Gesponsord stuk vreten

Dat het hedendaagse voetbal voor altijd verkloot is door het grote geld, is eigenlijk anno 2017 al heel normaal. Waar je vroeger als gezonde club nog enigszins internationaal mee kon komen, wordt het nu geregeerd door maffe rijke, Chinezen, Amerikanen, Arabieren en Russen die hun geld liever steken in een voetbalclub dan in hun eigen maatschappij.

We weten tegenwoordig niet beter. Hang een jeugdspeler en zijn ouders met een net-niet-modaal inkomen een vette worst voor en weg zijn ze. Eventjes heel rijk bij een grote club waar ze nooit doorbreken, als handelswaar gebruikt en uitgebuit worden om vervolgens ergens berooid te eindigen bij een hoofdklasseclub als een talent dat het nooit maakte. Hard, maar voor de meeste wannabe-Cruijffs waar. Dat allemaal mede mogelijk gemaakt door een rijke zielloze sponsor. Was je nog een beetje goed, dan zal Voetbal International je misschien nog een ghostwriterboekje aanbieden over je leven als topsporter.

Het hele voetbalsysteem is in principe verprutst door het grote geld en vooral de belangen die daarbij spelen. Het spel geregeerd door enkele rijke clubbazen. Toegestane kartelvorming blijkbaar. Het is niet anders. Geld vergiftigt veel topsporten en wij vinden het best.

Dat geld, of beter het gebrek daaraan, de zorg vergiftigt vind ik veel zorgelijker. Zo las ik dat je in een seniorenwoning in Groningen een wurg-huurcontract afsluit, waarbij je verplicht bent dat te eten wat de cateraar biedt. Eet je een keer wat anders, dan hangt er een dwangsom van 500 euro boven je hoofd! Ik verzin dit niet. Zoveel gevoel voor idiotisme heb ik nu ook weer niet.

Het meest erge nog vind ik dat ik vrees dat dit niet een opzichzelfstaand feit is. Ik vermoed dat er zo veel gesponsorde instellingen zijn met dit soort contracten. Net als in het voetbal regeren het geld en de belangen. Waar je als speler nog enigszins de vrije keuze hebt, lijkt deze hier ver te zoeken. Je tekent een contract bij een manager en wil je wat anders? 500 euro! Nu ik er zo over nadenk, dit ligt ook niet zo heel ver af van enkele voetbalclubs.

De zorg kost veel geld, dat weet iedereen. De regering belooft elke verkiezing trouw er iets mee te doen en ik geloof ook best dat ze er geld in pompen. De zorgverzekeraars hebben hier ook belang bij. Zij proberen met minimaal geld bijvoorbeeld een ziekenhuis de duimschroeven aan te draaien. Ik zelf betaal zeker tweeduizend euro aan zorg per jaar. Maar breek ik een pink, word ik bijna geweigerd bij een ziekenhuis. Omdat ik bij de verkeerde verzekeraar zit! Echt gebeurd! Het ziekenhuis wilde wel, maar zou last kunnen krijgen met de verzekeraar. Klinkt toch ook een beetje als kartelvorming. Maar net als in het voetbal halen we meewarig onze schouders een keer op en we accepteren het maar.

Nu zitten ergens in een seniorenflat ome Jan en tante Klara gestoofde varkenspruttel met papperige rijst en vaalgroene doperwtjes te eten omdat dit moet van de verhuurder. Nog even en dan staat er een oude televisie van Samsung met 10 voorgeprogrammeerde kanalen en een goedkope magnetron om hun prak vuilnis zelf op te warmen. Allemaal aangeboden door de o zo gulle verhuurder en zijn sponsors. Wat een luxe! Je zou er haast een inbraak voor doen om even veertien dagen luxe vakantie te vieren in de plaatselijke bajes. Of zouden ze daar ook gesponsorde daghap hebben?

Van de week kreeg ik een mailtje of ik een blog wilde schrijven over kussens. Wisten ze dat ik uit Almelo kom? De stad van de beroemde Finkers: verkoopt u ook kussentjes? Ik zou gratis kussens mogen uitzoeken wanneer ik ze er in vernoemde. Mwah, ik heb maar niets getekend. Voorts mag ik nergens anders meer kussens kopen op straffe van een dwangsom.

Het blijft toch zorgelijk allemaal.

cartoon eten

Kleine zwart-witte Griekse held

Voetbal, een sport voor mannen, maar ook steeds meer voor vrouwen. Wie is er als kind niet mee opgegroeid? Zelfs als je er niets mee hebt, zullen er ongetwijfeld momenten zijn die je herinneren aan het voetbal.
Ik ben geboren en getogen in Almelo, dus ik kon er niet om heen. Er was maar één team. Eén voetbalploeg waar je fan van mocht zijn. Heracles. Het elftal vernoemd naar een superman uit de Griekse mythologie. Wekelijks vochten elf afgezanten van deze held hun strijd in een oud krakkemikkig stadionnetje aan de Bornsestraat. Het was een geweldige periode in mijn jeugd.
Als jochie van een jaar of tien fietste ik samen met mijn buurjongetje richting het stadion. Hoe dichterbij je erbij kwam, hoe drukker het werd. Almelo is een stad, maar voelt aan als een dorp waar iedereen elkaar kent. Prachtig! Opa’s met dikke bolknak sigaren, gezinnen die al wiebelend hun kroost tussen de shag rokende supporters door laveerden, tieners die elkaar al fietsend probeerden te overschreeuwen. Geweldig.
Een paar honderd meter van het stadion kon je de frikandellen en het bier al ruiken. De lampen in de lichtmasten waren ontstoken en je zag een blauwachtige rook vanuit het duister het licht intrekken. Ik weet nu nog steeds niet of dit dauw of een grote voorbij trekkende nicotine-wolk was.
Je fiets gooide je ergens tegen het prikkeldraad van het weiland. Op slot hoefde niet, want in een mum van tijd stond jouw ijzeren ros ingepakt tussen tientallen andere fietsen.
De kassa’s waren nog echt van die houten…., hoe zal ik het noemen? Het had nog het meest weg van een houten toiletbox, maar dan eentje met plexiglas met gaatjes er in. Daar kocht je een kaartje. Een gekleurd papieren frutseltje dat zo van een loterij kon zijn. Het zwembad in Almelo had mooiere entreetickets!
Eenmaal binnen de hekken kwam je in een compleet andere wereld. Alles nostalgisch. De kantine met een grote ouderwetse potkachel in het midden. De tribunes met als paradepaardje de enige nog bestaande houten hoofdtribune, geheel in Engelse stijl gebouwd. Hij staat er vandaag de dag nog steeds! De cafetaria waar de geuren van oud vet en ballen gehakt je verleidde om je laatste zakgeld op te maken. De toiletten waar een schoonmaakster wekelijks met veel glorixtabletten het nog enigszins fris probeerde te laten ruiken. Alles was nostalgisch! Alles ademde sfeer.
Als de wedstrijd was begonnen en de zwart-witten hun best deden eens eentje te winnen in de eerste divisie, hoorde je om je heen een kakofonie van stemmen. Iedereen had een mening. Iedereen probeerde zijn of haar mening ook heel duidelijk over te brengen naar het veld. Stond je daar wel eens als jongetje dromerig een broodje met een heel hete kroket weg te kauwen, schreeuwde er ineens een of andere ouwe bolknakopa een verwensing naar onze nummer drie op het veld. Van schrik nam ik dan wel eens een te grote hap. Ik kan de blaren nog voelen.
In die tijd dat ik nog een jochie was, waren de successen van Heracles op eén hand te tellen. Dat maakte niet uit, het ging om de beleving: van het ernaartoe gaan, tot en met het flesje cola met rietje in de kantine na afloop. Waar iedereen om je heen de nul-drie nederlaag besprak. De familie Heracles zoals men het noemde.
Nu, heel veel later, is er veel veranderd. De Griekse helden voetballen vandaag de dag in de eredivisie en staan zelfs bij de beste vijf. Soms is het ouderwets billenknijpen, maar veel vaker is het genieten van de strijd en de passie die ze leveren bij elke wedstrijd.
Onlangs was ik in het vernieuwde stadion. Ik had kaartjes weten te bemachtigen voor een wedstrijd tegen Ajax. Hoe toepasselijk wil je het hebben? Twee Griekse helden treffen elkaar in Almelo.
We kwamen aan met de auto. Ik zag gezinnen hun kroost door de grote menigte sturen, tieners die aan het indrinken waren. Groepjes mannen met een shagje aan hun lippen. Het stadion voor ons leek immens vergeleken met het oude krakkemikkige stadionnetje van weleer. Dauw trok omhoog in het licht van de stadionlampen. Fietsen stonden rijen dik tegen een hek gestapeld. In het stadion, waar je tegenwoordig mag zitten, zag alles er modern en netjes uit. Verschillende bierpunten waar je tevens diverse snacks kon kopen. Inclusief de gehaktbal. Vroeger betaalde je met guldens, tegenwoordig met een Heracles betaalkaart. Tja.
De wedstrijd was begonnen en in no time stond ons ploegje met nul-twee achter. Achter mij schreeuwde een oude man een verwensing naar onze nummer drie. Ik verslikte me van schrik bijna in mijn bier. Voor mij stond een supporter met regelmaat op en wandelde naar de boarding. Daar begon hij driftig onze mannen te coachen. Blijkbaar had hij het idee dat de échte trainer aan de overkant assistentie nodig had. Ik had nog nooit zoiets koddigs gezien. Ik wilde nog wel een bijdehante opmerking maken, maar na zijn woeste gezicht bestudeerd te hebben, leek mij het verstandiger dit niet te doen.
De nederlaag was een feit. Supporters om mij heen stonden gepassioneerd te bepraten wat er allemaal mis ging en hoe de trainer het wél had moeten doen. Ik stond er met een glimlach tussenin. Het flesje cola met rietje was vervangen door een biertje. Het oude stadionnetje voor een mooi modern stadion, maar de mensen die er kwamen waren geen biet veranderd. Alles ademt er saamhorigheid en nostalgie. Geen toestanden, geen gedoe. Gewoon zijn, dat is al meer dan genoeg. Heracles Almelo, waar een kleine club groot in kan zijn.

Heracles blog

Vrouwen weten waarom

Hoe kon het toeval mooier zijn dan dat een week na mijn column: “Mannen weten waarom” er ineens een mannenactie kwam. Voor de vrouw in een mannenwereld. Zeg maar het tegenovergestelde van een vrouw die een man aan de barbecue probeert te charmeren.
Voetbal is allang niet meer de mannensport zoals wij dat graag pogen te claimen. Waar andere landen al op ons voor lagen met vrouwenvoetbal, lijkt nu ook eindelijk het kikkerlandje dat zo graag als vrouwvriendelijk probeert over te komen zich aan te sluiten. Vrouwen weten waarom. Denken ze. Maar dat hoor je me niet hardop zeggen, want hun denken kan soms wel eens hard aan komen. Mannen weten.
Nu is er een voetbalclub in het Oosten van het land die denkt te weten wat er door een vrouwenhoofd gaat. Deze Twentse en tevens mijn club, Heracles Almelo, heeft de primeur om als eerste Europese voetbalclub een vrouwenvak in haar stadion te hebben. Vak L. Van Livera. Want daar worden ze dan natuurlijk door gesponsord. Tenminste, een beetje slimme ondernemer zou dat doen.
De “L” staat natuurlijk voor ladies, dit moet kennelijk in het Engels. The commercial man knows why. Ik bedacht me toen dat een dergelijke letterindeling best wel handig is voor het plaatsen van supporters. Als we dan toch eenmaal bezig zijn, kunnen ze net zo goed alle letters functioneel gebruiken. Nou als eerste hebben we natuurlijk de “F” als familievak. De “B” voor bezoekers, de T voor de thuissupporters… dit is een énorm groot vak. “H” voor de hooligans, daarnaast de “P” voor de politie of de “W” want in Almelo worden ze wel liefkozend wouten genoemd. De “S” wordt uiteraard skyboxen, de “E” voor de ettertjes, ook wel kindervak genoemd. “R” voor de rolstoelers en de “T” voor de trommelaar. Maar die kan ook onder de “I” als hij te fanatiek is. Isoleervak.
Afijn, ik dwaal af. We waren bij vak “L”. Mede mogelijk gemaakt door Lush. Uw cosmetica. (Hint commerciële Heracles man!) Men wil daar dus dertig vrouwen in zetten en hen op een vrouwelijke manier voetbal laten beleven. Aan alles is al gedacht. Dekentjes, kussentjes, extra toiletten… en dan maar zeggen dat mannen zeikerds zijn. Zelfs thema-avonden, denk hierbij aan modeshows, verwenpakketten, gewoon de totale belevenis voor de vrouwenvrouw. Geen gehaktbal, maar een broodje gezond. Een wijntje in plaats van een plastic beker bier. Het hoogtepunt is dan 22 gespierde kerels op een voetbalveld die zich als echte mannen elkaar de schenen blauw schoppen. Vak “A”. Alpha.
Ik dacht, dat moet niet gekker worden! Wil ik een fatsoenlijk glas wijn hebben met een lekker stukje eten in plaats van een in vet druipende frikandel, moet ik in het vrouwenvak zien te komen. Dat lijkt me wel wat. Tussen dertig vrouwen in de voetbalwedstrijd kijken. Moet je eens voorstellen als er een doelpunt valt. Oordopjes in en juichen maar. Bij elke gewonnen wedstrijd loop je met een grijns van oor tot oor het vak uit. Michiel weet waarom. Als bonus heb je ook nog eens extra toiletten in plaats van pisgrotten. Oké, eens in de maand zal de sfeer wat grimmiger zijn. Dan moet je oppassen met wat je zegt en de dames in alles gelijk geven en als ze te chagrijnig zijn een blaasontsteking veinzen en het toilet in vluchten. Deze periode is trouwens ideaal bij risicowedstrijden. Zet de dames eenmalig in vak “O” naast het uitvak en zie hoe zelfs de grootste neanderthalers afdruipen met hun staart tussen de benen. Vrouwen weten waarom.
Ik zie mezelf al zitten in het vrouwenvak, maar ja, ik mis wat punten om hierin te mogen. Dus ergens is het wel een soort van discriminatie. Waar de man aangezet wordt tot werken in allerlei reclames, mag de vrouw genieten, ontspannen en toveren ze zelfs een voetbalbolwerk om tot een Libelle-vriendinnendag. (Nog een hint!) Uiteindelijk komt het natuurlijk op het zelfde neer: geld uit de zak kloppen.
De reclame weet waarom, Heracles weet waarom, wij mannen? Hebben nog steeds geen flauw idee. De vrouwen? Ook niet, maar hierover kun je maar beter niet in discussie gaan.
Vrouwen weten waarom.

Vrouwen weten waarom

Bron afbeelding: Metronieuws