Uhh… vergeet je tandenborstel…

Onlangs liet ik mijn nieuwe schoonmaakster mijn huis zien. Ja, ja, decadent in een rijtjeswoning, ik weet het. We arriveerden in mijn luxe ruime badkamer van een bij twee meter en toen viel het me op. De tandenborstels

Een gele, plastic beker vol tandenborstels staarde ons geluidloos aan. Als een stel bontgekleurde wachters bij het Britse paleis. Dat terwijl we hoofdzakelijk met ons tweeën in huis zijn. De schoonmaakster had een vragende blik. Weet je zeker dat je niet twintig kinderen meer hebt?

Tja, leg dat maar eens uit. Mijn hoofd is een beetje als de beker met tandenborstels. Een beetje een wirwar aan gedachten en af en toe zit er een logica in. Net als bij de echte tandenborstels gaat er ook wel eens eentje net niet goed in het bekertje en dan kiepert de hele boel om.

Mijn vriendin en ik zijn van de weekendjes weg en de daarbij behorende bed and breakfastjes. De voorbereiding gaat in de regelmatig ongeveer zo:

‘Morgen is het zover, hè?’

‘Ja! Dan gaat het gebeuren.’ Stilte. ‘Wat precies?’

‘Dan gaan we een weekend weg! Of was je dat vergeten?’

‘Nee, natuurlijk niet!’

Shit!

‘Heb je de tas al ingepakt?’

‘Ja, zo goed als klaar.’

Tas! Tas! Uhm… onderbroeken! Waar hing mijn overhemd ook al weer. Mijn goeie spijkerbroek!

‘Ja, hoeven alleen nog een paar leesboekjes in.’

Fuck! Ik moet de boeken nog inleveren bij de bieb!

‘Ik vind dat je er veel te ontspannen over doet, morgen moeten we al vroeg op hoor. Om bij de boot te komen.’

Oh ja! We gaan met de boot naar Ameland! Had ik nu de boottick…

‘Heb je de boottickets uitgeprint?’

Shit!

‘Ga ik nu doen. Komt goed, schatje.’

‘Hoe kun je nu zo rustig doen? Je hebt de tickets nog niet eens?’

Op zulke momenten dreigt mijn uiterlijke schijn altijd door de mand te vallen. Met veel bluf kom ik dan nog redelijk zelfverzekerd over. Maar ondertussen.

Zodra ik op zulke momenten de kans heb, vlieg ik naar boven en pak als een volslagen debiel mijn tas in. Pak is een groot woord. Ik gooi mijn tas in. Daar komt mijn tandenborstel in werking. Op een of andere manier gaat mijn plastic bekertje dusdanig in de war dat ik relevante zaken vergeet en onnodige dingen in mijn tas smijt. Hardloopkleding zonder schoenen. Een shirts van mijn zoon. Alleen een linker sok. Dat dus.

Met veel kunst en vliegwerk weet ik me er altijd weer uit te redden. Ik koester nog steeds de illusie dat mijn vriendin de totale stress helemaal niet gemerkt heeft. Helaas spreekt haar gezicht andere waarheden. Wanneer we dan eenmaal ergens aankomen heb ik gelukkig dusdanige grote aantallen kledij in mijn tas gemikt, dat ik altijd wel een weekend doorkom. Geheel ontspannen sta ik dan ook ’s avond in de badkamer om mijn tanden te poetsen.

Shit!

‘Schat? Zit er een drogisterij in dit pittoreske dorpje?’

En zo lieve schoonmaakster en lezers, raakt altijd mijn gele bekertje vol. wp_20161219_07_08_07_pro-2

Gemaakt schijngeluk

Er is een reclame op televisie waar ik een beetje verdrietig van word. Een té knappe moeder gaat met haar dochter en mismaakte man op vakantie. De man lijkt een beetje op de menselijk versie van Shrek. Zijn lichaam is een beetje bochelig, zijn nek lijkt te zijn ingekort, zijn voorhoofd is enorm, tanden steken uit, haar is onregelmatig, kortom: hij is niet moeders mooiste. Toch komt deze man zeer aandoenlijk over. Hij heeft een soort onzekerheid over zich wat weerschijnt via zijn ogen. Het maakt hem knuffelbaar en warm.
Op een bepaald moment gaat het mis in de reclame. Het gezin geniet van hun vakantie en de misvormde man geniet het meest van al. We zien hem geleidelijk aan transformeren totdat hij uiteindelijk als een hunk de zee uitkomt. Aan het einde van deze reclame zien we hem weglopen met zijn gezin. Twee te goed gevormde ouders met dito dochter. Haast te mooi om waar te zijn. Nee. Het is gewoon een zeepbel. Eentje die kennelijk werkt als reclame.
Nu begrijp ik de symboliek van de reclame ook wel. Vermoeide man, kostwinner, hardwerkend, wordt meegenomen door zijn vrouwtje voor een welverdiende vakantie. Hoe stereotype. Man ontspant in vakantie en komt weer tot zich zelf. Hij blij, vrouw en dochter blij. Wat een gelukkig plaatje. Braak! Wat een reclame vol vooroordelen!
Afijn, ieder zijn meugt. De reclame blijft hangen en je keert je of, principieel tegen deze organisatie, of je bent een echte Nederlander en kiest toch wel voor de goedkoopste vakantie. Neem het ons eens kwalijk. Wij moeten ook op onze centen letten in deze roerige tijden.
Alleen deze reclame ging in mijn ergerniszone zitten. Afgelopen week zag ik het programma “The Undateables”. Een programma van BNN waarin mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking op zoek gaan naar de liefde van hun leven, of in ieder geval een keer gezellig op date. Jongelui die er net iets anders uitzien dan de gemiddelde mens. Waar sommigen hebben moeten leren dat nastaren bij hun leven hoort. Mensen waarvoor ik respect heb. Zij hebben immers veel meer bergen moeten beklimmen om geaccepteerd te worden in onze maatschappij dan “Jan Modaal”.
Het is vertederend om te zien. Hun avonturen in het vinden van een vriend of vriendin. Wat zij soms moeten overwinnen, of hoe zij met de liefde omgaan. De manier waarop zij met het leven en hun medemens omgaan. Petje af.
Natuurlijk zijn het niet allemaal lieve engeltjes die altijd lachen en beleefd zijn. Nee, gelukkig geldt dit vooroordeel niet. Ook zij schelden, mopperen, klagen over onzinnige dingen en willen stiekem ook gewoon heel veel lekkere seks met hun eerste vriendje of vriendinnetje. Net als iedereen. Alleen hebben zij wel een ding voor op mensen zonder beperking. Ze zijn minder vooroordelerig.
Dan zie ik de reclame van het reisbureau. Mismaakte, lieve man, verandert in een te knap fotomodel. Vrouw in bikini aan zijn arm lopend op het strand. Waarom? Ik bedoel als je een ideale, utopische gezinsreclame wilt maken, is nog daar aan toe. Maar waarom moet de “undateable” veranderen in een hunk? Wat moet ik er achter zoeken? Dat je zelfs als je er niet uitziet als het ideaalbeeld, je wel zo kunt voelen? Het zou mooi zijn als dit het antwoord is, maar ik geloof er niets van.
Ze willen je laten voelen als een zak chips. Nu nog lekkerder. De inhoud en de smaak is hetzelfde, alleen gelooft je geest dat het de lekkerste chips ter wereld zijn. Je staat met je bierbuik voor de spiegel, maar je ziet een fotomodel met een wasbordje. We houden er kennelijk van onszelf te foppen.
Er is een vonkje van liefde overgesprongen bij een van de deelnemers van de “Undateables”. Het geluk is in zijn ogen te lezen. Hand in hand loopt hij met zijn lieve vriendin over straat. Ze worden her en der nagestaard. Net als in de reclame lopen zij richting de horizon. Geen wasbordjes, geen sexy lijven uit een modeblad. De omgekeerde wereld. De realiteit. Als je deze man zou vragen of hij zich ook een fotomodel voelt, zou hij beslist nee zeggen. Hij voelt zich liever mismaakt gelukkig dan gemaakt schijngelukkig.

Gemaakt schijngeluk

Bron Afbeelding: Tui Reizen