Gesponsord stuk vreten

Dat het hedendaagse voetbal voor altijd verkloot is door het grote geld, is eigenlijk anno 2017 al heel normaal. Waar je vroeger als gezonde club nog enigszins internationaal mee kon komen, wordt het nu geregeerd door maffe rijke, Chinezen, Amerikanen, Arabieren en Russen die hun geld liever steken in een voetbalclub dan in hun eigen maatschappij.

We weten tegenwoordig niet beter. Hang een jeugdspeler en zijn ouders met een net-niet-modaal inkomen een vette worst voor en weg zijn ze. Eventjes heel rijk bij een grote club waar ze nooit doorbreken, als handelswaar gebruikt en uitgebuit worden om vervolgens ergens berooid te eindigen bij een hoofdklasseclub als een talent dat het nooit maakte. Hard, maar voor de meeste wannabe-Cruijffs waar. Dat allemaal mede mogelijk gemaakt door een rijke zielloze sponsor. Was je nog een beetje goed, dan zal Voetbal International je misschien nog een ghostwriterboekje aanbieden over je leven als topsporter.

Het hele voetbalsysteem is in principe verprutst door het grote geld en vooral de belangen die daarbij spelen. Het spel geregeerd door enkele rijke clubbazen. Toegestane kartelvorming blijkbaar. Het is niet anders. Geld vergiftigt veel topsporten en wij vinden het best.

Dat geld, of beter het gebrek daaraan, de zorg vergiftigt vind ik veel zorgelijker. Zo las ik dat je in een seniorenwoning in Groningen een wurg-huurcontract afsluit, waarbij je verplicht bent dat te eten wat de cateraar biedt. Eet je een keer wat anders, dan hangt er een dwangsom van 500 euro boven je hoofd! Ik verzin dit niet. Zoveel gevoel voor idiotisme heb ik nu ook weer niet.

Het meest erge nog vind ik dat ik vrees dat dit niet een opzichzelfstaand feit is. Ik vermoed dat er zo veel gesponsorde instellingen zijn met dit soort contracten. Net als in het voetbal regeren het geld en de belangen. Waar je als speler nog enigszins de vrije keuze hebt, lijkt deze hier ver te zoeken. Je tekent een contract bij een manager en wil je wat anders? 500 euro! Nu ik er zo over nadenk, dit ligt ook niet zo heel ver af van enkele voetbalclubs.

De zorg kost veel geld, dat weet iedereen. De regering belooft elke verkiezing trouw er iets mee te doen en ik geloof ook best dat ze er geld in pompen. De zorgverzekeraars hebben hier ook belang bij. Zij proberen met minimaal geld bijvoorbeeld een ziekenhuis de duimschroeven aan te draaien. Ik zelf betaal zeker tweeduizend euro aan zorg per jaar. Maar breek ik een pink, word ik bijna geweigerd bij een ziekenhuis. Omdat ik bij de verkeerde verzekeraar zit! Echt gebeurd! Het ziekenhuis wilde wel, maar zou last kunnen krijgen met de verzekeraar. Klinkt toch ook een beetje als kartelvorming. Maar net als in het voetbal halen we meewarig onze schouders een keer op en we accepteren het maar.

Nu zitten ergens in een seniorenflat ome Jan en tante Klara gestoofde varkenspruttel met papperige rijst en vaalgroene doperwtjes te eten omdat dit moet van de verhuurder. Nog even en dan staat er een oude televisie van Samsung met 10 voorgeprogrammeerde kanalen en een goedkope magnetron om hun prak vuilnis zelf op te warmen. Allemaal aangeboden door de o zo gulle verhuurder en zijn sponsors. Wat een luxe! Je zou er haast een inbraak voor doen om even veertien dagen luxe vakantie te vieren in de plaatselijke bajes. Of zouden ze daar ook gesponsorde daghap hebben?

Van de week kreeg ik een mailtje of ik een blog wilde schrijven over kussens. Wisten ze dat ik uit Almelo kom? De stad van de beroemde Finkers: verkoopt u ook kussentjes? Ik zou gratis kussens mogen uitzoeken wanneer ik ze er in vernoemde. Mwah, ik heb maar niets getekend. Voorts mag ik nergens anders meer kussens kopen op straffe van een dwangsom.

Het blijft toch zorgelijk allemaal.

cartoon eten

Eindtoets groep 8

De wat? Ouders van kinderen in deze leeftijd zullen het herkennen. De kinderen van groep 8 moeten een eindtoets maken. Voorheen ook wel de Cito-toets genoemd, maar tegenwoordig zijn er alternatieve toetsen zodat het maar een eindtoets genoemd wordt. De toets die de rest van je schooltoekomst bepaalt. Althans, zo doet men het overkomen. Maar, eerlijk? Je reinste kul!

Waarom ik dat zo vind is een beetje persoonlijk. Ook ik moest ooit een toets maken. Ik was een laatbloeier, dromer en beelddenker. Schotelde je mij bijvoorbeeld het vak geschiedenis voor in illustraties en ik kon je zo alles over het Romeinse rijk vertellen. Maar gaf je me een lap gortdroge tekst met dezelfde inhoud dan kon ik daar niets lekkers van maken.

In mijn tijd stonden leraren wat minder open voor het feit dat je best wel capaciteiten had wanneer de vorm van lesgeven iets aangepast werd. Simpelweg gezegd: in plaats van taaie rabarber te geven, maak er een mooie moesje van.

Uiteraard was mijn eindtoets net een kilo smerige rabarber en daar ging mijn toets. De druk van het goed moeten doen, omdat je anders op een slechte school komt. Het werd mij tig keer verteld. Faal. Aan de hand van een momentopname werd mij zonder blikken of blozen doodleuk verteld dat ik nog minder capaciteiten had dan het niveau vmbo. Alleen mijn eigen juffrouw en mijn moeder vonden dit klinkklare onzin. Maar ja, wanneer het een autoritaire directeur het zo besliste, wie was dan een ouder van het kind wel niet om dit tegen te spreken? Wat weten zij er nu van? Hun eigen vlees en bloed.

Afijn, kort door de bocht zei mijn moeder ‘fuck you’ tegen de directeur en dankzij haar kwam ik op de mavo.

“Jaren later werd hij een succesvolle columnist.”

Ooit kwamen we deze beste directeur tegen. Mijn moeder kon het toen niet laten hem fijntjes in te wrijven dat haar zoon op het HBO zat. Karma.

Tegenwoordig zullen de scholen wel iets ruimdenkender en moderner zijn, maar toch bekruipt me iedere keer wanneer ik over de eindtoets lees, dat gevoel. Het gevoel dat kinderen beoordeeld worden op een momentopname. Wanneer ik lees dat kinderen van laagopgeleide ouders al gauw een stempel krijgen dat zij dan ook niet veel meer kunnen, tja, dan rijzen mij de haren ten berge.

Er wordt onbedoeld druk op de eindtoets gelegd. Scholen bereiden goedbedoeld de leerlingen voor, maar leggen meteen een soort van stress op deze toets. Media springen er op in, experts, ouders. Opeens is de eindtoets nog hotter dan Pasen. En de leerling? Stress.

Gelukkig zijn er tegenwoordig ‘second opinions’ bij de leerkrachten. Wordt er wat meer gekeken naar het talent van het kind. Alleen, geldt dit wel voor elke school? Hoe vaak lees je wel niet dat de leraar bezwijkt onder de werkdruk? Dat de klassen te groot zijn? Hoe gemakkelijk kan een leerkracht door een vooroordeel heen kijken? Heeft hij hier wel tijd voor? Of worden de ‘lastige’ kinderen meteen weggezet als ‘ADHD’? Of vmbo?

Dat er een soort meetlat moet zijn om kinderen op de juiste school te plaatsen, begrijp ik. Toch wil ik wel een oproep doen aan alle leerlingen van groep 8: deze toets bepaalt niet je toekomst! Kijk naar waar jij goed in bent. Wat is jouw talent? Hoe leer jij het beste? Kies op basis daarvan je school uit. Ben je goed in geschiedenis en je vindt dit leuk? Iets mee doen!

Aan alle ouders. Zet de bril van vader- of moederliefde even af. Kijk realistisch naar je kind en ontdek het talent. Pak haar niet de gitaarles af omdat ze moet concentreren voor wiskunde wat ze niet kan, maar luister hoe goed ze speelt. Waarom gaat haar dit zo gemakkelijk af? Kijk daar naar. Probeer je kind te begrijpen want dat kun je beter dan welke school dan ook. Wanneer je het daadwerkelijke talent hebt ontdekt, steun hem hierin. Dan komt het later allemaal goed.

cito_toets_anp-300x225

Bewaren

Afzeik TV

Idols. Wat doe ik me zelf toch aan? Ik dacht: het is leuk, maar het is helemaal niet leuk! Wat een pijnlijk gedrocht van een talentenjacht is het toch. Een aantal jaren geleden was het een groot succes. Destijds is het totaal langs me heen gegaan. Achteraf ben ik daar intens gelukkig mee.
Afgelopen woensdag was de druppel. Als een stuk zilverfolie op een ontblote zenuw op je tand. Zo voelde het. Schaamteloos worden grote groepen van divers pluimage voor de tv gefolterd of de hemel in geprezen op zo’n maniern dat het zeer doet aan de ogen. Porno voor iedereen die geilt op afzeik-tv of kitsch.
Valse kraaien die in een voorronde te horen kregen dat ze voor de tv opnames mochten komen. Met de illussie dat ze kunnen zingen, worden ze als een koe het slachthuis in gelokt om vervolgens door hanenkam Eva, een pin door de kop geschoten te krijgen. Of bakvisjes die zich in een te strakke stretchjurk hijsen, speciaal voor Martijn, om al blubberend een te moeilijk nummer te gaan zingen. De opzet is eigenlijk heel eenvoudig: puistenkoppen en naar de grond starende onzekere meisjes? Niet door! Populair, goed uitziend of te mooi gevormd lichaam? Door! Af en toe mag er ook iemand verder die kan zingen. Kan iemand heel goed zingen, maar ziet er niet uit, dan mag deze schoorvoetend door. Er wordt dan wel even haarfijn verteld dat men het niet verwacht had. Op basis van uiterlijk.
Wat een zielige vertoning! Dan bedoel ik vooral de jury. Pest TV bij uitstek. De opmerkingen zijn van een dusdanig niveau, dat ik het woord pijnlijk eigenlijk niet eens de lading dekt. Een SM-meester zou zichzelf spontaan billenkoeken geven als hij met dit soort uitspraken bij zijn slaaf aan zou komen zetten.
Alsof de jury is ingewerkt door een of andere aan lager wal geraakte B-cabaretier die nog wel wat centjes kon gebruiken voor zijn alcohol.
Een goed zingende meid werd op dusdanige manier weggepest door de jury, dat ik plaatsvervangende schaamte kreeg. Net daarvoor ging nota bene een Jan Pipo door omdat Jamai het een lekker ding vond. Dit was de druppel.
Ik kon het niet meer. Ik als slaaf van dit mislukte monster van een talentenprogramma? Nee, nog liever de zweep van een meesteres in een leren pak. Ik zappte weg en kwam op het programma: 50 ways to kill your mommy. De titel beloofde een net zo’n sadomasochistisch programma, maar oh wat een opluchting. Het was slechts een bungee jumpende moeder. Wat zou het heerlijk zijn om daar de jury aan mee te laten doen… met een net iets te lang elastiek.

Idols column

Autotune-Hel

Afgelopen week hoorde ik het een aantal keren voorbij komen. De autotune. Vreselijk! Vooral rappers maken zich hier schuldig aan. Het schijnt dan ook vooral een hype te zijn onder de Nederlandse wannabe puistenrappers.

Rappers als Kleine Pik, Gold filled mouth, DJ Testo en grote Lul, MC 8-teen and still dry, Mister Polska … oh wacht, die bestaat echt. Nou ja hoe die al die kereltjes heten, weet ik niet. Die raken al gauw vergeten in mijn muzikaal selectieve brein, maar wat blijft hangen is die irritante autotune.

Voor mensen die niet weten wat dit is. Stel je voor dat je met je fiets over een hobbelig zandpad crost, doe dan je mond open en maak een ‘A’-geluid. Als je ‘A’ klinkt als een defecte vibrator gekocht bij een schimmig internetbedrijfje zonder garantie, dan weet je hoe een autotune klinkt.

Waarom doen ze dit toch? Dat komt door ons. De jeugd vindt het geweldig. Slikt het voor zoete koek en vindt deze gasten vet cool, wreed, master, gruwelijk of welk slangwoord er vandaag de dag maar van toepassing is.

Laatst zag ik twee van die talentloze gasten op het podium staan. Op een of andere uitgekauwde, gekochte remix stond er eentje te rappen over het leed in zijn leven. Het kereltje was hoogstens achttien, maar rapte als een ouwe lul van zestig. De ander zong erbij alsof zijn leven er van af hing. Elke uitgespuwde zin werd vakkundig digitaal geshredderd en verkracht. Hier en daar kon je nog iets verstaan.

‘Ik bekijk de situa-a-a-a-a-sie.

Morgen wil ik met jouw op vak-a-a-a-a-ansie.

Vanavond maakt mijn moeder Na-a-a-sie.’

De andere puistenkop versterkte deze mislukte vibrator nog heel stoer met zijn rap.

‘Yeah, Bish!

Eat tish!’

Overigens, dit zijn geen Engelse spelfouten die ik maak, die gast klonk niet beter door zijn elastieken beugel.

Rappers, ik heb er niets tegen. Geef mij een echte rapper en ik geniet ervan. Voorbeelden zat. Maar heren, alstublieft. Houd op met deze autotune-hel! Stop de verkrachting van muziek. Als je het niet in je hebt, verzin dan wat anders om bekend te worden. Kijk naar een Ali B, hij laat gewoon eigenhandig zien dat je als Marokkaan knuffelbaar kunt zijn, hits scoren, succes in theater en nog veel meer. Talent noemen we het ook wel in de volksmond.

Nou, ja, je wordt ouder papa, zong ooit een zekere Peter Koelewijn. Zonder vibrator. En zo zal het ook zijn. Er is een markt voor van bakvisjes en puistenkoppen, zoals ik ooit als onverzorgde grunger naar ‘herrie’ als Nirvana luisterde. Elke generatie heeft zo wel zijn afzetmarkt tegen het gevestigde.

Maar toch. Autotune? Kom op, generatie! Jullie kunnen beter dan dit. Leg dat ding terug in je nachtkastje en ga je eens echt zingend tegen ons verzetten!

vibrator 2