Helden

Ze worden geboren zonder dat zij beseffen dat ze bijzonder zijn. Dan ontwikkelt zich iets. Een talent. Een karaktereigenschap. Iets wat hen bijzonder maakt. Iets waardoor wij als kind, tiener tegen hen opkeken.
Een voetballer, zanger, acteur, maar ook dichterbij huis. Je buurvrouw die elke zaterdag haar bejaarde buurman helpt met boodschappen doen. Een jongen die zich vrijwillig  inzet om de stad schoon te houden. Zo zijn er legio voorbeelden. Iedereen kent wel iemand. Een held die zichzelf niet als held ziet.
Als jochie keek ik tegen de groten der aarde op. Ze waren er gewoon. Dat was normaal. Ik draaide Queen bijvoorbeeld helemaal grijs. Wilde Van Basten zijn of Bergkamp. Speelde onder de douche de solo van ‘Purple Rain’. Het hoorde bij mijn leven.
Op een dag kwam er een kras op mijn beeld van onsterfelijkheid. Freddie Mercury stierf. Hoe kon dit? Helden stierven niet. De hele dag heb ik zoals een puber betaamt, er stoer over gedaan. Dat het me niet deerde. Bij de eerste de beste klanken van ‘The show must go on’ barstte ik echter in tranen uit op mijn kamertje.
De pijn sleet en het ouder worden gaf je nieuwe inzichten. Helden konden sterven. Alleen deden ze dit een hele poos niet. Totdat opeens Jackson gedag zei. Winehouse, Harrison, Thé Lau. Slechts een greep uit de laatste jaren.
In een paar maanden tijd in dit prille jaar hebben daar opeens twee zangers en een voetballegende aan toegevoegd. Veel te jong, maar dat is het altijd.
Prince liet donderdag 21 april echt de duiven huilen. De zoveelste held die van onze aardkloot vertrok.
Ik ben geen jongetje meer. Ik ben een grote vent met een eigen kind. Die zijn eigen helden zal scheppen. Alleen is het kleine kereltje in mij opeens voor de tweede keer met de neus op de feiten gedrukt. De pioniers van toen sterven langzaam uit. Helemaal niet het oneindige leven. Wel voor eeuwig vastgelegd, Mercury galmt nog steeds door mijn woonkamer en ik speel nog steeds, inmiddels, echt gitaar op ‘Purple Rain’.
Het is een harde realiteit waarin ik niet de gave heb het tegen te houden,
Ergens in Minnesota is er misschien wel een baby geboren die over een jaar of achttien de nieuwe held wordt voor vele tieners. Een pionier die de muziek weer verder brengt waar het nu is.
Tot die tijd koester ik de helden die nog zijn. In juni ga ik naar Paul McCartney. Een dinosaurus die weigert te capituleren. Een legende van het eerste uur die zijn onsterfelijkheid zolang mogelijk wil behouden. Ik ga hem zien en koester het. Het kan zomaar de laatste keer zijn.
Helden, ze worden geboren zonder het te beseffen, ze leven  zonder er bewust van te zijn. Pas als ze sterven en neerkijken op onze aarde. Dan pas hebben ze het door. Dat kunnen alleen de échte helden.

Prince2

De laatste wens

Boven op de Tankenberg stopte er een auto pardoes midden op de weg. De rode gezinswagen trok zich er niets van aan dat de weg even geblokkeerd werd. Nu is deze straat ook meer voor wandelaars dan voor verkeer zo midden in het natuurgebied van De Lutte.
De koepel leek minzaam toe te kijken wie het waagde zijn auto zo vlak voor haar te plaatsen. Zij was het die op het hoogste punt van deze berg prijkte. De tempel gewijd aan Tanfana, een Germaanse vruchtbaarheidsgodin.
Twee stellen stapten uit de auto, waarvan een flink op leeftijd. Ze bleven even half gebukt in de auto. Een vijfde persoon moest ontgrendeld worden. Wandelaars en natuurliefhebbers nabij begonnen zich langzaamaan zichtbaar te ergeren aan de brutaliteit van deze bezoekers. Waarom hier toch midden op de weg? Altijd weer die ouderen. Je hoorde ze het denken. De realiteit bleek helaas een andere te zijn.
Tussen het jonge stel ingehaakt verscheen opeens een zeer oude man. Ondanks het warme weer was hij in een chic grijs kostuum gehesen. Schoenen netjes gepoetst zwart. Hij kon amper op zijn benen staan. Die leken op dik, wiebelig rubber.
Opeens werd het stil rondom hen. Iedereen leek te beseffen wat hier gaande was. De oude bomen rondom de koepel leken met hun bladeren al knisperend en ritselend te fluisteren tegen de oude heer. Alsof zij een leeftijdsgenoot herkenden. Hem verwelkomden in het legioen der ouderen. De tempel zelf verloor haar arrogantie als sneeuw voor de zon. Al die jaren dat zij hier stond, al die levens die zij voorbij had zien trekken. Ze herkende dit. De ziel Tanfana leek even teruggekeerd te zijn en omringde haar huis met een sereen aura van rust.
De oude man had hier geen weet van. Druk concentrerend om zijn ene been voor het andere te krijgen, liep hij geklemd tussen zijn kleinkinderen in de richting van het bankje voor hem. Slechts tien meter, voor hem een levensweg. In perfecte stilte werd hij aangemoedigd door alles en iedereen die in de buurt stond. Zelfs de vogels voor een moment stopten met hun liederen.
Het bankje gaf een prachtige uitzicht over het landschap en de bossen. Dat zich spreidde al glooiend naar beneden. De man moest hier vaak geweest zijn. Misschien wel het begin van zijn weg in het leven? Toen de natuur hier nog meer de overhand had en men daadwerkelijk nog het geloof had in de Godin van de vruchtbaarheid. Hoe dan ook, vandaag had hij zijn laatste krachten bij elkaar verzameld voor dit laatste bezoek. De natuur zijn laatste respect tonen.
In zijn ogen zag je de film van het verleden naar het heden toe voorbij vliegen. Van een stomme slapstickachtige jongensfilm naar een volledig driedimensionaal, eind. Een glimlach verscheen. Het was goed zo. De oude heer knikte een keer naar zijn kleinkinderen. Zij begrepen onmiddellijk wat ze moesten doen. Onder toeziend oog van de oude bomen tilden zij hem voorzichtig op. Hoe fragiel. Een eeuwenoude eikentak die zo broos was dat je hem zo kon afbreken. Toch bloeide nog dat ene laatste blad. Dat bijna volgeschreven was. Vanavond zou zijn laatste wens hierop staan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bron afbeelding: mapio.net