Rages en trekzakken

Eerst de Nerfs, nu de Fidgetspinners en als ik me niet vergis komt het goed beproefde recept Slime ook weer oprukken. Rages. Soms slim commercieel opgehypet en soms uit het niets ontstaan. Zoals die Fidgets.

Ik kan me nog herinneren dat ik mijn zakgeld tot op de bodem van mijn knip opmaakte voor nutteloze, glazen bollen. Ook wel knikkers genoemd. Bonken, kattenogen, dubbele bonken, porseleintjes, glimmerdeglammers of weet ik hoe ze allemaal heetten. Als een indiaan die Amerika verkocht voor spiegeltjes en kraaltjes, zo verkocht ik mijn speelgoed voor knikkers. Ik kreeg dan ook regelmatig op mijn knikker van m’n pa als ik weer een speelgoed auto voor een zak Space Bonkiebonkers had geruild.

De jojo. Ook weer zo’n hype die opeens opdoemde. Wat was ik goed! Ik zwieperde dat ding horizontaal, verticaal, met salto’s en backwards. Zelfs met de ogen dicht. Een vaas, twee koppen koffie, een bordje, een klok en een rood aanlopende moeder was de totaal schade. Maar dan had je ook wat. Jojo-koning van de school! Heel wat anders dan de jojo-effecten van menig afvaller. Die kunnen het alleen maar met de ogen en mond dicht.

Flippo’s had je ook nog. Een bewust door een chipsfabrikant gehypet schijfje. Ik had zoveel flippo’s, ik kon geen chips meer zien! Destijds had je nog niet de zogeheten schooierjongetjes bij een supermarkt. Bedelend voor plaatjes, smurfen of andere pruttel. Had ik het geweten, had ik het zo gedaan! Gewoon hup! Naast de schaamteloze trekzakimmigrant gaan staan bij de ingang van een supermarkt en bedelen maar! Met het verschil dat ik met mijn BMX naar huis zou gaan en die trekzakgast met een dure Mercedes. Op zich ook een hype. Zo zie je ze het hele jaar niet. Eerste zonnestraaltje komt en hop, daar zitten ze weer. Ter uwer lust ende oorverkrachting. Waar zouden ze de rest van het jaar zitten, vraag ik mij af. Zitten ze met z’n allen ergens te trekzakken bij een indoor supermarkt? Of zijn ze hun Panini plaatjesboek aan het volplakken?

Afijn, ik dwaal af. Rages. Ze zijn van alle tijden. Ik vind het fenomeen geweldig! Zo is er niets en zo gooien we elkaar een emmer ijswater over de kop en liggen we ergens als een debiele plank in een hondenuitlaatgebied.

Een andere rage viel mij ook op, of beter, ik werd er op gewezen. Sinds de heren in Den Haag bezig zijn met aanklooien met de formatie, gaat de economie er met de dag op vooruit! Is er minder werkloosheid, ook onder jongeren, en stijgt de koopkracht. Ik wil er geen hype van maken, maar ik zou zeggen: heren in Den Haag, doet u maar rustig aan! Ik kan nog wel een trekzakje voor u regelen!

lava

Bron afbeelding: HowToBeADad.com

Veertien jaar

Ik had een krantenwijk. Maakte op mijn Puch de straten onveilig. Nog met zo’n ouderwetse walkman. Autoreverse cassettedeck met daarin mijn eigen grunge/alternative compilaties. Mijn ouders vonden dat als ik een midiset wilde dat ik er zelf maar voor moest sparen. Ik was veertien jaar. Een lange, onzekere slungel die de krant al niet durfde te bezorgen als er een beetje duister figuur in de straat stond. Geloof me, in Almelo stond er nogal eens een duister figuur. Alleen als ik een vriendje zag, durfde ik even stoer te doen. Maar eerlijk? Ik durfde nog geen meisje aan te kijken.

Destijds wist ik het nog niet, maar ik was waarschijnlijk een doorsnee slungelpuber die nog veel moest ontdekken en leren. Ik repte wel eens stoer dat ik een meisje had gescoord. Daar had echter het woordje ‘bijna’ tussen moeten staan. Internet bestond nog niet dus de enige seksuele voorlichting die je opgeschoten hormonen kregen was door je eigen fantasie en een heimelijke handel in seksboekjes door de jongens in de straat.

Geen jongen meer en nog geen man. Je was iets ertussenin. Je moest je plekje nog zien te verwerven in de grote wereld. Dat dacht je toen.

Veertien jaar is ook die jongen die een meisje seksueel misbruikt heeft en vermoord. Vermoord. Laat het goed tot je doordringen. Vermoord. Kippenvel. Op dat moment kreeg ik een soort van verdoofde hersenen bij het lezen van dit bericht. Een jongen heeft moedwillig een meisje misbruikt, omdat hij zijn puberhormonen niet in bedwang kon houden, en daarna om het leven gebracht. Veertien jaar en twee jonge levens zijn voorgoed naar de kloten.

Met de beste wil van de wereld probeerde ik me in te leven in die jongen. Was hij blind van hormonale geilheid? Gaf het overschot aan testosteron hem een rood waas voor de ogen? Gebrek aan bepaalde emoties? Wat? Wat rechtvaardigt verkrachting en moord? Zo’n jonge leeftijd en nu zijn leven al weggegooid. Ik begrijp het niet.

Ik las op de NOS ergens dat, hoe gruwelijk het ook is, de jongen een tweede kans verdient. Dat zijn hersens nog niet ontwikkeld zijn en alles nog anders kan. Kan dat? Hij heeft zich zelf bij de daad al levenslang gegeven. Met alle goedheid in mij wil ik best geloven in een tweede kans en zelfs in vergeven bij oprecht berouw. Het haalt alleen dat meisje niet terug. Het zal de gapende wond bij haar ouders, familie en vrienden niet helen. Niets van dit alles. De jongen heeft zichzelf veroordeeld tot levenslang besef van zijn eigen feiten. Berouw en tweede kans of niet. Hij heeft zichzelf gebrandmerkt en niet alle mensen zullen zo mild reageren als ik dit wellicht nu doe in deze column.

Er lopen genoeg ontspoorde jongeren rond. Van plofkraken tot zinloos geweld. Ook met poging tot doodslag. Daar hoeven we niet schijnheilig over te doen. Vaak loopt het net goed af. Nu net niet. Kortsluiting in het puberbrein maakt zelfs de rustigste, fijne leerling een gevaarlijk persoon.

Het liefst zou ik elke veertienjarige opgeschoten knaap of dametje in wording bij de schouders willen pakken en door elkaar willen rammelen! Laat die klote hormonen niet doorschieten! Denk door die kortsluiting heen en wees slim! Tweede kansen zijn niet altijd hetzelfde. Sommigen zijn voor levenslang!

bloed hand

Bron afbeelding: Pixabay

Tattoo

Daar lag ik dan. Op een soort tandartsstoel-achtige zetel in een tattoo winkel. Of winkel, hoe noem je eigenlijk een plek waar je tatoeages laat zetten? Daar lag ik dus. In een tattoo-zetterij.

Eindelijk durfde ik het aan. Niet meer laten beïnvloeden door wat anderen ervan vonden, maar wat ik er zelf van dacht en vooral waarom ik het zo dacht. Dus stapte ik enkele maanden geleden in de wereld van de tatoeage binnen en daarbinnen trof ik een jonge dame aan, Sally geheten. Een jongedame die mij aan de naald zou nemen in de wereld van lichaamsbeschildering.

Ze maakte een foto van mijn borstkast om mij zo te kunnen laten zien hoe de tattoo eruit zou komen te zien. Bij de eerste blik op mijn digitale torso was ik er meteen al uit. Ik moest nodig weer naar de fitness. Wat een hangtieten! Sally was professioneel genoeg om hier geen uitspraken over te doen. Het had haar zo een klant kunnen kosten.

Afijn, samen kozen we de mooiste plek voor de draak uit, want dat moest het worden, en mocht ik een paar weken later terugkomen voor de vuurdoop. Mij vrijwillig laten prikken door een jonge tattoo artiest die mij algauw geruststelde in de grunge stijl tattoo-zetterij.

Ze zeggen wel eens dat barmannen een soort psychiaters zijn die de problemen van hun klanten aanhoren. Ik denk dat het bij tatoeëerders niet veel anders is. Althans dat was mijn ervaring. Niet dat ik nu zoveel problemen uitstortte. Wel veel meligheid en humor. Wat op zich best wel link is wanneer je de vrouw met de naald de gek aansteekt. Maar ach, leef het leven tot de max.

‘Je hebt een bijzondere huid,’ zei ze.

‘Dank je, ik ben er ook erg trots op,’ grapte ik terug.

Een dreigende naald kwam op mij af met een glimlach.

‘De stencil blijft bij jou slecht op je lichaam zitten, dus ik zal flink moeten concentreren.’

Ik ben blij dat zij dat moest doen want dat was niet een van mijn sterke punten.

We konden het goed vinden samen. Wat wel handig is wanneer je zesenhalf uur in de stoel ligt. We hebben, denk ik, letterlijk over van alles en nog wat gepraat. Van relaties tot en met het avondeten en alles daar tussen in. Af en toe kwam haar vader, ook tatoeëerder, even controleren of ze het goed deed. Het oog van de meester zeg maar.

De beste man was iemand zonder moordkuilen in zijn hart. Hij bestudeerde mijn, inmiddels wat meer afgetrainde bovenlichaam en zei.

‘Doet het niet zeer bij je borst?’

‘Neuh, valt eigenlijk wel mee.’

‘Hmm,’ zei hij dodelijk serieus. ‘Knap, want je hebt er nu niet bepaald veel spek en spier op zitten.’

Het wawawaaa-muziekje ontbrak er nog aan. Acht weken kettlebell fitness met één zin door de gootsteen.

‘Ja, mijn pa kan behoorlijk direct zijn.’

‘Dan weet ik het waar jij het van hebt.’

Daar kwam die naald weer.

De draak ontwaarde steeds meer op mijn borstkast. Een mooie gewaarwording. Ze kon het écht goed! Dat wist ik ook wel, anders ging ik er niet naartoe. De pijn viel ook best mee. Toen nog wel. Ze lachte op een gegeven moment ook een beetje duivels naar me.

‘Nu vind je me nog aardig, maar als ik met het finetunen begin, ga je me haten.’

Ik kon het me niet voorstellen. Totdat ze met haar naald voor de zoveelste keer over mijn reeds beschadigde huid ging om alles mooi diepte te geven. Alsof een leger wespen en bijen je massaal steekt! Alsof je driedubbel verbrand bent… alsof ze een gloeiend heet hoefijzer op je borst drukken! De duivel! Wat een pijn!

Een Michiel laat zich echter niet kennen. Zoekend naar die bubbel van concentratie focuste ik me op mijn ademhaling. Zen. Geen pijn maar ademhaling. In mijn ooghoek zag ik de vader boven mijn opdoemen. Ademhalen. Hij had een camera bij zich. Concentreer. Ik vermoedde voor een plaatje van mijn draak voor de website. Focus. Hij fotografeerde echter niet. Hij wachtte af. Adem in. Een zucht van frustratie ontsnapte over zijn lippen. Adem uit.

‘Kun je op zijn minst niet doen alsof?’

Ik staarde de vader vragend aan.

‘Alsof je pijn hebt! Iedereen gaat stuk in deze fase en jij ligt er maar een beetje gezellig bij.’

‘Oh, sorry,’ zei ik en dacht snel even na. ‘Ik kan wel even alsof doen.’

Dat was een goed plan. Tatoeëerders humor. Zo leer je weer wat.

Hij stond erop! De naaldenstorm had ik overleefd en het resultaat mocht er zijn! We waren beiden zo blij met het resultaat na deze marathon dat we elkaar spontaan een boks gaven! Vader complimenteerde ons beide dat we het super gedaan hadden.

En passant kreeg ik nog een nieuwe dimensie bij het woord ‘smeren’. Eindelijk begreep ik wat al die mensen met een tattoo bedoelden wanneer ze me voor de zoveelste keer vertelden dat ik goed moest smeren. Ik smeer altijd goed. Vraag maar aan mijn vriendin. Die loopt de hele dag met een stofzuiger en een vaatdoek achter mij aan.

Ik kreeg een tubetje bepanthen mee en moest daar driemaal daags mijn draak mee voeden. Smeren dus.

Ik verliet de zaak. Niet voorgoed, want ik kom nog een keer terug. Ik zei dag tegen Sally de inkmaster. Dat was raar. We stonden er dan ook wat onwennig en knullig bij. Dat laatste ik vooral dan. We deden nog een boks en een hand en ik verliet de winkel. Opeens de ‘gewone’ wereld weer in. De magie van de tattoo wereld nog als een zweem om me heen. Zou zij dat ook hebben? Een hele dag best intens met elkaar bezig zijn en dan opeens klaar.

De draak prikte door mijn shirt. Alsof het wilde zeggen dat het zo goed was. Dat dit erbij hoorde. Ik glimlachte, bedankte Sally in gedachten en ging de wereld in met mijn alter ego op mijn lijf vereeuwigd.

tattoo

Polderspionage

Nederland eet van twee kantjes? Of doet Nederland Trumperiaanse zaken? Waar ik het over heb? De Volkskrant wist ons te melden dat de Nederlandse politie nauw samenwerkt met de Russische geheime dienst de FSB. Daarnaast ook nog eens met de FBI. Dit sinds 2009 onder het mom om internetmisdaad aan te pakken.

Dus de Amerikaanse geheime dienst en de Russische geheime dienst zitten ergens in Nederland koffie te leuten met elkaar over het wel en wee van internet. Dus eigenlijk wat door deze twee boevenlanden zoveel mogelijk wordt ontkend gebeurt gewoon in ons kikkerlandje. Apart.

Nog bijzonderder wordt het dat de Nederlandse geheime dienst, de AIVD, dit bericht de wereld in heeft geholpen. Zij maken hier zich zorgen over. Dat geloof ik, want het is ook wel erg lullig dat je als geheime dienst gepasseerd wordt door de politie. In het geheim! Oké, oké, de politie informeert de AIVD wel wat er allemaal besproken is tijdens deze ontmoetingen en het heeft zelfs al haar vruchten afgeworpen in de cybercrime.

Ik las het nieuwsbericht en probeerde mijn eigen gedachten er in te verwerken. Rusland wat vermoedelijk de MH17 naar beneden heeft geknald en waar een groot onderzoek (nog steeds) naar loopt. Amerika die meer lekken heeft dan een gemiddelde incontinente bejaarde. Het land waar alles wat kritisch is, strategisch wordt ontslagen. Landen waar je als één Europa, nou ja één, waar je als verdeeld Europa enigszins voorzichtig mee moet zijn om niet in een soort van koude oorlog deel twee te belanden. Wat doet Nederland? Hup, we passeren onze eigen geheime dienst en worden gewoon dikke vriendjes met beide. Kapot vliegtuig of niet. TTIPP of niet.

Handig? Geen idee. De toekomst zal het uitwijzen. Handig van de AIVD om dit nieuws te lekken naar de krant? Ook geen idee. Ik neig naar voorbedachte rade. In overleg met de FSB en de FBI dat als ze zich heel keurig nergens mee bemoeien en gewoon heel lief en braaf het MH17-onderzoek blijven doen, dat ze dan het koffiekoekje mogen hebben en ook hun aandacht.

Ik hoop dan dat er tenminste nog ergens één rebelse AIVD’er is. Wanneer de diensten hier weer op de koffie zijn, dat hij ergens op De Krim is geland met zijn parachute. Verborgen in de schaduw op zoek gaat naar de dat ene aktetasje. Dat hij met gevaar voor eigen leven uit de laserstraal bewaakte bunker onder het paleis vandaan weet te halen. Daarna ontsnapt hij met zijn mini-onderzeeër via een kanaal richting Turkije. Op de hielen gezeten door de elite-troepen van Assad. De leider duidelijk herkenbaar aan zijn kaken van staal en woest uitziende blik. Aan zijn rechterhand een aantrekkelijke donkere dame, maar oh zo gevaarlijk. Gelukkig heeft hij een licentie om te moorden. Maar goed dat onze agent negen levens heeft en weet hij vermomd als vluchteling in een bootje Griekenland te bereiken. Daar wacht zijn lieftallige en bloedmooie assistente hem op. Een juweel om te zien. Ze zeggen niet voor niets dat diamanten voor altijd zijn. Terug in Nederland zou hij aanschuiven bij het koffieclubje van de politie. Hoe wilt u uw bakkie? Geschud, niet geroerd.

Roger Moore alias James Bond is niet meer. 23 mei overleed een van onze meest geliefde geheim agenten Net nu het lijkt of de polderromantiek bij onze geheime dienst lijkt te zijn teruggekeerd.

Rust vol gevaar 007.

roger moore

Nicotine doordrenkte eenzaamheid

‘Wat is dat gezond!’

De oude vrouw tikte met haar vinger op een van mijn drie bakken kwark terwijl ik deze op de lopende band legde.

‘Dit niet.’

Mijn cashewnoten kwamen niet door de schifting van gezond. Ik glimlachte en wees triomfantelijk op de tekst.

‘Maar wel ongezouten.’

De vrouw mompelde wat. Nu viel het me pas op dat ze een intense sigaretten rooklucht om zich heen droeg. Vooral uit haar rood met zwarte, gebreide vestje leek de lucht niet te kunnen ontsnappen.

‘Tegenwoordig mag toch niets meer. Alles moet gezond.’

Ze keek een beetje knorrig voor zich uit. Ze had een Groninger metworst op de band liggen. Ik besloot haar een hart onder de riem te steken.

‘Een harde worst is ook wel lekker op zijn tijd hoor.’

‘Zelfs een borreltje mag al niet meer.’

‘Ach, zo af en toe.’

‘Nee, ik mag niet meer van de dokter.’

Het gesprekje dat ik als een vluchtige conversatie had beschouwd, kreeg plots een andere dimensie.

‘Ik heb een epilepsie aanval gehad en de dokter zei dat dit zonder alcohol niet gebeurd was, maar ja, wie zegt dat het zo is?’

‘Ja, dat weet ik ook niet.’

Haar neus stak paarsig dik af, haar ogen keken troebel. Het vrouwtje was aanwezig, maar ook niet. Hier stond iemand met een groter probleem dan af en toe een borreltje.

‘Daarna moest ik naar het ziekenhuis. In Nordhorn, Duitsland, doe ik nooit weer!’

Gezien haar geringe postuur en fragiele uiterlijk nam ik maar aan dat deze woorden grootspraak waren. Mensen om ons heen keken af en toe op. Iedereen dacht er het zijne van. Ik dacht even niets.

‘Ze spraken niet eens Duits! Alleen maar Irakees en Pools. Daar kan ik toch niets mee?’

‘Nee, dat is lastig inderdaad.’

‘Doe ik nooit weer.’

Ik knikte.

De vrouw zweeg, de rooklucht niet. Iedereen leek het te kunnen ruiken. Nicotine had de alcohol tijdelijk vervangen. Niet voor altijd wanneer ik haar zo bekeek. Ik wilde dat ik het anders kon zeggen.

‘Vier weken ben ik er vanaf.’

‘Dat is een goede start.’

‘Het moet van de dokter.’

‘Dan zal het wel goed voor u zijn.’

‘Ja, wat moet ik anders?’

Negeren of afkappen was nu geen optie. Dit was het minste wat ik kon doen. Het oude vrouwtje rekende af en vertrok uit de winkel zonder een tot ziens of bedankt. Een aantal seconden later trok de rooklucht weg.

Eenzaamheid in een volle supermarkt. Het moest niet eens van de dokter.

alcohol

Gewoon

Gewoon lekker, gewoon smeuïg, groot geworden door gewoon te blijven.

Zomaar een paar kreten die stilletjesaan oprukken in marketing. Alles moet opeens “gewoon”. Of zoals het al gepimpt is: g’woon. Dat is voor ons Tukkers wel weer handig, want wij hebben toch al de neiging om letters in te slikken.

Klopt ook wel, want na al die jaren van orgies, XTC, agressiviteit en andere losbandige taferelen wordt het tijd dat we  Sodom en Gomorra, ook wel SOA en Chlamydia genoemd, naast ons neerleggen. We moeten weer leren normaal doen. Stoppen met de ruiten ingooien van onze buurman. Niet meer meters lange lijnen cocaïne snuiven op de fluorescerende lijnen van het fietspad. Dat is passé. Volgens de reclame moeten we weer “gewoon” doen.

Gewoon. Even denken. Wat associeer ik met gewoon? Dat ik ’s morgens opsta, mijn zoon uit bed haal, ontbijtje maak en hem naar school breng? Vind ik toch aardig gewoon. Vindt mijn zoon ook. Hij heeft het helemaal moeilijk, want hij is in het brede spectrum van gewoon eigenlijk met zijn handicap een beetje ongewoon. Vind ik niet, hoor. Maar wanneer ik vandaag de dag nog steeds vreemde blikken in zijn richting zie gaan, wordt het tijd dat hij eens g’woon normaal doet. Hoe moet hij anders mee met de maatstaven van onze wijze heren van de reclame?

Dus we moeten met ons allen gewoon goed eten, een gewone verzekering afsluiten en gewoon genieten van ons lichaam omdat we dat waard zijn. U toch ook? Hoe meer ik dat woordje gewoon uitspreek, hoe meer ik het maar een raar woordje vind. Hoezo gewoon? Iemand die in de reclame roept dat gewoon lekker eten goed is, geloof ik bij voorbaat niet. Gewoon lekker je lichaam met E-nummers volproppen, dat geloof ik eerder. Groot geworden door gewoon klein te blijven. Ja, tuurlijk! Maar wel miljoenen reclamegeld spenderen om ons dat te doen laten geloven.

Bovendien, zijn het niet de ongewone mensen die het leven een stuk interessanter maken? Een camerateam dat een Vlaamse gaai redt, kinderen die ruim 6 ton ophalen voor haaien, een slachtoffer van seksueel misbruik schenkt een ton aan een kinderhuis. Niet verzonnen, ongewone zaken waar we allemaal een stukje blijer van worden of opeens wat meer bewust van het leven om ons heen.

Dus reclame, ondanks jullie goedbedoelde probeersel om gewoon een hype in gang te zetten, ik blijf toch een beetje ongewoon, zonderling en anders tegen het leven aankijken. Maak jullie maar geen zorgen hoor. Ik zal gewoon goed blijven eten en sporten en verzekerd blijven, maar dan wel op mijn eigen ongewone manier. Gewoon omdat het kan.

Gwoon.png

Koale poot’n!

Ik heb een ergernis. Alweer een? Ja, alweer een. Kijk ik begrijp best dat wanneer je verliefd op elkaar bent of van elkaar houdt, of een combi van beide. Dan begrijp ik best dat je iets voor elkaar over hebt. Helemaal als je nog in de prille liefde zit. Dan maakt alles blind. Vooral bij de man volgens mij.

Dan doet hij dingen die je hem normaal nooit ziet doen. Mee winkelen en tassen vasthouden op een voetbalzaterdag bijvoorbeeld. Of meegaan naar een Tupperware party om daar de meest afzichtelijke collectie opbergboxen te kopen voor zijn lief. Dat soort gekkigheid.

Nu heb ik het als romanticus helemaal moeilijk want dat schept ook een levenslange verwachting. Attent zijn, af en toe een cadeautje, dingen onthouden die belangrijk zijn, praten over die dingen en zo. De metroman. Of zoals mijn vriendin het wel eens noemt: Eig’nwiese postpeerd! Voor wie slecht in dialecten is, mooi zo laten.

Afijn, je begrijpt me wel. In den beginne doe je flink je best met je verliefde waas om je kop en aan den einde lig je met je hand in de zak paprika chips voetbal te kijken en bestelt telefonisch twee porties shoarma als romantisch diner.

Toch is er een ding dat ik met al mijn vlinders en beste wil van de wereld nooit heb kunnen handelen. Waarom denken vrouwen dat je een kolenkachel bent en leggen zij hun koude voeten in bed tegen je aan? Dat is niet fijn! Ik heb het nooit begrepen.

Mijn vriendin doet dat ook. Lig je lekker in bed. Minding your own business en hop. -30 graden tegen je benen! Ga weg met die ijsklompen! Dat zeg ik niet, maar denk ik wel. Nou, mijn gezicht zegt het. Zodra de grote ijsteen mij aanraakt, verschiet elke spier in mijn gelaat van ontspannend slaperig naar: wat de gloeiende ijspegels denk je wel niet wat je doet! Maar ik zeg het niet. Met moeite. Ik heb vlinders, ben verliefd dus ik wil het netjes houden. Mijn ogen proberen het met hun duivelse blik liefdevol te vertellen. Maar het inferno dat ik ermee afschiet ten spijt, het komt niet aan. Sterker nog. Ze slingert nu haar beide lange koelelementen om mij heen! Ook wel benen genoemd.

Dilemma. Wat doe je? Ik heb al liefdevol die vreselijke mintgroene Tupperware pruttel gekocht, ben mee geweest naar een vrouwenpraatsessie, ook wel vriendinnen ontmoeten genoemd en nu dit! Waar ligt de grens van verliefdheid? Hoever mag je gaan in naam der liefde?

Haar ijsklonterige knieën wrijven teder tegen me aan, alleen voelt het voor mij als roomijs door de kaasrasp. Ik houd het niet meer. Al mijn vlinders zijn met winterslaap. Metroman of niet, mensenmens of niet, er zijn grenzen en koude voeten is er eentje. Dat doe je niet! Horen jullie dat, vrouwen in den lande? Neem je man mee naar een yogasessie, een high tea of laat hem voor mijn part drie dagen lang de Gooische Vrouwen marathon zien. Maar duw nooit, maar dan ook nooit je bevroren ijsschotsen tegen je vriend aan! Dit staat onvoorwaardelijk voor de directe overgang van vlinders en prille liefde naar houden van, maar dan wel in de voetbalkantine.

Mijn vriendin dreef het nog meer op de spits door haar voeten hoog tegen me aan te leggen. De druppel. Hoe los je dit als tedervolle metroman op?

Ik draaide me op mijn zij, staarde haar indringend aan en zei met mijn liefste Twentse accent:

‘Rap met die koale poot’n van mie af! A’j warme voot’n wilt heb’n dan koop ie maar een kruik of een labrador op het voeteneind!’

Haar bevroren blik zal ik nooit vergeten.

koude voeten

Bron afbeelding: Cosmopolitan.nl

Bewaren

Het is maar koraalrif

Een zeer teer, biologisch systeem bestaand uit koraalpoliepen en van grote, onschatbare waarde voor de flora en fauna van de zee. Een systeem dat zichzelf hergebruikt en onderhoudt. Wordt het echter afgebroken dan heeft het zeer lange tijd nodig om zichzelf weer op te bouwen, mocht dat sowieso dan nog lukken. Vergelijk het met het regenwoud. We weten hoe zuinig we daarmee omgaan.

Wat kan zo’n mooi stukje rif dan bedreigen? Stormen bijvoorbeeld. Moeder natuur wil nog wel eens grillig zijn. Voor de rest? Even denken. Verzuring van de zee (de mens), broeikaseffect (de mens), plastic soep (de mens), souvenirjagers (de mens) en had ik al gezegd de mens?

Bij Curaçao ligt ook een mooi stukje koraalrif. Of moet ik zeggen lag? Want er moest een pier aangelegd worden waar grote cruiseschepen aan konden leggen en de opvarenden zich kunnen verlekkeren bij een tropisch eiland en de toerist kunnen uithangen met fotootjes maken van een koraalrif.

BAM! Daar kwam een bouwbedrijf dat niet wist hoe ze voor anker moesten gaan. Vijftig bij vijfhonderd meter koraalrif omgeploegd, omdat ze de ankers van hun schepen niet hoog genoeg op hadden gelicht!

Het bedrijf gaf zelf al min of meer toe dat zij het wel eens gedaan konden hebben met hun boten. Ja, duh! Eerst was er niets behalve mooie koraalriffen, toen kwamen er bouwschepen. Daarna was alles naar de kloten. En BAM zag dat het goed was.

Vervolgens wordt er door die club bouwprutsers tenenkrommend nonchalant gereageerd:

“Dat had niet moeten gebeuren. Daar is iedereen het over eens.”

Alsof ze een vissenkom van mijn kleine neefje hebben omgestoten en met de handen in de zakken schouderophalend naar de spartelende goudvis kijken.

‘Tja, nou gaat ie dood, kan gebeuren.’

Ik erger me kapot aan deze laconieke houding. Er wordt daar godverdorie een paar voetbalvelden aan zeldzaam ecologisch systeem naar de gallemiezen geholpen en we staan erbij en kijken ernaar. Handen in tuk en wijzend naar het economisch belang van de pier. Ooit wel eens gedacht aan het natuurbelang waarvan niet alleen dieren en planten maar ook wij van moeten leven? Dat ademt beter in dan een stuk metaal van een cruiseschip.

Nu gaat Curaçao een ander deel rif bij het eiland extra goed beschermen. Een pleister op de wonde waarvan de spartelende goudvis niet spontaan gaat ademen. Dus BAM moet eerst wat slopen, irritant laconiek zijn handen in onschuld wassen? Ervoor zorgen dat die voor rijke mensen geschikte pier er toch wel komt? Ondanks het feit dat je de aarde weer een stukje kapot maakt gewoon doorgaan zodat iedereen zijn zin krijgt? En dan krijgt Curaçao opeens geld om het ene stukje heel rif nog te beschermen? Wat een maffe wereld!

Geld, politiek en belangen staan boven natuur, leefbaarheid en de mens. Niets nieuws. Zo naïef ben ik ook weer niet. Het doet me weer eens pijnlijk realiseren dat het dodelijkste virus hier op deze aardkloot de mens zelf is. Hoe spijtig ook voor een stukje rif dat net even in de weg lag.

koraal

Eindtoets groep 8

De wat? Ouders van kinderen in deze leeftijd zullen het herkennen. De kinderen van groep 8 moeten een eindtoets maken. Voorheen ook wel de Cito-toets genoemd, maar tegenwoordig zijn er alternatieve toetsen zodat het maar een eindtoets genoemd wordt. De toets die de rest van je schooltoekomst bepaalt. Althans, zo doet men het overkomen. Maar, eerlijk? Je reinste kul!

Waarom ik dat zo vind is een beetje persoonlijk. Ook ik moest ooit een toets maken. Ik was een laatbloeier, dromer en beelddenker. Schotelde je mij bijvoorbeeld het vak geschiedenis voor in illustraties en ik kon je zo alles over het Romeinse rijk vertellen. Maar gaf je me een lap gortdroge tekst met dezelfde inhoud dan kon ik daar niets lekkers van maken.

In mijn tijd stonden leraren wat minder open voor het feit dat je best wel capaciteiten had wanneer de vorm van lesgeven iets aangepast werd. Simpelweg gezegd: in plaats van taaie rabarber te geven, maak er een mooie moesje van.

Uiteraard was mijn eindtoets net een kilo smerige rabarber en daar ging mijn toets. De druk van het goed moeten doen, omdat je anders op een slechte school komt. Het werd mij tig keer verteld. Faal. Aan de hand van een momentopname werd mij zonder blikken of blozen doodleuk verteld dat ik nog minder capaciteiten had dan het niveau vmbo. Alleen mijn eigen juffrouw en mijn moeder vonden dit klinkklare onzin. Maar ja, wanneer het een autoritaire directeur het zo besliste, wie was dan een ouder van het kind wel niet om dit tegen te spreken? Wat weten zij er nu van? Hun eigen vlees en bloed.

Afijn, kort door de bocht zei mijn moeder ‘fuck you’ tegen de directeur en dankzij haar kwam ik op de mavo.

“Jaren later werd hij een succesvolle columnist.”

Ooit kwamen we deze beste directeur tegen. Mijn moeder kon het toen niet laten hem fijntjes in te wrijven dat haar zoon op het HBO zat. Karma.

Tegenwoordig zullen de scholen wel iets ruimdenkender en moderner zijn, maar toch bekruipt me iedere keer wanneer ik over de eindtoets lees, dat gevoel. Het gevoel dat kinderen beoordeeld worden op een momentopname. Wanneer ik lees dat kinderen van laagopgeleide ouders al gauw een stempel krijgen dat zij dan ook niet veel meer kunnen, tja, dan rijzen mij de haren ten berge.

Er wordt onbedoeld druk op de eindtoets gelegd. Scholen bereiden goedbedoeld de leerlingen voor, maar leggen meteen een soort van stress op deze toets. Media springen er op in, experts, ouders. Opeens is de eindtoets nog hotter dan Pasen. En de leerling? Stress.

Gelukkig zijn er tegenwoordig ‘second opinions’ bij de leerkrachten. Wordt er wat meer gekeken naar het talent van het kind. Alleen, geldt dit wel voor elke school? Hoe vaak lees je wel niet dat de leraar bezwijkt onder de werkdruk? Dat de klassen te groot zijn? Hoe gemakkelijk kan een leerkracht door een vooroordeel heen kijken? Heeft hij hier wel tijd voor? Of worden de ‘lastige’ kinderen meteen weggezet als ‘ADHD’? Of vmbo?

Dat er een soort meetlat moet zijn om kinderen op de juiste school te plaatsen, begrijp ik. Toch wil ik wel een oproep doen aan alle leerlingen van groep 8: deze toets bepaalt niet je toekomst! Kijk naar waar jij goed in bent. Wat is jouw talent? Hoe leer jij het beste? Kies op basis daarvan je school uit. Ben je goed in geschiedenis en je vindt dit leuk? Iets mee doen!

Aan alle ouders. Zet de bril van vader- of moederliefde even af. Kijk realistisch naar je kind en ontdek het talent. Pak haar niet de gitaarles af omdat ze moet concentreren voor wiskunde wat ze niet kan, maar luister hoe goed ze speelt. Waarom gaat haar dit zo gemakkelijk af? Kijk daar naar. Probeer je kind te begrijpen want dat kun je beter dan welke school dan ook. Wanneer je het daadwerkelijke talent hebt ontdekt, steun hem hierin. Dan komt het later allemaal goed.

cito_toets_anp-300x225

Bewaren

Vrije keuze?

Erdogan heeft het referendum gewonnen. Volgens hemzelf ruimschoots, volgens de realiteit net aan. Maar ach, Trump dacht ook dat er een vol plein hem stond toe te juichen. Dit type mens heeft nu eenmaal een andere belevingswereld dan de rest. Helaas heeft dit soort wel genoeg invloed om de macht te grijpen en hen die niet beter weten mee te trekken in hun waarheid.

Misschien zie ik dit niet geheel neutraal, maar op een of andere wijze werd mijn sceptische beeld versterkt door zijn opmerking “Turkije wordt sterker, veiliger en democratischer” om vervolgens te roepen dat de doodstraf weer terug moet. Niet te vergeten wat hij het afgelopen jaar reeds heeft geblaat.

“Dit land zal niet verliezen van de christenen, of van het kruis. Dit is het land van de maan.”

“Ottoman komt weer terug. De Ottomanen gaan weer groot worden. We gaan weer bloeien, word wakker Europa.”

En zie hier de beproefde ingrediënten voor een sterke basis van dictatorschap. Gooi het op geloof en creëer een gemeenschappelijke vijand. Liefst eentje die vaak door zijn eigen arrogantie te laat door heeft wat er werkelijk gaande is. Ik noem een Europa of Amerika. Het Westen. Erdogan heeft goed gekeken bij zijn voorgangers zoals bijvoorbeeld Hoessein. Ook hij wist een goed spookbeeld te maken voor zijn volk. Toen uiteindelijk bleek dat niet het Westen maar Saddam zelf het spook was, lag het ooit zo mooie land al bezaaid met ruïnes en lijken. De angst regeerde en ik geef toe dat het Westen hierin zeker haar steentje bijdroeg.

Net als nu. Erdogan zal hoogstwaarschijnlijk de 49 procent protesteerders en tegenstanders democratisch de kop indrukken. Daarna zal er een langzame verschuiving plaatsvinden naar een conservatief geloof waar alleen blijdschap heerst bij de testosteronne mannetjes die niet zo goed kunnen hebben dat andere inferieure mensen intelligenter zijn dan zij. Onder het mom van democratie en geloof.

Dan heb je nog 71 procent ja-stemmers onder de in Nederland woonachtige Turken. Veelal van het platteland afkomstige gastarbeiders, ooit hiernaartoe gekomen. Nee, daar hoeven zij ons niet dankbaar voor te zijn. Nederland waande zich ooit economisch zo rijk dat het zijn handen niet vuil wilde maken. Integratie was toen nog een niet-bestaand woord en aanpassen? Ach, ze liepen toch niet in de weg? Zolang ze maar niet naar mijn dochter kijken.

Nu beginnen we er last van te krijgen. Ze toeteren tegenwoordig niet alleen meer voor een voetbalwedstrijd. Is dit dan de schuld van ons of van hen? Dat zij Ja stemmen? Die 71 procent heeft zich kennelijk niet goed aangepast. Klopt. Zal hoogstwaarschijnlijk de oude garde zijn. Net als van geëmigreerde Nederlanders in Canada of Australië, die zich daar kapot vreten aan stroopwafels en oranje dragen met het WK, doen deze Turken dit hier precies zo. Is het dan even slecht of even goed?

Dat zij ja stemmen en een dictatoriale clown verkiezen boven Koningsdag of Pasen zegt iets over het feit dat wij het waarschijnlijk ook niet helemaal goed begrepen hebben.

Wij grijpen terug naar onze vrijheid en 51 procent van Turkije willens en wetens naar een dictatorschap om te leren wat vrijheid is en deze vervolgens te moeten missen.

Erdogan spot

Bron afbeelding: https://desertpeace.wordpress.com/category/turkey/