Donor domoor?

Het donorschap was weer eens in het nieuws. Na de goedkeuring van de nieuwe donorwet in de Tweede Kamer hebben duizenden mensen hun toestemming voor orgaandonatie ingetrokken.
De wet houdt in dat wanneer je niets aangeeft, je automatisch donor bent. Dat stuitte veel mensen tegen de borst.
Grappig eigenlijk. We willen wel organen afstaan, maar zodra het ons opgelegd wordt door de wet, worden we anarchistisch.
‘Rot op met je regels! Dat bepaal ik zelf wel!’
Zou me niets verbazen dat bovenstaande kreet een veelgebruikte is in de gemiddelde Nederlandse huiskamer.
De orgaandonatie is sowieso druk bezig om in het nieuws te komen. Zo hoorde ik reclames voorbij komen waarbij bejaarden werden aangespoord om nog kort voor hun laatste adem nog even een donorcodicil in te vullen. Kleinkinderen moeten wel even helpen natuurlijk op de computer, maar tegen een kleine vergoeding willen ze dat vast wel. Zij de erfenis, de staat de organen. Win-win situatie.
Nog tenenkrommender vond ik de reclame waarin rokers, Mac-slaven, alcohol-lavers en andere ongezonde levenstijlers ook ‘gewoon’ hun organen konden inleveren. Of wat er dan nog van over was tenminste. Ik zag de vervolg reclame al voor me.
“De donorhamsterdagen zijn weer begonnen! Lever uw verschrompelde lever in voor een tweedehandsje! Van een oud vrouwtje geweest dus nog nooit gebruikt!
Jouw long mijn asfalt? Beken eens kleur en ruil je witte longen in voor mooie zwarte.”
Ik weet niet of er een verband is tussen de reclames en de nieuwe wet, maar het kwam voor mij erg radeloos over. Is het dan zo erg gesteld met het aantal donoren? Gaat de overheid zich er ook nog mee bemoeien en de Nederlander meldt zich helemaal en masse af. Zo werkt dat nu eenmaal bij ons volkje. Wij willen vooral niet wat de overheid wil. Dan ook maar geen donor. Al liggen er honderd kinderen te wachten op een nier. Had de overheid er zich maar niet mee moeten bemoeien.
Nu kun je je ook achter een overtuiging schuilhouden, dat mag in ons vrije land. Uit geloof bijvoorbeeld, dat je je hart niet afstaat want wie wil er nu harteloos aan de hemelpoort staan? Of je bent er van overtuigd dat je reïncarneert en dat jij straks dat kind bent uit de Sire reclame met orgaanfalen. Nee, donoren zijn maar domoren. Veel te veel risico’s. Dat zo’n 63% van de Nederlanders zich met orgaan en al vervolgens laat cremeren, denkt men niet bij na. Staan er 72 maagden klaar, zit jij letterlijk in zak en as.
Ben ik zelf donor? Ja, ik ben best wel een domoor dan. Geen ruggengraat naar de overheid toe. Maar ja, dan draag ik later wel een patiënt een warm hart toe.

donorschap

Bron afbeelding: Dokter.nl

Advertenties

33 gedachtes over “Donor domoor?

  1. Vijftien jaar was ik toen ik me wilde inschrijven als donor. Daar had ik schriftelijke toestemming van mijn ouders voor nodig. Die hadden daar zelf nog nooit over nagedacht, dus dat werd een interessant gesprek. Ze hebben uiteindelijk ingestemd en ik kreeg een donorcodicil dat ik ten alle tijden bij mij moest hebben. Ik draag het vodje papier nog steeds bij me. Toch weet ik niet zo goed wat ik van deze nieuwe wet moet vinden. Ik weet dat veel mensen er nooit over nadenken en er een enorm tekort is aan donoren. Maar om het nu op deze manier te doen? Ik denk dat hier vooral een taak voor huisartsen ligt. Vraag aan je patiënten om erover na te denken, geef goede informatie. Ik denk dat dan best veel mensen, laagdrempelig bij hun huisarts, willen registreren.
    Voor de twijfelaars of niet nadenkers. Zou je gebruik maken van een donor als het voor jezelf of je kind nodig zou zijn? Is het antwoord nee, dan kun je met een gerust hart weigeren. Wil je er, als het nodig is, zelf wel gebruik van maken? Naar mijn idee, heb je dan de morele verplichting om ook donor te zijn mocht de situatie zich voordoen.

    Liked by 1 persoon

    • Mooi gezegd. Ik vind zelf ook vanuit de wet opgelegd eigenlijk een stap te veel, maar ik begrijp ook wel het nijpende tekort en deze ‘noodgreep’. Maar werkt het?
      Wat je wel bereikt dat je in elk geval alle culturen en geloven dwingt tot nadenken en actie… althans dat hoop ik.

      Like

  2. Hier ook al jaren donor maar ik vind die nieuwe wet ook maar zo-zo. Ik wacht het allemaal nog even af, het is tenslotte nog niet helemaal in kannen en kruiken en wat dan precies de voorwaarden worden, ik kan me niet voorstellen dat na de storm van protesten van de afgelopen tijd ze zich er toch nog niet eens over buigen (of wellicht is dat teveel gevraagd – het blijft tenslotte overhead – en hoop ik te veel). Dan ga ik er nog eens goed over na denken of ik iets ga aanpassen en het wellicht dan maar aan mijn kids over laat om te beslissen (ook hier goede discussies met een 18 en 20 jarige) maar wat je zegt voor de erfenis verpatsen ze alles hahaha geintje. Het zijn echt schatjes 😉

    Liked by 1 persoon

  3. Mooi gezegd. Ik weet eigenlijk niet goed hoe het in Colombia gaat. Moet ik eens vragen. Ik wil wel donor zijn maar ik heb om één of andere reden een gevoel van dat mijn familie dat moet beslissen. Want voor hen zit er een groot emotioneel aspect aan vast (of niet dat verschilt per persoon natuurlijk). Ik zelf zou zeker wel donor willen zijn!

    Liked by 1 persoon

  4. Ik snap wel dat ze meer donoren willen krijgen. En als je een simpele optelsom maakt, gaat het aantal donoren erop vooruit, hoeveel mensen hun donorregistratie ook intrekken. Ik had een mondelinge overeenkomst met mijn man, maar heb die acuut ingetrokken. Ik ben geen lege zak waar de overheid in mag graaien. Zijn ze helemaal van de pot gerukt! Dus ja, ik ga me eindelijk registreren. Dat ik het niet wil en ik schaam me er niet voor. Het is tenslotte wel mijn lijf.

    Liked by 1 persoon

  5. Uh… ik ben al donor sinds mijn 18de jaar en toch denk ik erover om het weer in te trekken of nu juist in te trekken, ik weet niet of jij al het andere hebt gezien of gelezen of onder ogen heb gekregen. Hoe men de spullen oogst uit ons lichaam, en dat te weten, denk ik, nee!

    namelijk, als iemand in coma ligt nog, misschien wel alles hoort en ziet maar dan dood verklaart wordt en men geen verdovingen geeft als ze oogsten, zelfs geen anastesie voor het geval dat. Zou jij dat willen? IN je lichaam zitten, niets kunnen, verdoofd en verlamd en dan wel horen en voelen hoe er in je gesneden wordt?

    NOu goed, dat is de grote reden waarom juist heel veel mensen nu terug trekken, en die net als ik, eigenlijk altijd al donor waren, nu komen de verhalen pas los, ook van mensen die net op tijd zijn ‘gered’ en nu gewoon weer levend lopen en praten etc…

    X

    Liked by 1 persoon

  6. Ik wil over de lugubere verhalen waar Morgaine het over heeft toch ook wel iets kwijt:

    Volgens mij betekent hersendood namelijk dat je vitale functies niet meer zelfstandig kunnen functioneren, dus dat je overlijdt zodra de beademing wordt stopgezet.

    Ik heb met eigen ogen gezien bij mijn zusje (willen zien) dat er dan van enige reflexen echt geen enkele sprake meer is, ondanks dat de tube door haar luchtpijp heen en weer werd gehaald of haar pupil werd aangeraakt en meer van dat soort akelige testjes. Als de hersenstam niet meer functioneert kun je geen pijn meer registreren.
    Dat hier in dit bericht (boek?) nu gesuggereerd wordt dat dat wel zo zou zijn doet mij pijn, omdat dat dus zou suggereren dat ik mijn zusje die akelige testjes heb laten ondergaan zonder dat ze had kunnen reageren.
    -Vrij sadistisch lijkt me.-

    We hebben nu nog steeds zelf de keuze om orgaandonor te worden of niet toch?

    Ik vond het achteraf best spijtig dat ik dit issue nooit met mijn zusje heb overlegd, waardoor we uiteindelijk de (moeilijke keuze) hebben gemaakt om haar organen niet te laten doneren. Gelukkig had ze wel een wilsbeschikking. (Een tip!)

    Het is echt niet makkelijk om je op zo’n moment óók nog eens met deze moeilijke keuze bezig te moeten houden.
    Het moment kiezen van laten gaan is al erg genoeg, ondanks wilsbeschikking.

    Er is ook altijd nog zoiets als een ethische commissie.

    Mag ik je blogje met mijn bovenstaande tekst re-bloggen Michiel?

    Liked by 1 persoon

    • Dat mag hoor.
      Een verhaal uit de realiteit. Eentje die meteen laat zien hoe lastig het hele donorverhaal eigenlijk is. Wanneer doe je het goed? Wat is beter? We winden het eng of we vinden het allemaal maar prima. Totdat het opeens zover is. Wanneer je misschien wel de keuze voor een andere moet maken.
      Als traditie getrouw je van kinds af aan verteld zou worden dat het heel normaal is om organen af te staan, zouden we misschien nooit zulke discussies hebben. Of als we nog zouden leven als de farao’s.
      Het blijft desalniettemin een ‘mooie’ menselijke discussie wat de boel in elk geval aanzwengelt.

      Liked by 1 persoon

  7. Vroeger hingen er van die rode briefjes die ingevuld konden worden. Dat heb ik gedaan.. in meervoud want stel je voor dat ik net dat ene briefje niet op zak had. Ergens moet er nog zo’n briefje zwerven. Daarna kon ik mij registeren via een brief, en later via Digid.
    Mijn man niet, die wordt er achterdochtig van… stel dat ze net een lever nodig hebben en hij loopt daar rond… 😉

    Liked by 1 persoon

  8. Goed stuk. De overheidsbemoeienis wekt weerstand op, wat ik wel begrijp. Er wordt ‘steeds meer voor ‘ons’ bepaald’. Waar is dan nog je eigen keuze? Tja, dit is uiteraard nog een eigen keuze want je bent vrij om ‘nee’ door te geven.
    Ik heb respect voor mensen die donor zijn, maar heb mezelf niet ingeschreven. Niet zozeer vanuit een overtuiging, meer vanuit een angst. De angst dat ‘de dood’ niet het einde is. De angst om opgesloten te zitten in je eigen lichaam. De angst om alles nog te voelen… Te voelen hoe ze iets uit je halen…
    Gelukkig heb ik (hopelijk) nog alle tijd om mijn keuze te wijzigen. Tot die tijd zijn mijn organen van mij, hehe.

    Liked by 1 persoon

    • Altijd goed om er over na te denken.
      De Egyptenaren, heel vroeger, lieten alle organen uit hun lichaam halen en apart in potten doen. Tis maar net welke tijd/cultuur je vandaan komt en tegen de dood aan kijkt. …Ik heb de dood nog maar even ‘on hold’ gezet. 🙂

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s