De tandarts

Twee keer in het jaar moet ik er heen. Ik wil niet, maar het moet. Niet dat iemand mij dwingt, maar ja, ik betaal er voor en het is goed voor je. Zeggen ze. De tandarts. Vreselijk! Is het dan zo’n nare man? Nee, helemaal niet. Het is een vrouw. Het komt door mijn tanden.
Mijn gebit is van dusdanige kwaliteit dat ik de tandarts helaas vaker dan die twee keer per jaar moet bezoeken. Renovatie werkzaamheden. Soms zelf complete verbouwingen. Van tandplak tot en met wortelkanaalbehandelingen. Ik heb het allemaal meegemaakt.
Zit ik daar in de wachtkamer. Altijd stipt op tijd. Alsof ik ernaar uitkijk. Joepie. Om de een of andere mysterieuze redenen wordt het altijd een kwartier later dan dat er op je afsprakenkaartje staat. Heel vreemd. Altijd, maar ja, je durft het ook niet op aan te laten komen, dus kom je maar braaf op het juiste tijdstip. Net op het moment dat je half ligt weg te dromen, hoor je opeens je naam.
‘Michiel?’
De lieftallige stem van de assistente klinkt door de wachtkamer.
Ik kan niks anders doen dan opschrikken en haar vragende blik van haar te beantwoorden.
‘Dat ben ik, geloof ik.’
Dan mag ik mee met het hulpje van de tandenmeesteres. Zag ik daar nog net een gemene grijns voordat ze mij de rug toekeert om me naar de behandelkamer te leiden? Of is het lijden?
Daar lig ik dan. Op de relaxstoel. Grote papieren, servet op mijn borst en het grote licht boven mij, precies in mijn ogen schijnend. Alsof ik dadelijk ondervraagt wordt of ik mijn tanden wel goed gepoetst heb? De tandarts staat altijd met de rug naar mij toe bij een werkbalie. Druk bezig met röntgenfoto’s en andere tandzaken. Een kunstgebit op een stokje lacht mij toe. Ik lach maar vriendelijk terug. Je weet maar nooit of ik deze later nog nodig heb. Dan verdwijnt opeens de assistente. Met een smoes van dat ze een andere cliënt moet klaarleggen.
Of afleggen? denk ik nog wrang.
Braaf lig ik op de stoel. In de stilte. Na enkele minuten wachten, wat voelt als uren, besluit ik nog maar eens het systeemplafond te bestuderen. Jawel, de vochtplek zit er nog steeds. Ook onder mijn oksels inmiddels.
‘Zo, meneer Michiel.’
Van schrik vlieg ik een halve meter uit mijn stoel. Het bakje met gereedschap vliegt bijna van het tafeltje naast me. De tandarts, al die tijd had ze geruisloos achter me gestaan. Helemaal vergeten.
‘Wij gaan even uw tanden bekijken.’
Wij? Komen er meer tandartsen? Is mijn zorgverzekering zo chic? Nee, dat kan niet. Ik ben niet verzekerd als een hoger opgeleide. Op dat moment komt de assistente weer binnengewandeld. Alsof ze het afgesproken hebben. De andere helft van de “wij”.
Op het moment dat zij gaan beginnen met het onderzoek, begint altijd het meest verbazende moment van wat, volgens mij, alle tandartsen doen. Ze beginnen een conversatie met je. Klopt hè? Altijd als je mond behangen is met het haakje en het afzuigapparaat, krijg je vragen waar je antwoord op moet geven.
‘Assistente schrijf even op: rectaal op 5C. U vindt het toch wel even goed als we uw achterste, linker kies ook even bekijken?’
‘Uhwuwuhuwuhu.’
Dat is dan ongeveer mijn intelligente antwoord. Het kan niet anders dan dat er achter dat mondkapje een satanische grijns zit. Ze verheugt zich waarschijnlijk al op de koffiepauze. Kan ze vertellen dat ze er weer eentje had. Eentje die ook nog al kwijlend terug probeerde te praten. Want dat doe ik. Telkens tuin ik er in en wil wat terugzeggen en dat lukt niet. Ik probeer zelfs over het lawaai van het afzuigslangetje te komen. Mocht het je dan toch lukken om vanuit je keel een op een woord lijkende klank te produceren, stoppen ze snel nog wat vingers in je mond om de moeilijkheidsgraad te vergroten. Het boefje toch ook… naar tandmens!
Tandartsen moeten ergens hun lolletje vandaan halen, lijkt wel. Je denkt dan dat dit toch wel “leuk” genoeg is voor een middagje plezier van de meesteres, maar nee. Ze heeft nog een konijn in haar mondkapje.
‘Meneer Michiel, kunt u uw mond iets verder open doen? Iets verder nog?
Ik open mijn mond zo wijd mogelijk.
‘Verder.’
Nog wijder.
‘Verder.’
Met kramp in mijn gehemelte doe ik een uiterste inspanning.
‘Verder.’
Mijn kaken ploppen aan beide kanten uit hun kom. Ik voel een ieniemini schraapje van het haakje bij een tand bijna helemaal vooraan.
‘En doet u het maar iets minder ver.’
Godverde…
‘Wat zegt u, meneer Michiel?’
‘Uhwuwuhuwuhu.’
‘Mooi gezegd, meneer Michiel.’
Ik zou zo graag dat haakje bij haar plaatsen op een plek waar het daglicht zelden komt…
Na al het verbale lijden komt nog de laatste wonderlijke tandarts pesterijtje. Zodra het onderzoek klaar is en je mond weer helemaal leeg is, dan praten ze ineens niet meer met je. Staat ze met de rug naar mij toe alsof ze nooit de balie verlaten heeft. Haar kaken stijf op elkaar, de mijne als een rammelende uitlaat onder mijn neus bungelend. De assistente meldt me dat ik mag gaan, maar me wel moet melden bij de balie omdat er een gaatje zit in mijn rectaal c5 (of hoe dat ook mag heten).
Tandartsen, wat een wonderlijke mensen. Humor op hun eigen niveau. Menen ze. Nou, ik vind aan die grappen van hen nog aardig wat haken en boren zitten.

 

dentist

Bron afbeelding: macotar.blogspot.com

Advertenties

66 gedachtes over “De tandarts

  1. Ja zeer herkenbaar van die conversatie alleen al, dat heb ik ook nooit begrepen ik knik dan ja of nee en dan krijg je weer, dat je stil moet blijven liggen, hou je mond dan! hahahaha

    En ook het laatste, ja… ineens alsof je niet meer bestaat, echt heel wonderlijk. Ennuh dat zweet en zo ook herkenbaar 😉 Ooit had ik overigens een tandarts bij wie ik altijd een afspraak had na schooltijd, soms ook op de woensdag, dus vlak na de lunchpauze en zij had de nare gewoonte om broodjes met weet ik niet wat vooral knoflook te eten en mondkapjes deden ze toen nog niet aan, gatver! pfffffffffff

    X

    Liked by 2 people

  2. Brrrr narigheid die tandarts. Ik kijk er ook nooit naar uit naar die bezoekjes. Ik heb vroeger de ‘schooltandarts’ gehad, daar heb ik nog helemaal nachtmerries van. Zat je met een aantal klasgenoten op je beurt te wachten terwijl er 1 in de stoel lag. Je reinste kindermishandeling als je het mij vraag en in elk geval goed voor een trauma :). En dan toch besluit ik op mijn ouwe dag nog een beugel te nemen ai, elke maand !!!!! jawel met zweet in de handen en op de rug, de elastiekjes laten vervangen. Wow wat er dan allemaal aan apparaten in je mond verdwijnt. Niet te lang over nadenken maar. het wordt gewoon heeeeel mooi ;). Super leuk geschreven!

    Liked by 1 persoon

  3. Mijn moeder kwam net precies bij me op visite. ( de queen fan fb 😉) ze was net bij onze tandarts geweest, ik heb haar een paar jaar geleden mijn tandarts aangeraden, en daar is zij nog steeds blij om. Mijn tandarts is geweldig echt waar, zelfs voor mijn moeder, die er normaal niets mee heeft.

    Liked by 1 persoon

  4. Geweldig geschreven, Michiel. Herkenbaar, invoelbaar ook en hier geen kwartier, maar minstens een half uur en ik ben ook nog altijd veel te vroeg…kun je nagaan hoe lang ik er zit…. Bah, en dat tweemaal per jaar 😶

    Like

  5. Zo te zien mag ik blij zijn dat mijn tandarts na de behandeling nog wel beseft dat ik besta. Hij neemt altijd netjes afscheid en wenst mij een prettige dag en ik krijg een hand bij het vertrekken van de ruimte.

    Ze bestaan dus wel, die netjes opgevoedde tandartsen 🙂

    Liked by 1 persoon

  6. Hier krijg ik dus echt de kriebels van… ik ben als de dood voor wat de beste man altijd gaat doen. Vreselijk. Gelukkig heb ik een vrij goed gebit, maar toch. Ben hier in Colombia nog nooit geweest. Ligt wat ingewikkelder hier. Moet eigenlijk toch eens gaan voor controle. Ik vertrouw alleen nooit tandartsen. Zucht, wat een ellende 😉

    Liked by 1 persoon

  7. Pijnlijk herkenbaar. Ik vraag me zomaar af of die mensen contactgestoord zijn. Zoals jij beschrijft altijd bestraffend praten op het moment dat jij niks zeggen kan en zodra je een gesprek wilt zijn ze niet meer tot antwoorden te vermurwen. En dan te bedenken dat ze (vrijwillig) vele jaren studeren om dit duistere beroep tot hun 67e uit te voeren… brrr

    Liked by 1 persoon

  8. Fantastisch verhaal en oh zo herkenbaar. Van dat ze te laat is ook, maar daar heb ik nu iets op sinds ik ZZPer ben, ik ga weg als ze meer dan 20 min overtijd is. En het werkt…hahaha Verder kan ik toch meedelen dat ik voor deze dame een heer had die echt een leukerd was, met humor en super aardig ook nadat je opstond van een uurs behandeling waar je helemaal murv van werd. Hij bleef me aankijken en negeerde me echt niet. Helaas is hij overleden.

    Liked by 1 persoon

  9. Mijn facebookbericht zegt waarschijnlijk wel voldoende… Hij kwam altijd in ongewenste post binnen. Maar ik kijk tegenwoordig net zo naar zijn column’s uit als die van Thijs Zonneveld. Het mooie van deze MichielZiet is dat hij ze automatisch in mijn postvak-In legt. Voor degene die niet van tandarts bezoeken houden was dit waarschijnlijk een bevestiging

    Liked by 1 persoon

  10. Sinds ik zeven jaar geleden een beugel heb gehad, ga ik met minder angst naar de tandarts. “Alleen een ijzersterk gebit, kan op deze leeftijd een beugel aan,” zei de ortho. En eerlijk is eerlijk: ik kan me de tijd niet heugen dat ik geboord of gevuld ben. Laat staan erger. Maar toch, toch kan ik me vinden in je verhaal 😉
    Lieve groet

    Liked by 1 persoon

  11. Hahahaha, ik ben de dochter van zo’n ‘bekketrekker” Z(zo noemen ze dat in Arnhem waar ik getogen ben) en ook de zus van. En ik ken er een heleboel. Ook van die leuke assistentes. De een leuker dan de ander. Er zitten draakjes tussen. Afgelopen 4 jaar heb ik leiding gegeven in een heuse kliniek voor complexe tandheelkunde. Daar lopen alleen een heel bijzóndere tandartsen rond. Dat vinden ze zelf ook allemaal van zichzelf. Behalve mijn paps. Die is uitermate cool, bescheiden en eerlijke gezegd denk ik de gaafste tandarts alive (vind iedereen die ik ken) maar hij gaat ook altijd ouwenelen als je met watten en al in zijn stoel ligt. Briljant. BEroepsdeformatie hou ik het maar op. Maar een volkje apart is het. Dat zeker.
    PS Ik ben ook bang voor de tandarts (in het algemeen) brrrrrrrrrr

    Liked by 1 persoon

  12. Naar de tandarts

    Volgende week moet ik naar de tandarts en dat doe ik echt niet
    graag.
    Ik zit nog met een zeer spijtig voorval van de vorige keer in mijn
    maag.

    Toen ging ik gewoon voor een nazicht
    omdat ik mezelf daartoe jaarlijks verplicht.

    “Zet u maar op deze stoel” zei de tandarts, zoals steeds op
    vriendelijke toon.
    Ik zat nog maar net of de stoel draaide horizontaal, toen lag ik
    daar schoon.

    Hij vroeg “ En wat is er aan de hand?”
    Ik zei “ Eigenlijk kom ik voor een zwarte tand”

    Ben jij een stommeling dacht ik toen.
    Want wat kan een tandarts aan handen doen?

    Hij richtte een lamp naar mijn geopende mond.
    Ik staarde als een rund naar het witte plafond.

    Toen hing hij een soort zuiger in mijn nochtans niet hongerige mond.
    Bekeek het zaakje en mompelde “Dat lijkt mij hier niet heel gezond”.

    Behalve in de vier valse tanden staan er in het hele gebit overal
    gaten.
    Ik zei”grymfpraijwoetdarf” want met die zuiger kon ik niet goed
    praten.

    Hm….antwoordde hij, ik zal doen wat ik kan.
    Maar sommige tanden lijken op de grotten van Han.

    Ik knikte ‘ja’ want verstaan deed hij mij blijkbaar niet.
    Spontaan dacht ik toen aan een beroemd trekkerslied.

    Toen nam hij een, volgens mij, te grote verdovingsspuit.
    Moedig dacht ik, het is beter dat ik nu mijn ogen sluit.

    Dan voelde ik tot mijn grote schrik
    een scherpe venijnige prik.

    Van het verschieten trok ik mijn beide benen omhoog.
    Juist op het moment dat die witjas zich over mij boog.

    Mijn knieën raakten die gast zijn kin
    dat was helaas nog maar het begin.

    De man veerde onthutst recht
    botste met zijn kale hoofd tegen het ‘spotlicht’ zoals men zegt.

    Hij liet de spuit pardoes uit zijn handen vallen
    en mompelde daarbij iets over duizenden getallen.

    De spuit was niet stuk, ze viel eigenlijk tamelijk goed.
    Ze stak kaarsrecht in de grote teen van zijn linkervoet.

    Ik dacht opnieuw, stommeling, jij hebt twee linkerhanden.
    Al dat gedoe, gewoon door het nazicht van een paar tanden.

    Waarom dat weet ik niet
    maar hij smeet heel hard met de deur toen hij mij buiten liet.

    Ik hoop dat je nu kunt verstaan
    dat ik er een beetje mee in mijn maag zit als ik naar die tandarts moet gaan.

    Jouw prachtige verhaal deed me denken aan een heel oud spinseltje van mij, Michiel. 🙂
    Lenjef

    Liked by 2 people

  13. Mooi stuk! Ik zou vele blogs kunnen schrijven als het over mijn tandartsbezoeken gaat. Mijn tandarts en zijn assistenten zijn uiterst vriendelijk overigens. Het ligt vooral aan mijn eigen beeldvorming dat een bezoek aan de tandarts altijd weer een grote belevenis is (-:

    Liked by 1 persoon

  14. Zo dat was een hele belevenis.. En hoe herkenbaar allemaal pfff
    Hilarische verteld Michiel, ik zat even naast je haha!
    En dat haakje ergens bij die assistente plaatsen? Ik snap het wel!
    Ik houd er ook niet van.. trauma van de schooltandarts, daarna jaren niet geweest, toen op laten knappen, doodeng want verdovingen werden toen nog niet gegeven.
    Sinds 1983 heb ik een tandarts waar ik vertrouwen in heb, Ik heb, op een paar kiezen na, al mijn tanden en kiezen nog. Geen hulpstukken, wel vullingen maar toch.. ze doen het nog. En een paar maanden geleden heb ik, heel flink, de witte maar verkleurde vullingen die in mijn boventanden zitten laten vervangen door nieuwe! Ik durf weer te lachen nu! Maar ik vrees de dag dat deze tandarts met pensioen gaat… 😦

    Liked by 1 persoon

      • Ja een uur met mijn mond open, dat was het lastigste. Geen verdoving, was ook niet nodig.. Nou echt hoor, hij is gelukkig 10 jaar jonger dan ik, maar is nu al qua werkdagen aan het afbouwen, de slimmerd… Nou ja, eigenlijk nog maar niet druk om maken hè.. Helpt ook niks. 🙂

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s