Teenslippers

Ja, het staat er echt. Teenslippers. Wat is er dan met teenslippers? Niets, helemaal niets. Ze bestaan. Gemaakt voor het gemak van de mens op het strand of andere plekken waar dit praktische schoeisel goed kan functioneren.

Teenslippers zijn die rubberen zolen met daarop een drie-punts bandje waarvan het steeltje aan het eind van de zool heel belangrijk is. Die schuif je tussen je twee grootste tenen en daar me houd je de slipper op de plek.

Je hebt ook nog een type slipper waarbij er een band van links naar rechts loopt. Soms ook van rechts naar links, maar dat ligt maar net aan je politieke voorkeur. Deze houd je aan je voet door de wreef goed tegen de band te houden.

Waarom een verhaal over teenslippers als er toch niets mis mee is? Omdat er wat mis is met mij. Nou, ja, niet persoonlijk met mij. Voor zover ik weet. Meer met mijn voeten. Die hebben een afweersysteem voor teenslippers.

Als ik op vakantie ben, op een mooi zonnig oord met veel strand ergens in het zuiden van Europa, zie ik veel mensen lopen op slippers. Logisch, want onder je kort jurkje, hippe strandbroek of iets anders zomers en luchtigs, ga je niet met schoenen wandelen. Dat staat niet. Is niet hip. Het is vooral raar. Uitzonderingen heb je natuurlijk wel:

De wat oudere gezette toerist. Die banjert altijd met van die dikke leren sandalen afgewerkt met een witte sok. Of nog erger: Korte blokbroek, witte sokken opgetrokken tot net onder de rode knieën en dichte winterschoenen. Ik beschrijf hier bewust niet verder, want ik wil je de rest van mijn voorstellingsvermogen, hoe ik deze toerist zie, besparen.

Uiteraard wil ik, ondanks mijn anarchistische invalshoeken, toch ook wel hip zijn. Beetje schijnheilig, maar ach. Johnny Rotten van de Sex Pistols rijdt ook in een dikke wagen, hoe rebels is dat? En zo praat kromme-ik mezelf weer recht.

Oké, ik wil dus niet totaal voor aap lopen op mijn weg richting het strand. Dus ik moet er aan geloven. Teenslippers. Eerst is dat niet zo’n probleem. Ik schuif die dingen aan op mijn hotelkamer, krijg wat instructies van mijn vriendin en dan gaan we. Lopend. Naar het strand. Drie kilometer verder op. Draai ik normaal mijn hand niet voor om. Stukje wandelen. Wat kijken bij kraampjes. Genieten van de zomerse sfeer. Heerlijk. Maar niet op teenslippers!

Vol goede moed ging ik. Best goed. Ik haalde het einde van de straat zonder noemenswaardige incidenten. We vervolgden onze tocht door een drukke winkelstraat. Verder op kon je de zee al zien. En de tenen begonnen te schuren. Oei! Ik vloog in de denk-stand en dat is niet goed. Dan gaat het tussen je oren zitten. En het is al genoeg dat het tussen mijn tenen zit.

Hoe lopen anderen op de slippers?

Met die gedachten begon ik de voeten van passanten te bekijken. Met als gevolg; twee dingen. Ding één: de vrouwen om mij heen dachten dat ik naar wat anders keek in plaats van hun voeten. Ding twee: Mijn vriendin dacht het ook!

‘Ik kijk naar hun voeten,’ haastte ik mij te zeggen.

‘Waarom?’ vroeg zij achterdochtig.

‘Mijn tenen. Ze beginnen zeer te doen.’

‘Daar is de zee. Dat haal je wel.’ Ze wees naar de grote blauwe vlakte voor ons. Tegelijkertijd trok ze een waarschuwend gezicht dat ik het niet moest wagen om te piepen. Vervelend, want mannen houden daar zo van.

De zee was daar inderdaad recht voor ons. Maar dat was slechts aan de horizon. Een leek kon zien dat dit nog wel even lopen was. Nu kon ik wel met haar in discussie gaan, maar dat ene zinnetje over piepen, activeerde mijn mannelijkheid… haantjesgedrag, nog beter: mijn trots. Ik zweeg dus en schoof verder richting het strand.

Waar bleef nu die klote zee!

We wandelden en wandelden en daar lag ze. De zee. Maar dat was de haven. Het strand was nóg verder. Mijn tenen waren bloedrood en de blaren waren als paddenstoelen uit mijn huid geschoten. Precies bij dat verdomde rubberen stengeltje van de teenslippers!

Het deed echt zeer. Verschrikkelijk, het brandende gevoel. Om het nog erger te maken; de bovenkant van mijn voeten was ook nog eens aan het verbranden.

‘Het lukt echt niet meer, schat.’ Met puppy-oogjes vol met pijn, staarde ik mijn vriendin aan.

‘Piepert.’

Dat woordje triggerde mij wederom en ik zal je een aantal pagina’s vol geraas en getier mijnerzijds besparen.

‘Die andere mensen kunnen het toch ook? Ik zelfs!’ Dat laatste kwam er wel heel denigrerend uit.

‘Kijk dan naar mijn voeten! Kun jij zo lopen?’

‘Je moet er even doorheen.’

‘Door ijsblokjes moet ik heen! Niet door deze kwelling!’

Een diepe zucht volgde. Mijn vriendin graaide wat in haar handtasje en toverde er twee bandslippers uit.

‘Ik had er al rekening mee gehouden dat je máár de helft van het parcours zou halen.’

Dankbaar griste ik ze uit haar handen. Het waren mijn sauna-slippers. Stond er ook met koeienletters op. Een beetje lullig gezicht wel, maar nog steeds beter dan witte sokken. Ik schoof ze aan en voelde opgelucht hoe mijn tenen ineens pijnvrij voelden. Ik keek naar ze en concludeerde dat die blaren nog wel even bleven. Ze konden nu gelukkig genezen. We vervolgden onze route.

Het ging weer mis. Ik durfde mijn vriendin het haast niet te vertellen, maar op de wreef van mijn voet ontstonden… jawel… blaren.

Gloeiende, gloeiende!

Op dat moment kreeg ik een hekel aan álle slippers. Of hadden ze een hekel aan mij? Ik kon niet anders… ik moest… ik kon niks anders verzinnen… Ik moest… Piepen.

Mijn vriendin, Fries als ze is, ‘kom jong, ik heb wel eens ergere blaren gezien. Strand is niet ver meer.’

Ik stelde nog voor om het laatste stukje een taxi nemen, op dat moment was het me dat wel waard, maar toen kreeg ik een gezicht waar ik daarna niet meer verder in dit voorstel durfde te gaan. We gingen dus verder lopen.

Mijn slippers waren het kruis en ik was de zoon van God die zichzelf naar het strand sleepte.        Ik denk dat ik iets meer geklaagd en gezeurd heb dan de originele versie, maar het voelde wel zo aan op dat moment. De martelaar onder de strandgangers. De kruistocht langs de hippe rokjes en broeken.

Als ik mijn vriendin was geweest, had ik mijzelf al tien keer langs de kant van de weg gezet en daar mooi laten staan. Maar gelukkig was ze ondanks alles nog steeds gek op me. Mazzel.

Het strand! Halleluja! Daar was het. Ik viel met mijn knieën op het strand en voelde het hete zand. De *censuur *-slippers mochten uit. Mijn vriendin stond me totaal uit te lachen, maar dat kon me niets schelen. Laat haar maar lachen. Laat die trendy bikini’s en zwembroeken maar raar kijken. Deze jongen is op slippers naar het strand gewandeld!

We baanden ons een weg langs de zonnebaders en vonden een mooi plekje. Genoeg te zien zowel voor haar als voor mij, maar vooral de zee heel dichtbij. Die heerlijk voet-verkoelende zee. Trekt zo lekker aan je tenen.

We lagen lekker te poedelen in het water. Een meter of twintig verder in zee, dobberde er iets rond. Mijn vriendin wist het meteen.

‘Teenslippers!’

Sunrise On Flip-Flops On The Beach

Advertenties

14 gedachtes over “Teenslippers

  1. Hallooo Michiel, wat onwijs leuk om te ontdekken dat ik op jouw “blogroll” sta, dankjewel!

    Ik las vanmiddag “Teenslippers” en ik kon er niets aan doen maar ik moest vreselijk lachen, je schrijft lekker beeldend, ik zag je gewoon strompelen op weg naar het strand. Verzacht het als ik zeg dat ik toch meelij met je had?

    Ik ga deze week eens wat langer op je blog rondsnuffelen, leuk!

    Liked by 1 persoon

  2. Wat een pijnlijk stukje, Michiel! En herkenbaar – misschien is dit toch een soort mannenkwaal? Zo ben ik onderweg op teenslippers eens van de ergste pijn afgeholpen door een vriendin met wie ik een stukje in het bos wandelde. Zij had goddank een aantal inlegkruisjes bij zich, waarmee de pijn aan mijn tenen door het zachte weefsel aanmerkelijk kon worden verzacht. Wat goed is voor een slip blijkt dat dus ook voor de overtreffende trap te zijn.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s