De maatschappij Elfia

Het meisje zal hooguit een jaar of tien geweest zijn. Hoewel, door haar sierlijke manier van lopen en volwassen proberen overkomen, zou ze zo twaalf geschat kunnen worden. De zoom van haar sierlijke, zijden, witte jurk, die verfraaid werd met een roze strik, was al behoorlijk bruin doortrokken van de modder. Het meisje klaagde niet. Behendig ontweek zij de plassen water die even daarvoor door een flinke stortbui die over Elfia woedde, waren ontstaan.
Haar moeder rolde behendig in haar rolstoel naast haar. Zij was duidelijk wel wat gewend. De rode, fluwelen jurk had ze slim opgekruld zodat deze zoveel mogelijk van de modder bespaard bleef. Het sierlijke, witte netje op haar hoofd maakte me duidelijk dat zij een hofdame moest zijn of een werkende vrouw van hoge komaf. Haar dochter was duidelijk de prinses. Eentje die af en toe met bezorgde blikken naar haar hofdame keek. Ze wilde zeker zijn dat ze zich redde.
Verderop liepen twee zeemeerminnen.
‘Zeg, houd je er wel rekening mee dat ik op slippers loop!’ zei de blonde meermin met een bijna arrogante toon tegen de fotograaf.
Deze was kennelijk meegezeuld om de gehele dag in dienst te staan van deze twee vinnige dames.
‘En ik loop op blote voeten. Bah! Wat een vies weer.’ Sneerde de rode meermin.
De fotograaf, een jongen van rond de achttien schat ik, slikte alle hoogdravende opmerkingen en liep bedeesd mee met de twee dames. Geef hem eens ongelijk. Hij mocht de hele dag bij deze schaars geklede meiden lopen en ze nog legaal fotograferen ook. Dat is wel wat gezeik waard.
Jack Sparrow kwam ons tegemoet lopen. En nog een. En nog een. Hoeveel Sparrows zouden er rondlopen? Ze gedroegen zich dronken en praatten in hun beste Engelse piratentaal.
Ik begon te glimlachen op het moment dat ons in het doorbrekende zonnetje een buitenaards wezen, een Harry Potter-student, een Animé meisje en twee grote krijgers uit een fantasy wereld ons passeerden. Wat een mooie miniwereld, dacht ik. Hier sta ik dan, samen met mijn vriendin verkleed als vampiers. Met gekleurde lenzen en hoektanden en al. Niemand die ons raar aanstaart. Sterker nog. We werden gefotografeerd alsof we een beroemdheid waren. Buiten het park zouden we aangegaapt worden of misschien wel uitgelachen. Een domme opmerking naar ons hoofd geslingerd krijgen. Hier in Elfia niet. Hier is alles wat afwijkt normaal. Je mag zijn wie je graag wilt zijn. Was je als jongetje altijd een dappere ridder? Het kan. Verkleed jezelf als ridder en voel je de hele dag Lancelot of een mystieke krijger. Drink mede samen met een elf. Lal arm in arm met een ork een dronkemanslied. Elfia kent geen onderscheid. Of je nu een schaars gekleed roodkapje bent of een tot in berenvachten gestoken Viking.
Als de avond valt, scheurt voor ons een dolgelukkig elfje van een jaar of twaalf ons tegemoet. Ze maakte rondjes in haar elektrische rolstoel en kirde het woord mama tig keren uit. Moeders liep achter haar te stralen van trots. Het meisje deed trucjes langs de kramen vol sieraden en lederwaren. Haar verlichtte rolstoel was als een baken vol blijdschap in de opkomende duisternis. Moeders gebaarde het elfje wat rustiger aan te doen, maar het meisje gaf geen gehoor. Ze was gelukkig. Zij was een sprookjesfiguur in een elektrische rolstoel en niemand staarde haar raar aan. Hier mocht ze een elfje zijn.
Ik dacht terug aan de andere moeder en dochter. Hofdame en prinses. Beide moeders zullen één zelfde gedachten hebben. Hier in de maatschappij Elfia kunnen onze kinderen zijn wie ze willen zijn.
Oh ja, aan het einde van de dag heb ik veertien Jack Sparrows geteld.

Elfia

Advertenties

48 gedachtes over “De maatschappij Elfia

  1. Veertien Jack Sparrows maar? hahahaha hoe origineel dan weer, maar ja in dit soort werelden kan dat en mag dat, dat is er zo mooi aan. En vooral ook de moeders met rolstoelen erin of erachter, alles kan, alles mag, dat vind ik nu ook zo mooi aan deze werelden, en eigenlijk zou dit elke dag zo moeten zijn vind je niet?

    Mooi verslag Michiel!
    X

    Liked by 1 persoon

  2. Ik wil zo graag nog een keer de EFF bezoeken! Echt al jaren, maar het komt er steeds maar niet van, op ik vergeet het gewoon oprecht. Ooit ben ik er bij! Gewoon om het te ervaren!

    Like

  3. Het blijft vreemd dat we normaal moeten zijn. Er zijn zoveel mensen, ieder zo zijn ding en zijn hobby’s. Oh wee als je anders denkt of doet, dan krijg je commentaar.
    Het enige wat ik kan zeggen is doe je ding, allemaal! En de vinger voor mensen met oordelen. Die negeren we maar. Michiel, geweldig verhaal ❤

    Liked by 1 persoon

  4. Zijn wie je graag bent…dat klinkt als de hemel op aarde! Wat heb je dit met veel fantasie geschreven. In je hoofd kan alles. Jij denkt buiten de doos, Michiel 🙂
    Het ergst wat vroeger bij mij thuis kon gebeuren was thuiskomen met een vuile jurk. De foto is er dan ook eentje naar mijn hart. Geweldig!
    Lieve groet

    Liked by 1 persoon

  5. Eigenlijk maak je hiermee best een mooi statement. En wat is normaal eigenlijk? Is voor iedereen sowieso anders toch? Helaas denken te veel mensen dat het doel van het leven is om allemaal zo veel mogelijk op elkaar te lijken. Ik moet trouwens denken aan dat er binnenkort een dag is hier speciaal voor kinderen met kanker. Een dag waar ze in het zonnetje worden gezet. Toen mochten we laatst een thema kiezen en ik koos voor superhelden. Lijkt me echt leuk als de kinderen een dagje in de huid kunnen kruipen van hun tekenfilmheld!

    Liked by 1 persoon

  6. Michiel, jezelf kunnen en mogen zijn waar dan ook,zonder je te hoeven verantwoorden en aangestaard te worden. Dat maakt je juist uniek. Erg gaaf deze foto te plaatsen, en je gaat ‘anders’ kijken als je verder kijkt dan je neus lang is. Ik vond het geweldig ,eerste keer op Elfia als fotografe en verheug me al op de volgende keer.

    Liked by 1 persoon

  7. Elfia het land waar je je zelf kan zijn, bij elk fantasy event voel ik me thuis (bij de een meer dan bij de ander) omdat iedereen elkaar accepteert en respecteert zoals het hoort!. en ik wou dat het in het “dagelijks” leven net zo ging, ik wou dat ik in Elfia kon wonen dan zou de wereld er een stuk beter uitzien! weg van al de narigheid in het dagelijks leven.

    Liked by 1 persoon

  8. Dat zeg je perfect, precies mijn elfia gevoel weer gegeven. Ik kom er graag het voelt als “thuis” met mensen die ik inmiddels als mijn familie beschouw. Het is meer dan verkleden het is acceptatie ten top. Het is mogen zijn wie je bent zonder vooroordelen en iedereen is welkom. Hoe mooi zou het zijn als dat het hele jaar door zo zou mogen zijn, niet het verkleden, maar wel dat warme bad van acceptatie.

    Liked by 1 persoon

  9. Onze kids ‘ larpen’ al een jaar of 10. De laatste jaren steeds bezoeken ze steeds zelfstandiger events en festivals. En nooit ben ik bang, toen ze twaalf waren liet ik ze al op het terrein van een LARP event kamperen. De sfeer is goed, men zorgt voor elkaar, het is leuk, spannend, noem maar op. Het heeft ze ook voor een deel gevormd en dat vind ik helemaal niet erg! Wat mij betreft doen ze het nog jaren en ik zit achter de naaimachine wanneer nodig, ben hof-chauffeur en geniet mee!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s