Koale poot’n!

Ik heb een ergernis. Alweer een? Ja, alweer een. Kijk ik begrijp best dat wanneer je verliefd op elkaar bent of van elkaar houdt, of een combi van beide. Dan begrijp ik best dat je iets voor elkaar over hebt. Helemaal als je nog in de prille liefde zit. Dan maakt alles blind. Vooral bij de man volgens mij.

Dan doet hij dingen die je hem normaal nooit ziet doen. Mee winkelen en tassen vasthouden op een voetbalzaterdag bijvoorbeeld. Of meegaan naar een Tupperware party om daar de meest afzichtelijke collectie opbergboxen te kopen voor zijn lief. Dat soort gekkigheid.

Nu heb ik het als romanticus helemaal moeilijk want dat schept ook een levenslange verwachting. Attent zijn, af en toe een cadeautje, dingen onthouden die belangrijk zijn, praten over die dingen en zo. De metroman. Of zoals mijn vriendin het wel eens noemt: Eig’nwiese postpeerd! Voor wie slecht in dialecten is, mooi zo laten.

Afijn, je begrijpt me wel. In den beginne doe je flink je best met je verliefde waas om je kop en aan den einde lig je met je hand in de zak paprika chips voetbal te kijken en bestelt telefonisch twee porties shoarma als romantisch diner.

Toch is er een ding dat ik met al mijn vlinders en beste wil van de wereld nooit heb kunnen handelen. Waarom denken vrouwen dat je een kolenkachel bent en leggen zij hun koude voeten in bed tegen je aan? Dat is niet fijn! Ik heb het nooit begrepen.

Mijn vriendin doet dat ook. Lig je lekker in bed. Minding your own business en hop. -30 graden tegen je benen! Ga weg met die ijsklompen! Dat zeg ik niet, maar denk ik wel. Nou, mijn gezicht zegt het. Zodra de grote ijsteen mij aanraakt, verschiet elke spier in mijn gelaat van ontspannend slaperig naar: wat de gloeiende ijspegels denk je wel niet wat je doet! Maar ik zeg het niet. Met moeite. Ik heb vlinders, ben verliefd dus ik wil het netjes houden. Mijn ogen proberen het met hun duivelse blik liefdevol te vertellen. Maar het inferno dat ik ermee afschiet ten spijt, het komt niet aan. Sterker nog. Ze slingert nu haar beide lange koelelementen om mij heen! Ook wel benen genoemd.

Dilemma. Wat doe je? Ik heb al liefdevol die vreselijke mintgroene Tupperware pruttel gekocht, ben mee geweest naar een vrouwenpraatsessie, ook wel vriendinnen ontmoeten genoemd en nu dit! Waar ligt de grens van verliefdheid? Hoever mag je gaan in naam der liefde?

Haar ijsklonterige knieën wrijven teder tegen me aan, alleen voelt het voor mij als roomijs door de kaasrasp. Ik houd het niet meer. Al mijn vlinders zijn met winterslaap. Metroman of niet, mensenmens of niet, er zijn grenzen en koude voeten is er eentje. Dat doe je niet! Horen jullie dat, vrouwen in den lande? Neem je man mee naar een yogasessie, een high tea of laat hem voor mijn part drie dagen lang de Gooische Vrouwen marathon zien. Maar duw nooit, maar dan ook nooit je bevroren ijsschotsen tegen je vriend aan! Dit staat onvoorwaardelijk voor de directe overgang van vlinders en prille liefde naar houden van, maar dan wel in de voetbalkantine.

Mijn vriendin dreef het nog meer op de spits door haar voeten hoog tegen me aan te leggen. De druppel. Hoe los je dit als tedervolle metroman op?

Ik draaide me op mijn zij, staarde haar indringend aan en zei met mijn liefste Twentse accent:

‘Rap met die koale poot’n van mie af! A’j warme voot’n wilt heb’n dan koop ie maar een kruik of een labrador op het voeteneind!’

Haar bevroren blik zal ik nooit vergeten.

koude voeten

Bron afbeelding: Cosmopolitan.nl

Bewaren

Vrouwen komen van Venus?

MichielZiet en Michiel zag een stukje van Ellie Schmitz. Dat vrouwen van Venus schijnen te komen. Dat mannen niet zien als er een vaas verplaatst is. Dankzij een por van Ellie, kwam ik op onderstaande column.

Dank je Ellie Schmitz voor deze onverwachts leuke samenwerking. Ellie haar schrijfsels zijn hier te vinden: http://ellieschmitz.blogspot.nl/

Vrouwen komen van Venus?

Dat zeggen ze wel altijd. Vrouwen komen van Venus. Dat impliceert een zekere mate van schoonheid en onder zware druk van mijn vriendin, bevestig ik dat ook. Maar zij komen niet alleen van deze planeet. Neen. Zij komen van een kristallen bol! Vrouwen hebben een soort van telepathische gave. Zet twee vriendinnen bij elkaar, de een begint met een half woord de ander vult het vanzelf aan en op het eind eindigt het altijd met gejoel.
Voorbeeldje:

‘Ik heb twee kaartjes van…’

‘Neen, van die en die?’

‘Jaaa’

‘Neeee’

‘Jaaaaaa’

‘Ieieieieieieieieieieieieie’

Geen idee waar ze naartoe gaat, maar haar vriendin weet het.

Zo heeft een vrouw automatisch ook een hoog verwachtingspatroon van een man. Hoe werkt het brein van een man? In het algemeen niet, maar die paar met een werkend stel hersenen zitten vaak in de ‘ik-stand’.

‘Ik moet nog even eten koken’

‘Ik ga zo even voetbal kijken’

‘Ik wil nog even een blokje om’

Nou ja, bedenk zelf wat. De échte man voegt daar ook nog eens om de zoveel seconden een ‘knappe-vrouwen-gedachten’ aan toe.

Ik zat laatst bij toneel en kreeg een app van mijn vriendin.

Lieverd, denk je aan de formulieren?

Formulieren? Aan denken. Ja, ik denk er nu aan. Dus ik app terug:

Wat moet ik met formulieren?

Dat je ze dit weekend naar mij meeneemt.

Een totaal raadsel voor mij!

Naast mij vroeg een medespeelster wat er loos was. Ik vertelde haar dat ik een super cryptisch mailtje van mijn vriendin kreeg. Nu komt het meest wonderbaarlijke. Ik liet haar de app lezen. Zij las het en in haar ogen zag ik dat zij de boodschap wél begreep! Vervolgens keek ze mij met een indringende blik aan en langzaam maar zeker begon het mij ook te dagen! Miraculeus!

Bleek dat mijn vriendin de vakantieboeken bedoelde die we een keer samen door zouden nemen. Dit hadden we drie weken geleden afgesproken.

Drie weken lang dagen van typische mannen gedachten met af en toe een mooie vrouw en mijn vriendin verwachtte dat ik het nog zou weten. Dat mijn medespeelster het wel begreep was omdat ik haar dit drie weken geleden verteld had. Verbluffend!

Dus vergeet Venus! Vrouwen leven in een speciale glazen bol en geen vent die daar ooit doorheen komt! Dus kom je thuis, kijken ze je verwachtingsvol aan? Dan hebben ze iets in hun mars. Maar dan dat is niet de Mars waar wij mannen vandaan komen!

venus

Schoonmaakster dating

Ik was op zoek naar een schoonmaakster. “Ster”, inderdaad.
Goh, wat seksistisch, hij wil alleen maar een vrouw. Wat stereotype is dit, zeg!
Dat klopt. Heel stereotype. Niet zozeer dat alle schoonmakers automatisch vrouwen zijn. Nee, meer omdat mijn vooroordeel over mannen en poetsen best wel erg is. Ik reken dan bij mezelf af.
Nou, ik wacht de verontwaardigde reacties met hygiënische interesse af.
Het vinden van een schoonmaakster. Ik dacht, ik google even op huishoudelijk hulp gezocht en voilà, je komt wat kandidaten tegen en zoekt contact met ze. Niet dus. De eerste links waren allemaal sites als werksters.nl, housecleaning.nl en de meeste suggestieve van allemaal: sopje.nl. Wie wil er nu niet een lekker soppende schoonmaakster?
Al die pagina’s bieden je een scala aan alles kunnende vrouwen aan. Zelfs de tuin doen ze nog voor je. Ik was in de huishoudelijke hulp hemel beland, dacht ik. Overal stonden foto’s bij van knappe, veelal blonde dames, poserend op hun meest zwoele manier. Ik zat toch wel op een huishoudelijke hulp site? Als ik niet beter wist kon het net zo goed een datingsite zijn. Of erger. Soort van jouw vrouw mijn vrouw, maar dan: jouw werkster, mijn werkster. Even soppen met een werkster. Sop-jij-of-sop-ik.nl?
Uiteindelijk vond ik op werkster.nl een geschikte kandidate van 51 jaar. Zonder foto. Ik wilde eigenlijk een 19 jarige studente mét foto, maar op dringend verzoek van mijn vriendin werd het een oudere vrouw met ervaring. Ach, ja, op een oude dweil moet je het leren, nietwaar?
Ik klikte haar aan op de site en kwam vervolgens op een gedeelte waar ik haar kon schrijven. Mooi. Ik tikte daar een heel relaas en klikte op verzenden.
Je hebt een gratis basis account. Neem een premium account om je reactie af te ronden.
Wat? Hoe? Huh? Ik mag het bericht niet verzenden? Ja, mag wel, maar dan wel even 9,95 euro per maand betalen graag. Dit is een grap!
Dat was het niet. Heel even dacht ik, dat als ik me “gratis” aanmeldde, dat het al voldoende was, maar nee. Wil jij vrouwen aanspreken, dan moet je dokken!
Nu kreeg ik helemaal het afpersende datingsites gevoel erbij. De vrijgezelle mannen en de second lovers onder ons weten het wel. Je hebt een gratis account bij zo’n site, de meest onwaarschijnlijke, bloedmooie vrouwen zoeken contact met je, opgewonden als je bent, meld je je meteen betaald aan en als sneeuw voor de zon zijn al die te mooi om waar te zijn vrouwen verdwenen. Net als het geld in je portemonnee.
Alleen dit waren geen dating sites. Het ging gewoon om schoonmaaksters! Mensen die graag verdienen door andermans huizen weer toonbaar te maken. Gewoon in oude spijkerbroek. Niet in jarretels!
Afijn, ik stak de denkbeeldige middelvinger op naar de sites en dacht: “bekijk het maar, ik zoek wel op een andere manier.” Kreeg ik toch nog een mailtje. Ik plak hem hieronder. Letterlijk. Niets aangepast, niets aangedikt, gewoon zoals ik hem kreeg:

Hallo Michiel

Mijn naam is Alexis en ik ben de oprichter van xxxx. Ik ben ook de vader van 3 mooie meisjes 🙂
Ik merkte na het ontvangen van uw registratie dat uw advertentie nog niet is afgerond. Heeft u een probleem gehad ? Ik wil u graag helpen als dit het geval is.

Als u bijvoorbeeld simpelweg door profielen op de site wil bladeren kan dit zonder het noodzakelijkerwijs maken van advertenties.

Als u heeft besloten om de site niet te gebruiken, kunt u me dan vertellen waarom? Uw feedback zal echt helpen om het te verbeteren !

In ieder geval wens ik u veel succes met uw onderzoek !
Alexis

Laat het bezinken. Deed ik ook. Deze man… Alexis… zat er toch echt mee dat ik haar… euh… zijn profielen niet verder bekeek. Wel grappig eigenlijk, de enige man onder de schoonmaaksters die me mailt. Hij heet dan wel Alexis, dat compenseert een beetje. Wel nu, het enige wat ik kon doen was even reageren.

Dag Alexis,

Het probleem is dat ik veel moet betalen voor een eenmalige verzoek-actie. Daar pas ik voor. Ik krijg het gevoel dat ik op een veredelde dating-site ben. Daar beloven ze je ook veel moois voor niets, maar als je het wilt, is het moois plots verdwenen en zit je vast aan een duur nutteloos abonnement.
Maar afijn, bewijs mij het tegendeel maar en wees daadwerkelijk gratis.

Groet,

Michiel

Tot op heden niets meer vernomen. Ik vermoed dat het ook niet meer gaat gebeuren.
Schoonmaakster-sites. Mooi bedacht, maar dames (en ook heren) meldt u zich er niet voor aan als u werk zoekt! Deze sites zijn maar op één ding uit en dat is dat hun portemonnee gevuld wordt. Je kunt beter de plaat poetsen.

 

Schoonmaakster

Een terras-dialoog

‘Daar is nog een tafeltje vrij.’
‘Hier ook.’
‘Dat is een stamtafel, weet je zeker dat je daar wil zitten? Er kunnen andere mensen bij aanschuiven.’
‘Ach wel nee, dat zal wel meevallen.’
‘Oké, aanschuiven dan maar.’
‘Doe jij je jas uit?’
‘Ja, vind het warm.’
‘Je bent gek. Het is super fris.’
‘Doe ik hem straks wel weer aan als het echt fris wordt, schat.’
‘Wat duurt het lang voordat er iemand komt. Ik bedoel het is druk, maar zo druk ook weer niet.’
‘Zullen ze wel niet gewend zijn hier. Met hemelvaart zal het hier wel wat drukker zijn dan anders. Wacht. Daar loopt een serveerster. Ik zwaai wel even.
‘Nou moe! Ze loopt gewoon weer terug!’
‘Ze zal wel een zone hebben tot net een tafeltje voor ons.’
‘Ja en? Dan kan ze wel een tafeltje verder kijken dan haar neus lang is, toch?’
‘Of ze doen geen stamtafels serveren.’
‘Ha, ha, flauw.’

‘Daar komt iemand. Eindelijk.
‘Hallo, kan ik jullie helpen?
‘Twee cappuccino’s en een appelgebakje graag.’
‘Heb ik opgeschreven. Ik moet u er wel bij zeggen dat het vanwege de drukte wel een half uur kan duren.
‘Nou, dat motiveert. Het is goed, we hebben de tijd en de zon schijnt.’
‘Tjeetje, een half uur. Waarom zei je dat het goed was?’
‘Omdat ik zin in koffie heb, lief.’
‘Ach, zal ook wel meevallen. Een half uur is overdreven denk ik.’
‘Denk ik ook. Kijk aan, we krijgen gezelschap aan onze stamtafel. Iets wat jij zei, dat wel mee zou vallen.’
‘Ha, ha, hoe meer zielen…’
‘Ligt het nu aan mij of lopen al die serveersters een beetje paniekerig rond? Ik heb het gevoel dat ze het overzicht kwijt zijn’
‘Dat zijn ze ook, schat. Kijk, dat meisje daar heeft duidelijk geen idee welke tafels al geweest zijn en die jongen daar loopt doelloos rond met zijn dienblad. Typisch mannen, kunnen geen twee dingen tegelijk.’
‘Ho, ho, lief, sommigen wel. Ik luister toch ook naar jou en tegelijkertijd kijk ik rond?’
‘Ja, naar rokjes! Mijnheer Rokjesdag! Je hoort alleen wat je wilt horen.’
‘Niet waar, ik luister best wel.’
‘Zullen we naar kledingwinkel gaan?’
‘Hè?’
‘Zie nou wel!’
‘Was maar een grapje!’
‘Ah nee, hè!’
‘Wat?’
‘Die vrouw rookt een sigaartje.’
‘Ja, ruikt lekker hè?’
‘Doe normaal! Getver! Precies in mijn gezicht. Waarom moeten ze nu precies hier zitten?’
‘Omdat dit een stamtafel is, daar kunnen meer mensen zitten. Dat zei ik je net ook al, lief.’
‘Mag je hier wel roken?’
‘We zitten buiten. Daar mag iedereen roken.’
‘Ik vind dit écht niet leuk! De koffie is er ook nog steeds niet. Anders gaan we weg hoor.’
‘Wil je anders hier zitten? Op mijn plekje? Heb je er minder last van.’
‘Nee. Ik wacht nog heel even af en anders gaan we.’
‘Ja, dat kun je niet maken, lief. We hebben net besteld. Dat is niet netjes.’
‘Jij ook met je rechtvaardigheidsgevoel! Het is Almelo, dat kan hier best!’
‘Hallo! Ik kom ook uit Almelo, ja!’
‘Jij bent dan een uitzondering. En niet zo zuchten. Zullen we anders aan dat tafeltje gaan zitten?’
‘Ja, dat kan nu niet meer. De serveerster heeft het tafelnummer opgeschreven. Als je nu net niet zo eigenwijs was geweest…’
‘Jahaa, dat weet ik nu wel!’
‘Twee koffie, mijnheer, mevrouw?’
‘Ach kijk, dank u.’
‘Waar is het gebakje?’
‘Die komt er aan mevrouw, het is een beetje druk ziet u.’
‘Dat hadden we al gehoord, ja.’
‘Nou proost, lieverd.’
‘Zie nou wel dat mannen geen twee dingen kunnen? Koffie én gebak is schijnbaar moeilijk. Proost.’

‘Het sigaartje is uit, lief.’
‘Ja en mijn koffie is bijna op en nog geen appel…’
‘Appelgebakje, mijnheer, mevrouw?’
‘Oh! Ik zag u niet komen van achter ons. Ja lekker dank u.’
‘Laten we hem maar snel opeten voordat de koffie koud is.’
‘Ja en voor dat ze weer een sigaar aansteekt.’
‘Nou, lekker genieten dan maar.’
‘Lange zit zo.’
‘De zon schijnt lief en we hebben elkaar toch?’
‘Slijmerd!’
‘Maar je lacht wel.’

Terras

Bron Afbeelding: MG-Junior production

Rokjesdag (Ode aan Bril)

En toen was het ineens zover. Rokjesdag! Het weer zou lentevol warm worden. De kranten en de media beloofden vele dames in rokjes. Voor elk wat wils. De ideale start van de lente. Als je een man bent tenminste. Vrouwen keken er wel iets anders tegen aan. Ik zag oproepen om mannen in een jurk te laten lopen of als dame gewoon niet mee te doen. Ergens kan ik me dat wel voorstellen, want het moet een leuke gimmick blijven in plaats van een nationale gedwongen traditie. Toch heeft het wel iets. Niet alleen omdat het beeld zo prachtig is, maar het is zoveel dieper.
De oorsprong van deze heugelijke dag hebben we te danken aan één man. Een schrijver. Ooit beschreef hij het beeld van passerende dames in dun stoffen rokjes zwevend op mooie witte benen. Heerlijk wit nog. De eerste zonnestralen voorzichtig opvangen om bruin te worden. Hij beschreef de schoonheid van de vrouwen in eenvoudige pennenstreken. Het rokje werd meer dan een gewoon kledingstuk. Het werd het symbool voor vrouwlijke pracht en hoe wij mannen dit eren en waarderen. Hoe wij ons hoofd en hart konden verliezen aan een paar schitterende bleke benen. De fantasie die bezit van ons nam als zonnestralen door het rokje schenen en enige contouren prijs gaf. Mannen die thuiskwamen met een glimlach en hun vrouw spontaan een knuffel gaven. Het werd hét symbool voor de vrouw en hoe wij haar liefdevol op een voetstuk zetten
Dit allemaal door rokjesdag. Het is zoveel meer geworden. Niet meer de fantasie van één man. Niet meer het verhaal zoals het ooit stond in een landelijke krant. Langzaam maar zeker kreeg het al ons mannen in de ban. Het virus dat nooit meer uit je lichaam trekt. Omdat we het niet willen. Rokjesdag. Hoe mooi ooit door de ogen van Bril omschreven en bedacht.

Ik zit buiten en geniet van de zon. Haar stralen strelen liefdevol mijn huid. Een vrouw wandelt voorbij. Zij draagt een fleurig bloemetjesrokje. Haar benen prachtig wit gevormd zover ik dat mag zien. Mijn fantasie slaat op hol. Ik glimlach, kijk omhoog en denk aan Martin.

korte-rokjes-in-de-zon-578x280

Bron afbeelding: http://www.huisvandetoekomstnu.nl