Peilen op Turkije

Het is nu ongeveer een week geleden dat de verkiezingen waren. Wat een pret. Sinds 2006 weer eens een opkomst boven de 80 procent. Het volk des vaderlands had er zin in. Dat mag best wel bijzonder genoemd worden.

Na al het promotie- en propaganda geweld waar we mee doodgegooid werden op tv en radio. Na veel tenenkrommende debatten waarin men vooral zichzelf als bijna-heilige probeerde te etablisseren (met Pechtold als opper-Jezus voorop), waarin men nul komma nul toekomstvisie liet zien, Bumor het woord van 2017 wordt, Wilders vooral niet mee mocht doen en daardoor vooral lachend 20 zetels behaalde en, net als deze zin, er héél veel opgesomd werd wat een ander verkeerd deed.

Kortom, je zou er moe van worden. Niets bleek minder waar! Nederland rukte massaal uit! Wie zou er winnen? Wie de verliezer? En wie zou het meeste geld kosten voor de pot? Kortom: wie is de mol? Neen. Wie wordt de grootste! Maar het had zomaar gekund. Als een stel lichtzinnige spirituele hippies zweefden we van links naar rechts en weer terug. Wie vertegenwoordigde de gedachte van de Nederlander het best? Rutte? Klaver? De PvdA was al dood gepeild door Maurice de Hond dus die deed niet meer mee. Die partij zat al in zak en Asscher.

Gelukkig hielpen de vrije,  liberale Turken een handje. Vrijdenkend en democratisch als ze zijn in het Turkse Parlement, wilden ze ons mooie bescheiden landje wel een bezoekje brengen. Niet om naar de Efteling te gaan. Hoewel hun gedachtegoed ook wel een beetje op een sprookje lijkt. Ze wilden even met hun staatsburgers praten aldaar. Bijzonder. Tot kort daarvoor waren het onze staatsburgers, maar afijn, we doen niet moeilijk. Zolang de shoarma goed smaakt, mogen ze zijn wat ze willen. Alleen daar dachten Erdogan en zijn kompanen wat anders over. Het waren Turken. Geen Nederlanders. Dat ze in Nederland woonden, mochten we Erdootje op onze blote knieën voor danken. Dat was een eer. Dat hebben we geweten!

Die paar onnozelaars die dachten dat rechtse Moslim dictatuur, homofobie en onderdrukking van minderheden een paradijselijk iets was, moesten nota bene door een Marokkaan tegen gehouden worden in Rotterdam. Op deze wijze werd wellicht de wat rechtse VVD in het zadel geholpen. Leest u de ironie?

Afijn, Erdogan roeptoeterde de meest erge dingen over ons Nederland. Onze Nederlandse regering deed als antwoord eindelijk eens iets wat ik heel lang gemist heb: ze toonde spierballen. Bleven onvermurwbaar en lieten geen minister uit het land der mensenrechten schenners binnen. Lees hier wederom de ironie. Ik was er trots op! Eindelijk eens voet bij stuk houden. Eindelijk eens niet als beste jongetje van de klas met de vinger omhoog. Eindelijk eens laten zien dat we als klein landje, in tegenstelling tot bij voetbal, nog wel bij de Europese top behoren. Kortom we waren hot in Europa! Mark spon er wel garen bij en Geert joelde op de bagagedrager mooi mee. Precies die twee waar Erdogan zo’n innige band mee heeft. New kid Jesse trok met zijn looks en Obamagedrag hoogstpersoonlijk Groen Links uit het eco-moeras en Buma bleek met cabaret en Sesamstraatstem het CDA weer een christelijk gezicht te kunnen geven.

Zo zie je maar dat een goede buur handig is, maar een verre Turkse vriend soms veel handiger voor een goede verkiezing is. Mark en Geert hebben al aangekondigd om 16 april als Peppie en Kokkie een bezoek te brengen aan Turkije om daar de Nederlanders te overtuigen tegen dictatuur te stemmen. Buma staat in het voorprogramma. Dat wordt een giller.

zeeuwskapje-web

Spierballentaal

Het was afgeladen vol in het restaurant. Dit was eigenlijk niet verwonderlijk. Het etablissement was altijd op zaterdagavond tot aan de nok toe gevuld. Reserveren was geen overbodige luxe. Deed je dit niet dan kon je de Indiase specialiteiten op je buik schrijven. We kwamen er regelmatig en waren zo verstandig geweest een tafeltje van twee te reserveren.

Het restaurant was ingericht op aantallen. De Indiërs die de zaal runden verstonden de kunst om zoveel mogelijk tafeltjes met stoeltjes in de ruimte te drukken en toch nog enige vorm van privacy te handhaven. Rustig romantisch eten zat er echter niet in. De kwaliteit van het eten compenseerde dit ruimschoots. Nog een bijkomend voordeel voor een schrijver: diverse verhalen worden je gratis in de schoot geworpen.

We zaten aan een kleine tafel tegen een muur ergens in een hoek. Terwijl ik me aan het afvragen was hoe op deze paar vierkante centimeters al het eten straks moest passen, viel links van mij opeens een bont gezelschap op. Twee grote kerels, een donkere man op krukken en een blanke man zonder. Twee dames, beide uit een potje platinablond. Mijn eerste indruk was dat deze veel bij een sportclub vertoefden. De kerels zagen eruit alsof ze mij met twee vingers op konden tillen. Ik vermoedde dat het twee stellen waren. Tegelijkertijd had ik daar mijn bedenkingen bij. De donkere man was zo’n beetje de hele avond drukker met zijn telefoontje dan met zijn vriendin naast hem en de blanke man was drukker met zijn omgeving dan met het uiterlijk van zijn vriendin. Hij zocht ook duidelijk een klankbord voor zijn verhalen, maar zijn kompaan was een uitdaging. Hoe kreeg hij zijn aandacht? Aan zijn volume lag het in elk geval niet. Die reikte tot bij ons aan het tafeltje.

‘We moesten met de groep tien timble-bells doen, daarna een walk with the weights, een force yourself to the max en we moesten eindigen met een killerrun.’

De benamingen kunnen ook anders geweest zijn, maar die van de killerrun weet ik zeker.

‘Dit alles moesten we doen in twee minuten tijd. Vijftien keer!’

Hij trok een gezicht erbij alsof het iets heel zwaars betrof en om dit nog meer kracht bij te zetten, toonde hij op krachtige wijze zijn beide handen twee keer. Beseffend dat hij hiermee twintig aantoonde, schoot zijn gezicht even in een onnozele stand en liet hij snel zijn handen onder de tafel glijden. Het maakte niet heel veel uit, want de man tegen over hem kreeg net een leuk berichtje binnen op zijn mobiel.

‘Ik begon, deed de oefeningen, en had gewoon nog vijftien seconden over.’

Triomfantelijk ging de uit de kluiten gegroeide man achterover zitten. De donkere man grinnikte een keer, hiermee zeggend dat hij het knap vond. Onder de indruk leek hij niet echt te zijn. Wel van zijn mobieltje want er twitterde weer een berichtje binnen.

Echt verliefd kwamen mij deze personen ook niet over. Ik begon me ook af te vragen of dit wel stelletjes waren. De blanke man had in elk geval de strijd nog niet opgegeven en ging verder met zijn grootse testosterontaal.

‘Vijftien seconden maar liefst! Ik was niet eens moe. Echt waar jongen. En de tweede en derde keer hield ik gemakkelijk vol, joh. Die anderen allemaal stuk zijn. Ik niet! Tja en dan ga ik me vervelen hè, jongen. Liep ik daar een beetje rond te lopen, te ouwehoeren en te klooien. Drie seconden voor aanvang stond ik er weer. En met net zoveel gemak liep ik weer mijn rondje, jonge!’

Ik dacht: als je zó veel tijd over hebt en je bent niet eens moe, dan ben je gewoon een luie sporter! Ja toch? Je kan ook gewoon een extra killerrondje doen. Jezelf tot het uiterste dwingen in plaats van lopen klieren. Wat die kerel met zijn mond zo goed kon, moest die eens met zijn lijf doen! Aangezien ik wel drie keer in die vent paste qua postuur, heb ik deze woorden wijselijk voor me gehouden en alleen maar gedacht. De donkere man leek ook niet echt onder de indruk.

‘Wat goed jongen,’ zei hij op een ongeïnteresseerde toon en begon te lachen om een mop die op zijn telefoon plopte.

‘Vijftien keer lang had ik vijftien seconden over,’ hij lachte triomfantelijk. ‘Dat kunnen er niet veel!’

Nee, zeker niet, dacht ik. Veel weten ook niet wat een timble bells, tumble bells of jingle bells is. Narcisme op sportschoolniveau en hoe het met de meeste hoogmoedige mensen gaat: het publiek luistert slecht. De vrouwen naast de beide kerels hadden sowieso geen gespierd woord opgevangen en hadden genoeg gezien van het restaurant. De rekening werd gevraagd.

‘Doe alles maar bij elkaar optellen,’ zei de donkere man grootmoedig. Kijk aan. Hij kon scoren op galant zijn en prompt was hij zijn mobieltje vergeten.

De ober bracht de rekening, de donkere man bestudeerde deze. Zijn ogen kregen de grootte van een killerrun.

‘Alles maar netjes door vier delen jongens.’ En hij verschool zich snel weer achter zijn mobieltje. Tot zover het onderdeel: Killergalant zijn.

De dames trokken hun portemonnee en trokken zonder veel na te denken hun deel van het geld eruit. De donkere man op krukken, aarzelde iets langer, maar had algauw zijn deel op tafel. De blanke man bleek meer praatjes dan geld te hebben. Hij bestudeerde vier keer de inhoud van zijn knip.

‘Mag je hier ook pinnen? Ik had niet gedacht dat het zo duur was.’

We praten over veertig euro per persoon.

De blonde dame naast hem kon wist nog net een ik-wist-het-wel-grijns te onderdrukken en vroeg wat hij te kort kwam. Dan leende zij dit wel aan hem. Uiteraard voelde hij zich daar te groot voor. Iemand die vijftien keer met de ogen dicht de flight of the killerbee kan, kan ook zichzelf bedruipen! Nog een keer bestudeerde hij zijn schaarse portemonnee. Zijn gezicht vertrok langzaam van hoogmoed naar toegeeflijkheid. In enkele seconden tijd zag je letterlijk hoe hij zichzelf inwendig goedpraatte dat geld lenen van een hoogblonde vrouw eigenlijk best wel stoer was. Meneer de praatjesmaker gaf toe en nam het geld aan.

Even later liepen ze met hun vieren naar buiten. Een voor een kwamen ze langs het raam gewandeld. Eerst de dames. Vrolijk kletsend. Toen de donkere man op krukken. Nog steeds druk met zijn mobiel! Hoe hij dat voor elkaar kreeg, chatten en lopen op krukken? Dat leek me knapper dan een killerrun. Als laatste kwam de blanke man. Handen nonchalant in zijn zak, stoer breeduit lopend en, ja hoor, druk bezig met zijn spierballen taal. De andere drie luisterden niet eens meer.

Ik staarde mijn naar mijn vriendin die aan de andere kant van het volgeladen tafeltje met heerlijk voedsel zat. Zij glimlachte om het hele gebeuren. Ik glimlachte terug om het feit dat ik niet veel hoefde te doen om aandacht te krijgen. Ik pakte haar hand en zei:

‘Hebben we genoeg geld of gaan we voor de killerrun?’

Spierballen

Bron afbeelding: Basic Fit.