Pesten

In mijn jeugd is me een keer iets ergs overkomen. Door een dubbel reuma-virus belandde ik ergens op mijn veertiende op de intensive care. Het had geen dag langer moeten duren volgens de arts. Daarna lag ik anderhalf maand op de kinderafdeling om vervolgens nog een aantal jaren onder controle te moeten staan.

Na mijn verblijf keerde ik terug naar school en kreeg het welkom dat je kon verwachten van pubers op Mavo-niveau. Ik werd uitgemaakt voor bottenkoning en was makkelijk mikpunt van spot. Logisch. Ik was dan ook sterk vermagerd en een slungel. Dat ik daarbij snel dichtklapte maakte het alleen maar eenvoudiger voor die paar idioten die pesten
kennelijk nodig hadden om zich goed te voelen. Ik bleef in dit jaar zitten. Ouders wel een beetje boos, maar ik was er blij mee. Nieuwe klas met minder hersenloze leerlingen en stuk gezelliger.

Klinkt heftig, hè? Hoewel het best vervelend was, kon ik me er vrij snel over heen zetten. Sterker nog, ik lachte er om, die gasten konden er ook niets aan doen dat ze bewijsdrang hadden. Zij waren overduidelijk alles behalve volwassen en ik was dat, door het virus noodgedwongen, wat meer geworden. Hopelijk is er wat fatsoenlijks van ze geworden.

Waarom begin ik hier over? Omdat ik logischer wijze een broertje dood heb aan pesten. We proberen er telkens iets aan te doen, iedere keer. Elke generatie steekt het weer de kop op als een dikke puist. De pus lijkt maar niet uitgeknepen te willen worden.

De heftigheid lijkt door de digitale wereld alleen maar te zijn toegenomen. Naaktfoto’s die rond gaan, chantage filmpjes, geweld in woord over een app. Wat zit er allemaal onder de oppervlakte, aan pesten, waar wij als ouder geen weet van hebben? Wordt jouw kind gepest? Of is hij of zij de pestkop? Word je zelf gepest? Of, zonder dat je het weet doe je het zelf op school?

Of op het werk? Het kan overal. Ik wil wel de moraalridder uithangen, maar misschien ben ik zelf nu wel net zo erg? Waar liggen de grenzen?

Als volwassene verwacht ik enig zelfbesef. Een spiegel die je voorzet. Als puber en jongere ligt dat anders. Hoe bereik je hen? Hoe dring je door bij iemand die pest? Hoe voorkom je het meest erge? Zelfmoord? Wie kan mij daar een antwoord op geven?

In Duitsland heb je maatschappelijke stages. Elke tiener is verplicht een jaar lang iets te volgen op een school, ziekenhuis, gehandicapten, brandweer… iets dat ogen doet openen. Het werkt! Je ziet opgeschoten jongens veranderen in kerels met normbesef. Bakvisjes in sociaal
betrokken dametjes. Waarom niet in Nederland? Waarom geen stage naast je onderwijs? Druk ze met de neus op de maatschappelijke feiten. Ga niet acteren eer het al gebeurd is, maar wees preventief.

Alle goede campagnes ten spijt, het is niet structureel. Kom je bij deze generatie in de klas voorlichten, dan gaat het twee groepen lager alweer mis. Bouw een structureel maatschappelijke spiegel en zet die alle klassen en groepen voor. Daar wordt niemand slechter van.
Ik werd getriggerd door een schrijfvriendin van me, die mij in een paar woorden omschreef hoe erg pesten is en welke impact het heeft. Voor haar en voor alle anderen die dit hebben meegemaakt schrijf ik dit. Het zijn uiteindelijk jullie die de wereld een stuk mooier maken of gaan maken! Let maar op. Jullie weten als geen ander hoe belangrijk het is om blij in het leven te staan. Misschien is het nu nog niet zichtbaar, maar het komt. Neem dat maar
aan van iemand die ook ooit het lijdend voorwerp was.

pesten

Bron afbeelding: fineartamerica.com

Advertenties

27 gedachtes over “Pesten

  1. Zo waar, wat je schrijft. Zelf ook gepest op de basisschool, ik kreeg op mijn 8ste een beugel, en toen was ik de enige in de klas, daarnaast wat dikker als anderen, dus dubbel prijs! In mijn tijd was er wel een maatschappelijke stage op de middelbare school in de vorm van AP uren. klinkt heel goed, alleen mijn nare herinneringen van de basisschool blijven, ook al ben ik na de basisschool nooit meer gepest. Het heeft gewoon impact op je.

    Liked by 1 persoon

  2. De middelbare school waar mijn zoon les volgt, heeft voor iedere leerling verplicht 30 uur maatschappelijke stage ingesteld. Die uren mogen verdeeld worden vanaf het tweede jaar tot en met het eindexamenjaar. Het is niet veel 30 uur, maar wel een beginnetje! Bewustwording!

    Liked by 1 persoon

  3. Op de middelbare scholen waar mijn kids op zaten hadden ze ook verplicht een maatschappelijke stage. Konden ze dat niet afvinken ging je niet over. Heel goed, maar helaas alleen in de eerste 2 jaar van de school want de overige 2 jaar waren bedoeld als ‘voorbereiding’ op het examen en dan was er geen plek meer voor. Vond ik persoonlijk jammer omdat dat wat mij betreft de ‘cruciale jaren’ een beetje zijn 14-16 jarigen maar goed ik hoop dat het die van mij een beetje heeft geholpen 😉 en ik doe er zelf ook nog een poging toe om ze wat gezond verstand bij te brengen en wat social skills (los van het scherm dan)

    Liked by 1 persoon

  4. Een lerares schreef eens:
    “Neem een wit vel papier. Frommel er een bal van, vouw het open en ga er met vuile schoenen op staan. Strijk het daarna glad. Het eindresultaat kan meevallen maar schoon krijg je het nooit meer. Zo vergaat het ook de ziel van iemand die gepest is. Getekend voor het leven.”
    Misschien dat ik daarom later nergens meer bij wilde horen.
    Mooi blog, Michiel. Ik denk dat velen zich erin zullen kennen. Helaas…
    Lieve groet.

    Liked by 1 persoon

    • Helaas inderdaad… ik kan me bijna niet voorstellen dat niemand ooit een situatie heeft gehad waarin het is gebeurd.
      Soms heb je even een zin of twee nodig om dit goed aandacht te geven. 🙂
      Liefs terug

      Like

  5. Goh, wat erg dat je dat pesten zelf hebt meegemaakt Michiel. Hoop dat het alleen bij dat ene jaar is gebleven. Zo’n maatschappelijke stage zoals in Duitsland lijkt me een prima idee om de jeugd wat normen- en waardenbesef bij te brengen! Blijkt dus op diverse scholen ook al te worden toegepast.
    Ook ik denk dat de jongeren die dit volgen betere mensen zullen worden.. hopelijk is dat ook zo!

    Liked by 1 persoon

  6. Er wordt altijd gepest mét en nooit omdat…! Het is ontzettend moeilijk om mensen te laten begrijpen hoe het komt dat een kind gaat pesten. Niet alleen omdat elk gepest kind ervan overtuigd is dat ze er zelf schuld aan hebben maar ook omdat de anti pesten methodes dit aanwakkeren.
    Alle kenmerken van pesten zien we in drie opeenvolgende ontwikkelingsfasen. Het gaat om de eerste stappen naar volwassenheid. Het kind vecht zich vrij van de ouderlijke bescherming en aansturing; het probeert boven de anderen uit te stijgen, het kalmeert en zoekt een partner. Het geweld waarmee dit gebeurt wordt onderdrukt door de prefrontale cortex, maar die heeft 24 jaar nodig om te volgroeien. Hoe verder dit stukje brein ontwikkeld hoe gemoedelijker het kind. Bij sommige kinderen zal dit nooit volgroeid raken en zij zullen hun leven lang treiterkoppen blijven.
    Het enige dat een pester kan bedwingen is een grotere macht, dus iemand voor zij ontzag hebben. Helaas worden vrijwel alle pesterijen als een conflict gezien en bij een conflict krijg je uitzichtloze gesprekken of men gaat toneelstukjes gebruiken, of liedjes, petjes, goedgevoelmachines en andere kwakzalverijen. Pesten mag niet en dat vinden de ouders van pesters ook, maar de juf en de meester weten het natuurlijk weer beter!
    Op mijn website staat de PestTest met bijna 2700 reacties en ikkrijg elke week wel een roep om hulp. En steeds wéér zijn het de volwassenen die er zo’n puinhoop van maken. Een pestend kind kun je vrij eenvoudig corrigeren maar een eigengereide leerkracht?!!!
    ALLE anti pesten methodes zijn gericht op het gepeste kind want men vindt ze zwak en niet-weerbaar. Maar gepeste kinderen zijn net zo weerbaar als alle anderen kinderen, het verschil is dat zij er juist voor KIEZEN om zich niet te verweren. Het zijn lovers, not fighters. Hun prefrontale cortex werkt prima! En daarom zijn het zo vaak slimme kinderen die gepest worden.

    Liked by 1 persoon

    • Mooi beschreven en precies zoals ik het ook zie. Het euvel ligt bij de pester en niet de gepeste.
      En kinderen is één (wel heel belangrijk), maar neem ook maar eens pesten op de werkvloer.
      Mooie goede aanvulling op de column.
      Dank

      Like

  7. Perfect onder woorden gebracht, Michiel, ik lees er jouw hele ziel en zaligheid in mee. Jammer dat het zo onoplosbaar (b)lijkt, jammer dat het voorbeeld van veel politici – tot en met nieuw gekozen presidenten – zo vaak slechts een voorbeeld is in onbehouwenheid, onbeschoftheid en het verdeel- en heersmechanisme. Hetzelfde verdeel- en heers principe van de grote bekken op school en hun kennelijk onvermijdbare volgelingen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s