Afzeik TV

Idols. Wat doe ik me zelf toch aan? Ik dacht: het is leuk, maar het is helemaal niet leuk! Wat een pijnlijk gedrocht van een talentenjacht is het toch. Een aantal jaren geleden was het een groot succes. Destijds is het totaal langs me heen gegaan. Achteraf ben ik daar intens gelukkig mee.
Afgelopen woensdag was de druppel. Als een stuk zilverfolie op een ontblote zenuw op je tand. Zo voelde het. Schaamteloos worden grote groepen van divers pluimage voor de tv gefolterd of de hemel in geprezen op zo’n maniern dat het zeer doet aan de ogen. Porno voor iedereen die geilt op afzeik-tv of kitsch.
Valse kraaien die in een voorronde te horen kregen dat ze voor de tv opnames mochten komen. Met de illussie dat ze kunnen zingen, worden ze als een koe het slachthuis in gelokt om vervolgens door hanenkam Eva, een pin door de kop geschoten te krijgen. Of bakvisjes die zich in een te strakke stretchjurk hijsen, speciaal voor Martijn, om al blubberend een te moeilijk nummer te gaan zingen. De opzet is eigenlijk heel eenvoudig: puistenkoppen en naar de grond starende onzekere meisjes? Niet door! Populair, goed uitziend of te mooi gevormd lichaam? Door! Af en toe mag er ook iemand verder die kan zingen. Kan iemand heel goed zingen, maar ziet er niet uit, dan mag deze schoorvoetend door. Er wordt dan wel even haarfijn verteld dat men het niet verwacht had. Op basis van uiterlijk.
Wat een zielige vertoning! Dan bedoel ik vooral de jury. Pest TV bij uitstek. De opmerkingen zijn van een dusdanig niveau, dat ik het woord pijnlijk eigenlijk niet eens de lading dekt. Een SM-meester zou zichzelf spontaan billenkoeken geven als hij met dit soort uitspraken bij zijn slaaf aan zou komen zetten.
Alsof de jury is ingewerkt door een of andere aan lager wal geraakte B-cabaretier die nog wel wat centjes kon gebruiken voor zijn alcohol.
Een goed zingende meid werd op dusdanige manier weggepest door de jury, dat ik plaatsvervangende schaamte kreeg. Net daarvoor ging nota bene een Jan Pipo door omdat Jamai het een lekker ding vond. Dit was de druppel.
Ik kon het niet meer. Ik als slaaf van dit mislukte monster van een talentenprogramma? Nee, nog liever de zweep van een meesteres in een leren pak. Ik zappte weg en kwam op het programma: 50 ways to kill your mommy. De titel beloofde een net zo’n sadomasochistisch programma, maar oh wat een opluchting. Het was slechts een bungee jumpende moeder. Wat zou het heerlijk zijn om daar de jury aan mee te laten doen… met een net iets te lang elastiek.

Idols column

Autotune-Hel

Afgelopen week hoorde ik het een aantal keren voorbij komen. De autotune. Vreselijk! Vooral rappers maken zich hier schuldig aan. Het schijnt dan ook vooral een hype te zijn onder de Nederlandse wannabe puistenrappers.

Rappers als Kleine Pik, Gold filled mouth, DJ Testo en grote Lul, MC 8-teen and still dry, Mister Polska … oh wacht, die bestaat echt. Nou ja hoe die al die kereltjes heten, weet ik niet. Die raken al gauw vergeten in mijn muzikaal selectieve brein, maar wat blijft hangen is die irritante autotune.

Voor mensen die niet weten wat dit is. Stel je voor dat je met je fiets over een hobbelig zandpad crost, doe dan je mond open en maak een ‘A’-geluid. Als je ‘A’ klinkt als een defecte vibrator gekocht bij een schimmig internetbedrijfje zonder garantie, dan weet je hoe een autotune klinkt.

Waarom doen ze dit toch? Dat komt door ons. De jeugd vindt het geweldig. Slikt het voor zoete koek en vindt deze gasten vet cool, wreed, master, gruwelijk of welk slangwoord er vandaag de dag maar van toepassing is.

Laatst zag ik twee van die talentloze gasten op het podium staan. Op een of andere uitgekauwde, gekochte remix stond er eentje te rappen over het leed in zijn leven. Het kereltje was hoogstens achttien, maar rapte als een ouwe lul van zestig. De ander zong erbij alsof zijn leven er van af hing. Elke uitgespuwde zin werd vakkundig digitaal geshredderd en verkracht. Hier en daar kon je nog iets verstaan.

‘Ik bekijk de situa-a-a-a-a-sie.

Morgen wil ik met jouw op vak-a-a-a-a-ansie.

Vanavond maakt mijn moeder Na-a-a-sie.’

De andere puistenkop versterkte deze mislukte vibrator nog heel stoer met zijn rap.

‘Yeah, Bish!

Eat tish!’

Overigens, dit zijn geen Engelse spelfouten die ik maak, die gast klonk niet beter door zijn elastieken beugel.

Rappers, ik heb er niets tegen. Geef mij een echte rapper en ik geniet ervan. Voorbeelden zat. Maar heren, alstublieft. Houd op met deze autotune-hel! Stop de verkrachting van muziek. Als je het niet in je hebt, verzin dan wat anders om bekend te worden. Kijk naar een Ali B, hij laat gewoon eigenhandig zien dat je als Marokkaan knuffelbaar kunt zijn, hits scoren, succes in theater en nog veel meer. Talent noemen we het ook wel in de volksmond.

Nou, ja, je wordt ouder papa, zong ooit een zekere Peter Koelewijn. Zonder vibrator. En zo zal het ook zijn. Er is een markt voor van bakvisjes en puistenkoppen, zoals ik ooit als onverzorgde grunger naar ‘herrie’ als Nirvana luisterde. Elke generatie heeft zo wel zijn afzetmarkt tegen het gevestigde.

Maar toch. Autotune? Kom op, generatie! Jullie kunnen beter dan dit. Leg dat ding terug in je nachtkastje en ga je eens echt zingend tegen ons verzetten!

vibrator 2