardig, maar als ik met het finetunen begin, ga je me haten.’

Ik kon het me niet voorstellen. Totdat ze met haar naald voor de zoveelste keer over mijn reeds beschadigde huid ging om alles mooi diepte te geven. Alsof een leger wespen en bijen je massaal steekt! Alsof je driedubbel verbrand bent… alsof ze een gloeiend heet hoefijzer op je borst drukken! De duivel! Wat een pijn!

Een Michiel laat zich echter niet kennen. Zoekend naar die bubbel van concentratie focuste ik me op mijn ademhaling. Zen. Geen pijn maar ademhaling. In mijn ooghoek zag ik de vader boven mijn opdoemen. Ademhalen. Hij had een camera bij zich. Concentreer. Ik vermoedde voor een plaatje van mijn draak voor de website. Focus. Hij fotografeerde echter niet. Hij wachtte af. Adem in. Een zucht van frustratie ontsnapte over zijn lippen. Adem uit.

‘Kun je op zijn minst niet doen alsof?’

Ik staarde de vader vragend aan.

‘Alsof je pijn hebt! Iedereen gaat stuk in deze fase en jij ligt er maar een beetje gezellig bij.’

‘Oh, sorry,’ zei ik en dacht snel even na. ‘Ik kan wel even alsof doen.’

Dat was een goed plan. Tatoeëerders humor. Zo leer je weer wat.

Hij stond erop! De naaldenstorm had ik overleefd en het resultaat mocht er zijn! We waren beiden zo blij met het resultaat na deze marathon dat we elkaar spontaan een boks gaven! Vader complimenteerde ons beide dat we het super gedaan hadden.

En passant kreeg ik nog een nieuwe dimensie bij het woord ‘smeren’. Eindelijk begreep ik wat al die mensen met een tattoo bedoelden wanneer ze me voor de zoveelste keer vertelden dat ik goed moest smeren. Ik smeer altijd goed. Vraag maar aan mijn vriendin. Die loopt de hele dag met een stofzuiger en een vaatdoek achter mij aan.

Ik kreeg een tubetje bepanthen mee en moest daar driemaal daags mijn draak mee voeden. Smeren dus.

Ik verliet de zaak. Niet voorgoed, want ik kom nog een keer terug. Ik zei dag tegen Sally de inkmaster. Dat was raar. We stonden er dan ook wat onwennig en knullig bij. Dat laatste ik vooral dan. We deden nog een boks en een hand en ik verliet de winkel. Opeens de ‘gewone’ wereld weer in. De magie van de tattoo wereld nog als een zweem om me heen. Zou zij dat ook hebben? Een hele dag best intens met elkaar bezig zijn en dan opeens klaar.

De draak prikte door mijn shirt. Alsof het wilde zeggen dat het zo goed was. Dat dit erbij hoorde. Ik glimlachte, bedankte Sally in gedachten en ging de wereld in met mijn alter ego op mijn lijf vereeuwigd.

tattoo

Polderspionage

Nederland eet van twee kantjes? Of doet Nederland Trumperiaanse zaken? Waar ik het over heb? De Volkskrant wist ons te melden dat de Nederlandse politie nauw samenwerkt met de Russische geheime dienst de FSB. Daarnaast ook nog eens met de FBI. Dit sinds 2009 onder het mom om internetmisdaad aan te pakken.

Dus de Amerikaanse geheime dienst en de Russische geheime dienst zitten ergens in Nederland koffie te leuten met elkaar over het wel en wee van internet. Dus eigenlijk wat door deze twee boevenlanden zoveel mogelijk wordt ontkend gebeurt gewoon in ons kikkerlandje. Apart.

Nog bijzonderder wordt het dat de Nederlandse geheime dienst, de AIVD, dit bericht de wereld in heeft geholpen. Zij maken hier zich zorgen over. Dat geloof ik, want het is ook wel erg lullig dat je als geheime dienst gepasseerd wordt door de politie. In het geheim! Oké, oké, de politie informeert de AIVD wel wat er allemaal besproken is tijdens deze ontmoetingen en het heeft zelfs al haar vruchten afgeworpen in de cybercrime.

Ik las het nieuwsbericht en probeerde mijn eigen gedachten er in te verwerken. Rusland wat vermoedelijk de MH17 naar beneden heeft geknald en waar een groot onderzoek (nog steeds) naar loopt. Amerika die meer lekken heeft dan een gemiddelde incontinente bejaarde. Het land waar alles wat kritisch is, strategisch wordt ontslagen. Landen waar je als één Europa, nou ja één, waar je als verdeeld Europa enigszins voorzichtig mee moet zijn om niet in een soort van koude oorlog deel twee te belanden. Wat doet Nederland? Hup, we passeren onze eigen geheime dienst en worden gewoon dikke vriendjes met beide. Kapot vliegtuig of niet. TTIPP of niet.

Handig? Geen idee. De toekomst zal het uitwijzen. Handig van de AIVD om dit nieuws te lekken naar de krant? Ook geen idee. Ik neig naar voorbedachte rade. In overleg met de FSB en de FBI dat als ze zich heel keurig nergens mee bemoeien en gewoon heel lief en braaf het MH17-onderzoek blijven doen, dat ze dan het koffiekoekje mogen hebben en ook hun aandacht.

Ik hoop dan dat er tenminste nog ergens één rebelse AIVD’er is. Wanneer de diensten hier weer op de koffie zijn, dat hij ergens op De Krim is geland met zijn parachute. Verborgen in de schaduw op zoek gaat naar de dat ene aktetasje. Dat hij met gevaar voor eigen leven uit de laserstraal bewaakte bunker onder het paleis vandaan weet te halen. Daarna ontsnapt hij met zijn mini-onderzeeër via een kanaal richting Turkije. Op de hielen gezeten door de elite-troepen van Assad. De leider duidelijk herkenbaar aan zijn kaken van staal en woest uitziende blik. Aan zijn rechterhand een aantrekkelijke donkere dame, maar oh zo gevaarlijk. Gelukkig heeft hij een licentie om te moorden. Maar goed dat onze agent negen levens heeft en weet hij vermomd als vluchteling in een bootje Griekenland te bereiken. Daar wacht zijn lieftallige en bloedmooie assistente hem op. Een juweel om te zien. Ze zeggen niet voor niets dat diamanten voor altijd zijn. Terug in Nederland zou hij aanschuiven bij het koffieclubje van de politie. Hoe wilt u uw bakkie? Geschud, niet geroerd.

Roger Moore alias James Bond is niet meer. 23 mei overleed een van onze meest geliefde geheim agenten Net nu het lijkt of de polderromantiek bij onze geheime dienst lijkt te zijn teruggekeerd.

Rust vol gevaar 007.

roger moore

Nicotine doordrenkte eenzaamheid

‘Wat is dat gezond!’

De oude vrouw tikte met haar vinger op een van mijn drie bakken kwark terwijl ik deze op de lopende band legde.

‘Dit niet.’

Mijn cashewnoten kwamen niet door de schifting van gezond. Ik glimlachte en wees triomfantelijk op de tekst.

‘Maar wel ongezouten.’

De vrouw mompelde wat. Nu viel het me pas op dat ze een intense sigaretten rooklucht om zich heen droeg. Vooral uit haar rood met zwarte, gebreide vestje leek de lucht niet te kunnen ontsnappen.

‘Tegenwoordig mag toch niets meer. Alles moet gezond.’

Ze keek een beetje knorrig voor zich uit. Ze had een Groninger metworst op de band liggen. Ik besloot haar een hart onder de riem te steken.

‘Een harde worst is ook wel lekker op zijn tijd hoor.’

‘Zelfs een borreltje mag al niet meer.’

‘Ach, zo af en toe.’

‘Nee, ik mag niet meer van de dokter.’

Het gesprekje dat ik als een vluchtige conversatie had beschouwd, kreeg plots een andere dimensie.

‘Ik heb een epilepsie aanval gehad en de dokter zei dat dit zonder alcohol niet gebeurd was, maar ja, wie zegt dat het zo is?’

‘Ja, dat weet ik ook niet.’

Haar neus stak paarsig dik af, haar ogen keken troebel. Het vrouwtje was aanwezig, maar ook niet. Hier stond iemand met een groter probleem dan af en toe een borreltje.

‘Daarna moest ik naar het ziekenhuis. In Nordhorn, Duitsland, doe ik nooit weer!’

Gezien haar geringe postuur en fragiele uiterlijk nam ik maar aan dat deze woorden grootspraak waren. Mensen om ons heen keken af en toe op. Iedereen dacht er het zijne van. Ik dacht even niets.

‘Ze spraken niet eens Duits! Alleen maar Irakees en Pools. Daar kan ik toch niets mee?’

‘Nee, dat is lastig inderdaad.’

‘Doe ik nooit weer.’

Ik knikte.

De vrouw zweeg, de rooklucht niet. Iedereen leek het te kunnen ruiken. Nicotine had de alcohol tijdelijk vervangen. Niet voor altijd wanneer ik haar zo bekeek. Ik wilde dat ik het anders kon zeggen.

‘Vier weken ben ik er vanaf.’

‘Dat is een goede start.’

‘Het moet van de dokter.’

‘Dan zal het wel goed voor u zijn.’

‘Ja, wat moet ik anders?’

Negeren of afkappen was nu geen optie. Dit was het minste wat ik kon doen. Het oude vrouwtje rekende af en vertrok uit de winkel zonder een tot ziens of bedankt. Een aantal seconden later trok de rooklucht weg.

Eenzaamheid in een volle supermarkt. Het moest niet eens van de dokter.

alcohol

Gewoon

Gewoon lekker, gewoon smeuïg, groot geworden door gewoon te blijven.

Zomaar een paar kreten die stilletjesaan oprukken in marketing. Alles moet opeens “gewoon”. Of zoals het al gepimpt is: g’woon. Dat is voor ons Tukkers wel weer handig, want wij hebben toch al de neiging om letters in te slikken.

Klopt ook wel, want na al die jaren van orgies, XTC, agressiviteit en andere losbandige taferelen wordt het tijd dat we  Sodom en Gomorra, ook wel SOA en Chlamydia genoemd, naast ons neerleggen. We moeten weer leren normaal doen. Stoppen met de ruiten ingooien van onze buurman. Niet meer meters lange lijnen cocaïne snuiven op de fluorescerende lijnen van het fietspad. Dat is passé. Volgens de reclame moeten we weer “gewoon” doen.

Gewoon. Even denken. Wat associeer ik met gewoon? Dat ik ’s morgens opsta, mijn zoon uit bed haal, ontbijtje maak en hem naar school breng? Vind ik toch aardig gewoon. Vindt mijn zoon ook. Hij heeft het helemaal moeilijk, want hij is in het brede spectrum van gewoon eigenlijk met zijn handicap een beetje ongewoon. Vind ik niet, hoor. Maar wanneer ik vandaag de dag nog steeds vreemde blikken in zijn richting zie gaan, wordt het tijd dat hij eens g’woon normaal doet. Hoe moet hij anders mee met de maatstaven van onze wijze heren van de reclame?

Dus we moeten met ons allen gewoon goed eten, een gewone verzekering afsluiten en gewoon genieten van ons lichaam omdat we dat waard zijn. U toch ook? Hoe meer ik dat woordje gewoon uitspreek, hoe meer ik het maar een raar woordje vind. Hoezo gewoon? Iemand die in de reclame roept dat gewoon lekker eten goed is, geloof ik bij voorbaat niet. Gewoon lekker je lichaam met E-nummers volproppen, dat geloof ik eerder. Groot geworden door gewoon klein te blijven. Ja, tuurlijk! Maar wel miljoenen reclamegeld spenderen om ons dat te doen laten geloven.

Bovendien, zijn het niet de ongewone mensen die het leven een stuk interessanter maken? Een camerateam dat een Vlaamse gaai redt, kinderen die ruim 6 ton ophalen voor haaien, een slachtoffer van seksueel misbruik schenkt een ton aan een kinderhuis. Niet verzonnen, ongewone zaken waar we allemaal een stukje blijer van worden of opeens wat meer bewust van het leven om ons heen.

Dus reclame, ondanks jullie goedbedoelde probeersel om gewoon een hype in gang te zetten, ik blijf toch een beetje ongewoon, zonderling en anders tegen het leven aankijken. Maak jullie maar geen zorgen hoor. Ik zal gewoon goed blijven eten en sporten en verzekerd blijven, maar dan wel op mijn eigen ongewone manier. Gewoon omdat het kan.

Gwoon.png