Gelukkig nieuw Kreel

Aan alle lieve lezers, volgers, liefhebbers van mooie verhalen en columns,

2016 is bijna voorbij. Een paar stappen zijn we verwijderd van 2017. Een nieuw jaar, met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden.

Terugkijkend op dit jaar kan ik alleen maar zeer blij zijn. Na noeste arbeid in 2015 en deels 2016, zag een uitgever heil in mijn boek en besloot het uit te geven. Hoe mooi!

Ik kan jullie vertellen dat het boek ‘Piet Kreel is nog wel’ zeer goed loop. De verkoop zit zeker al in de 100 plus… en dat voor een beginner.

Ook mijn columns gingen beter en beter in 2016. Zo schrijf ik nu niet alleen nog voor FokForum en Schik, maar is Mezzo daarbij gekomen. Af en toe in de Metro en soms wat leuke verzoeken zoals van de SaunaGids en Almelo’s Weekblad bijvoorbeeld. Kortom: niets te klagen.

Paasei

Easteregg heet het eigenlijk. Een verborgen liedje op een cd of een stukje extra film na een aftiteling. Tja, waarom niet in mijn nieuwjaarswens? Dus daarom voor de lezers, de échte lezers van dit stuk en niet de ‘likers’, een hoofdstuk uit het tweede boek van Piet Kreel. Werktitel:

‘Piet Kreel is nog steeds – Tom Kreel’

Het werk is nog in proces en schrijffouten zijn onder voorbehoudt. Toch wil ik jullie het niet onthouden en jullie even lekker maken met een stukje tweede boek.

Rest mij nog te zeggen dat ik jullie een heel mooi 2017 wens! Dat we allenis meer naar de kleine dingen kijken.

Veel leesplezier!

 

Star Wars Opa

 Drilboren, daar leek het nog het meest op. Grote dreunende, metalen pennen die dwars door zijn kop gingen. Drank, zo lekker, maar zo slecht een dag later.

Een koffiemok kwam met een ferm klinkende tik neer naast hem op tafel. Toms’ hoofd explodeerde.

‘Moet dat zo hard?’ kreunde hij terwijl hij zich over zijn slapen wreef.

‘’s Avonds een kerel, ’s ochtends een kerel!’

‘Schei uit, lief. Ik ga nooit meer met die vent op pad.’

‘Had het dan meteen niet gedaan, sukkel.’

‘Ja, zo kan die wel weer.’ Tom greep zijn koffie. ‘Ik ben al genoeg gestraft. Ah, gatver! Zwarte koffie.’

Tess lachte kwaadaardig. ‘Is goed voor die betonrot in je kop.’

Ze stond op en zette een muziekje op. Niet veel later klonk er iets vreselijks hards uit de speakers.’

‘Wat is dit nu weer?’

‘Royal blood,’ riep ze over het geluid heen. ‘Figure it out heet het nummer en dat gaan we nu doen.’ Tess zette de radio zachter.

Tom wist maar al te goed waar het op aan ging. Freek en zijn seks escapades van afgelopen nacht. Hoe kon die vent nu zo dom zijn. Was zijn ego nu zoveel belangrijker dan zijn huwelijk?

‘Freek heeft zijn lul groter dan zijn ego.’

Alsof ze zijn gedachten kon lezen.

‘Freek is een grote lul.’

‘Wat is er gebeurd gisteren?’

‘Pfff, ik weet het niet. Het ene moment zaten we gezellig te klagen op ons gemeenschappelijke onmens: mijn moeder. En het andere moment stond hij te flirten met een van die grieten op de foto. Eerst dacht ik nog dat het wat blufferig gedoe was van hem, maar toen ze wat handtastelijker werden, wel…’ Tom nam een slok van zijn bitterzwarte koffie. Hij vertrok zijn gezicht en meteen had hij er spijt van. Zijn hoofd bonkte direct alle kanten op. Zijn hand vloog naar zijn slaap. ‘Nou, ja, toen was ik zelf al aardig op weg met de drank.’ Hij zette zijn mok terug op tafel. ‘Ergens op dat punt ben ik naar jou toegegaan. Ik heb hem nog wel geprobeerd mee te krijgen…’

‘Op de foto is wel te zien dat hij niet met je meekwam.’

‘Precies.’

Heel even bleef het stil. Zelfs de muziek leek niet zo hard. Tom keek op naar zijn vriendin.

‘En nu?’

Tess staarde bedenkelijk.

‘Ik wilde zeggen; en nu niets. Zijn probleem, niet de onze.’ Een zucht ontsnapte aan haar lippen. ‘Maar aangezien het om je broertje gaat, moeten we misschien wel iets doen.’

‘Ja, hem een schop onder zijn kont geven! Hij weet toch hoe het bij mij gegaan is? Waarom zou hij dan zijn vrouw zoiets aandoen wat mijn ex bij mij heeft gedaan?’

Zijn reactie leek een beetje in het verkeerde keelgat te schieten bij Tess.

‘Het probleem lag niet alleen bij je ex,’ zei ze korzelig.

Wat had hij nu weer voor verkeerds gezegd? Zijn ex-vrouw wilde toch zo nodig flirten met van die haantjes in de sportschool? En God mag weten wat allemaal nog meer? Alsof het zijn schuld was.

Tess keek hem indringend aan. Tom wist even niet waar hij kijken moest. Wat nu weer? dacht hij. Wat kon er nog meer verkeerd gaan na een rampzalige avond als gister.

‘Je lijkt lessen snel te vergeten,‘ klonk het koel. ‘Ga met je opa praten, ik heb Alie beloofd een stukje te wandelen met een kopje koffie en appeltaart als beloning.’

Tom knikte. Zijn hoofd dreunde teveel om er tegen in te gaan. Misschien maar goed ook.

 

‘Hoe is het met de kinderen? Ik heb ze al even niet gezien.’

Piet Kreel schonk voor beiden een grote mok koffie in. Nummertje zoveel voor Tom, maar hij kon ze wel gebruiken.

‘Ik heb ze net geappt dat ik dadelijk naar huis kom, ik hoop dat het huis er dan weer fris uitziet.’ Hij wilde er wel bij lachen, maar zijn kater voorkwam dat.

‘Dus Karin is helemaal het huis uit?’

‘Ja opa, ze heeft een appartementje ergens in de stad.’

‘In Almelo?’

‘Ja.’

‘Daar is nooit wat goeds uitgekomen.’

‘Ho, ho, opa. Ik ben er geboren. En wat dacht je van Finkers?’

‘Geef mij maar het dorp.’

‘Of de boerderij van je moeder.’

‘Hoe weet jij dat?’

‘Och,’ zei Tom quasi onschuldig. ‘Je begint er slechts honderd keer per dag over.’

Piet ging theatraal licht kreunend naast hem zitten.

‘Plaag je opa maar, jij moet nog maar deze leeftijd zien te halen.’

‘Nou, als dat net zo gaat als de laatste paar jaar, dan laat maar,’ mompelde Tom in zijn mok koffie.

‘Wat zei je jongen? Nog steeds problemen in het samen zijn met mijn buurvrouw?’ Hij stootte Tom een keertje samenzweerderig aan. ‘Je weet wel, zij met die korte kleding wat ik verafschuw en waar jij vrolijk van wordt?’

‘Ha, ha, opa, lach er maar om. Ditmaal kom ik er redelijk goed vanaf. Hoewel ik net niet dat idee kreeg.’ Tom staarde een beetje voor zich uit. Waarom deed Tess zonet ineens zo chagrijnig tegen hem? Hij lag toch niet tussen twee naakte wijven?

‘Ga je zittend slapen of ga je me wat meer vertellen? Of wacht.’ Piet stond op. ‘Met muziek gaat het altijd wat beter.’

Tom zag hoe hij in rustig tempo naar zijn platenbak liep. Die ouwe Kreel hield zijn vinyl maar goed bij.

‘Ik heb iets van Tess gekregen wat ik zowaar nog wel redelijk mooi vind.’

Een zwarte glimmende plaat begon te draaien op platenspeler. De boxen begonnen te kraken. Plots waren daar bombastische tonen die de woonkamer vulden.

‘John Williams heet de componist, ‘zei Piet terwijl hij weer op de bank plofte. ‘Het klinkt wel aardig goed.’

Tom lachte inwendig. Als hij zijn opa vertelde dat deze muziek uit Star Wars kwam, dan zou hij beginnen te tollen op de bank. Nou ja, hij zou hem mee moeten nemen naar de film en daarna zou hij schuimbekkend terugkomen.

‘Wat zit je te lachen? Ik dacht dat je iets belangrijks had?’

‘Vertel ik je nog wel een keer,’ grinnikte Tom. ‘Freek heeft domme dingen gedaan.’

‘Freek? Freek?’ Piet speelde alsof hij zich niet kon herinneren wie dit was. ‘Oh, ja, die kleinzoon van mij die nooit komt.’

‘Juist, die ja.’

‘Waarom eigenlijk niet?’

‘Weet ik het… mag de muziek misschien ietsjes zachter, opa?’ De muziek vloog als de Death Star zelf hem letterlijk om zijn oren. Zo kon hij toch geen serieus gesprek beginnen? Laat staan dat dit goed was voor zijn knallende koppijn.

‘Och, hemel toch. Ik dacht dat ik de ouwe klager was?’ Daar was de gemene grijns weer.

‘Sinds jij met Alie bent, lijk je wel aardig opgebloeid!’

‘Mooi hè? Deze oude cactus staat weer aardig in bloei inderdaad.’

Tom nam een slok van zijn koffie.

‘Waarom Freek niet komt, dat weet ik ook niet. Ik vermoed dat hij bang is voor een Kreel-preek.’

‘Omdat ik zo mopperig streng ben?’

‘Nee, omdat hij de waarheid niet wil horen.’

Zijn opa zuchtte een keer.

‘Voor de draad ermee, jongen.’

Tom zocht de woorden om zo tactisch mogelijk het verhaal van zijn broertje te vertellen. Hoe moest hij beginnen?

‘Freek, eh… Freek en zijn vrouw gaan niet zo goed.’

‘Ook al niet?’

‘Opa!’

‘Ja, nou ja, jij gescheiden. Hij ook bijna?’

‘Nee, natuurlijk niet!’ Een korte stilte viel. ‘Nog niet, tenminste.’

Piet zakte achterover in de bank. Heel even had Star Wars de overhand in de kamer.

‘Ik heb drie vrouwen gehad in mijn leven, twee ben ik er kwijt geraakt omdat God ze ving met zijn schepnet. Eentje loop ik er nu mee rond, maar jullie. Jullie ruilen ze net zo gemakkelijk om als een paar schoenen die niet past.’

Tom voelde zich heel ongemakkelijk. Wat kon hij hier nu tegen zeggen?

‘Het was een grapje, jongen,’ knipoogde zijn opa naar hem.

‘Nou,’ zei Tom. ‘In dat geval, ik denk dat Freek je record verbreekt. Wat aantal vrouwen betreft. Ook nog eens in het aantal jaar ertussen.’

Nu staarde opa hem verbaasd aan.

‘Grapje… alhoewel.’

Eerst maar eens een slok koffie en dan maar op tafel leggen.

‘Freek heeft gister domme dingen gedaan.’

‘Met een vrouw?’

‘Met vrouwen’

Piet Kreel schudde een keer met zijn hoofd.

‘Volgens mij kwam de muziek er door. Wat zei je?’

‘Freek is aan de boemel geweest met twee vrouwen.’

Zijn opa lachte smakelijk.

‘Met twee? Knap werk!’

‘Opa!’

‘Excuus, excuus,’ het kwam oprecht over, maar de glimlach bleef. ‘Waarom doet hij zo dom? Is zijn zaad zoveel sterker dan zijn verstand?’

Tom wilde net een slok van zijn koffie nemen, maar na deze opmerking van zijn stokoude opa, zette hij zijn mok maar weer terug.

‘Neem hem een keer mee hierna toe.’

‘Ja, maar hoe? Hij wil nooit. Geen tijd. Dat soort smoezen.’

‘Lok hem in de val. Stel hem voor aan Tess. Neem hem mee naar haar op visite en toevallig kom ik ook even langs.’

De knipoog van Piet was veelzeggend. Een glimlach verscheen op Tom zijn gezicht. Die opa van hem was wel oud, maar niet op zijn achterhoofd gevallen.

‘Goed idee, opa!’

Misschien kon zijn opa Tess ook wel wat beter doorgronden zodat hij haar dan ook eens wat beter begreep.

De mobiel voor hem op de tafel lichtte even op. Tom kreunde. Wat had Freek nu weer? Enigszins afgeschermd van opa opende hij zijn app. Je kon nooit weten welke porno zijn broertje nu weer stuurde. Het was zijn ex.

Waar was je? Ik heb een uur zitten wachten in café De Morgen! De kinderen wisten ook al niet waar je was. Mooie vader ben je!

‘Kut!’ klonk het zacht over zijn gefrustreerde lippen.

‘Wat zeg je jongen?’

‘Niets, opa,’ loog hij. Hij moest echt meer op zijn taal letten. Of wat minder vaak naar zijn zoons schuttingtaal luisteren.

‘Ik moet gaan, opa. Ik heb thuis nog twee koters die zich afvragen waar ik ben.’ Tom besloot te zwijgen over zijn ex. Die antwoordde hij later wel. Als ze dacht hem een schuldgevoel aan te kunnen praten, dan had ze het mis.

‘Ik zie je de volgende keer met Freek.’ Hij forceerde een glimlach.

‘Goed jongen.’ Piet had een bezorgde blik. ‘Doe jij ook rustig aan? Laat je niet gek maken door de vrouwen.’

‘Is goed opa.’ Tom draaide zich om en liep weg. Hij zou zich niet gek laten maken. Waarom had hij dan opeens beton in zijn maag?

untitled-design

Piet Kreel onder de kerstboom?

De krasse knar heeft Sinterklaas overleefd. Een periode waarin hij doodleuk door zijn buurtbewoners als ‘de mopperpiet’ werd bestempeld. Niet dat hij dit heel erg vond. Het was een eenvoudige opoffering omdat hij flink in de watten gelegd werd door de  dames uit de buurt.

Nu is het alweer bijna kerst. Niet altijd een eenvoudige periode geweest voor Piet. Hij gaat zijn beste beentje voortzetten dit jaar. Piet Kreel, wat een leven heb je al achter je gehad. Nieuwsgierig?
Zorg dan voor een mooi kerstcadeau voor jezelf of voor iemand die graag leest en haal ‘Piet Kreel is nog wel’ in huis.

Nog niet nieuwsgierig genoeg?

Hieronder een prachtige recensie waarin Piet Kreel en zijn verhaal goed omschreven staan:

Piet Kreel is nog wel!
Een boek van Michiel Geurtse dat ik zeker iedereen zou aanraden.

Het gaat over een oude, brommerige man van 92 jaar, Piet Kreel. Hij is nogal mijmerig en leeft vaak met zijn gedachten in het verleden. Hij heeft nogal wat meegemaakt en dat doorleeft hij keer op keer.
Maar hij is toch tevreden in zijn huisje en heeft genoeg aan zijn muziek en af en toe een bezoekje van zijn kinderen en kleinkinderen. Tot zijn 2 buurvrouwen zich met hem gaan bemoeien. Ze willen hem met van alles helpen, maar Piet vindt het in de eerste instantie niks. Hij denkt vaak, wat moet ik ermee. De een is een oudere dame, lief en zorgzaam. De andere een jonge 30-er, wat dwingerig en opdringerig, hoewel hij snapt dat ze het allemaal goed bedoelt. De warmte van deze 2 vrouwen die regelmatig aanbellen en om hem heen draaien verwarren de oude Piet. Hij wil het liefst alleen zijn, maar door hun toedoen komt hij toch weer onder de mensen en terecht in een wereld waar hij allang afscheid van genomen had.
Een prachtig, met gevoel geschreven boek dat de lezers meeneemt in de wereld van een ouder persoon en waarin goed wordt omschreven hoe de huidige tijd bezit neemt van ouderen. Doorspekt met de nodige humor, want ondanks zijn mopperige gedrag is Piet soms ook heel ondeugend. Ik ben van die Piet gaan houden… kan niet wachten op een vervolg!

Breng een stukje kerst met ‘Piet Kreel is nog wel’.

De lezers zeiden:

* Mooi debuut vol vaart en humor

* Piet Kreel is de opa die ieder van ons zou willen omarmen. Deze oude mopperkont neemt ons met zijn verhaal mee naar het leven van vandaag

*Het debuut van Michiel Geurtse heeft mij vanaf het allereerste moment gegrepen. 

*Het boek verdiend minstens zoveel aandacht als Hendrik Groen, zo niet meer

* Het is een boek dat je niet meer weg legt

*Emotioneel boek. Twee keer gelezen en nog steeds greep het me

kreel

 

 

 

Verras iemand in uw omgeving met ‘Piet Kreel is nog wel’. De enige Piet die wél mag met Sinterklaas!

Sinterklaas staat weer voor de deur. Hele discussies gaan ten ronde. Wel een zwarte piet, geen zwarte piet. Misschien een roetpiet? Heel Nederland is verdeeld over de zwarte piet. Maar er is één Piet die wel mag op Sinterklaas:

Piet Kreel!

kreel

Het wel en wee van deze krasse knar verovert langzaamaan de harten van heel leesgierig Nederland! Niet alleen zijn leven maar ook de bijzondere boekcover maakt  dat je nieuwsgierig wordt naar zijn verhaal.

Haal daarom met Sinterklaas de enige echte Piet Kreel in huis!

Verras iemand met het boek ‘Piet Kreel is nog wel’ voorSinterklaas. Of haal hem voor jezelf. Je eigen surprise.

De roman is in de betere boekhandel verkrijgbaar en bij elke boekwinkel te bestellen. Ook de online winkels als Ako, Bol en Bruna verkopen het boek voor slechts €15,95!


Win het boek van Piet Kreel is nog wel!

Wil je kans maken om een gesigneerd exemplaar te winnen? Dat kan.

Deel op jouw Facebookpagina of Twitter de cover van ‘Piet Kreel is nog wel’ en benoem waarom déze Piet wel in huis mag komen met Sinterklaas. Tag MichielZiet (of mijn Twitteraccount) ook in jouw post.

De leukste inzending wint een gesigneerd exemplaar van de roman: Piet Kreel is nog wel.

piet-kreel-achterflap

Succes!

Piet Kreel de NS publieksprijs?

Piet Kreel de NS publieksprijs?

Help Piet Kreel in de trein!

Dag allemaal,

Ondertussen loopt het best goed met Piet Kreel. Het boek krijgt goed aandacht en links en rechts hoor ik goede reacties. Er zijn zelfs boeken in België verkocht!

Nu heb ik een brutaal vraagje. Ik weet het is een ‘longshot’, maar er kan gestemd worden op de NS-publieks prijs. Daar kiest het publiek welk boek zij het beste vond dit jaar.

Er is een vrije keuze optie bij deze stemming. Nu maak ik mij absoluut geen illusies dat ik daar ook maar iets kan bereiken, maar het zou zo mooi zijn als er op ‘Piet Kreel is nog wel’ gestemd wordt! Dat brengt in elk geval wat aandacht.

Mijn brutale vraag is dan ook: zou je op mij willen stemmen en eventueel andere leesliefhebbers willen porren? Het zou toch gaaf zijn wanneer Piet Kreel tussen al die bekende namen opeens wat tussen staat? 😃
Op deze site kun je stemmen:  https://www.nspublieksprijs.nl/#top

Help Piet Kreel in de trein!

Hij verdient dit wel op zijn ouwe dag!

Alvast heel erg bedankt!

Ps. Delen, tweeten… alles mag! 🙂

 

ns

Boekpresentatie ‘Piet Kreel is nog wel’ – The Read Shop Van roekel Almelo

Auteur Michiel Geurtse zal zaterdag 1 oktober zijn boek ‘Piet Kreel is nog wel’ presenteren in The Read Shop Van Roekel te Almelo.
Om 14:00 zal Michiel in de boekwinkel aanwezig zijn en onder begeleiding van de muziek uit het boek, vragen beantwoorden aan geïnteresseerden. Gewoon nieuwsgierig? Kom dan langs om een gezellig praatje houden over het boek of over Piet zelf.
Uiteraard is dit ook de kans om een gesigneerd exemplaar aan te schaffen.

boekpresentatie

Genomineerd voor de stimuleringsprijs 2016

Er zijn van die weken dat alles opeens heel snel gaat. Zo is deze week mijn boek uitgekomen: ‘Piet Kreel is nog wel’ en zo ben je dezelfde week genomineerd voor de stimuleringsprijs 2016. Ik heb wel eens slechtere weken gehad.
‘Is je boek uitgegeven dan? Ik heb dat niet voorbij zien komen op je blog?’

Klopt, ik had het hier nog niet kenbaar gemaakt dat het uitgegeven is, maar inmiddels spreidt het nieuwtje zich langzaam als een olievlek uit. Iets wat ik ook niet verwacht had en natuurlijk bijzonder trots op ben.
Wil je meer weten over het boek? Of wil je het bestellen? Nog beter uiteraard. Dat kan. Het boek is overal te koop en 100% overal bij de digitale boekenwinkels zoals bijvoorbeeld hier bij Bol of bij Bruna.
Meer info over Piet kun je hier vinden: MichielZiet Facebook

Nu heeft mijn uitgever een stimuleringsprijs. En natuurlijk raad je het al. Een zekere Michiel met een boek over een zekere Piet is ook genomineerd!
Samen met een hoop andere noeste auteurs maak ik kans deze prijs te winnen. Maar ja, je voelt hem al aankomen. Geen nominatie zonder stemmen krijgen. Dus… en daar komt de tweede, je voelt hem ook al aankomen:

Per 1 september kan er gestemd worden! Bij voorkeur op mij. Denk je van: Goh, die Michiel kan altijd leuk schrijven en dat boek is best wel een toppertje: STEM!
Denk je van: Ja, maar ik heb het boek nog niet gelezen: Koop dan het boek en stem daarna op mij!
Maar serieus: Vind je dat ik deze prijs verdien? Stem dan op de volgende pagina:

https://www.schrijverspunt.nl/schrijverspunt-stimuleringsprijs-2016
Ben je net zo positief en enthousiast als ik? Share, like, deel, vind mooi, laat het vooral de wereld weten!

Alvast super dank!
 

stimu

Tot de dood ons scheidt

Het was woensdag. De dag dat Piet nooit zijn huis uit kwam. Uit principe niet. Voor Bracha. Ondertussen was er zoveel veranderd. Hij kwam zijn huis vandaag de dag wel uit. Net zoals de zondag niet meer zo heilig was als voorheen. Piet vroeg zich af hoelang hij zo strikt was geweest om deze dag als hemels te verklaren. Na de dood van zijn vrouw vooral. Ergens had het niet juist gevoeld dat hij de woensdag voor Bracha reserveerde en geen dag voor zijn Alie tot zijn beschikking had. Het werd de zondag onder het mom van de zevende dag is heilig. Gelovig als hij was, paste dit zo goed.
Nu zo’n vijftien jaar later, waren de eerbetoon dagen zwaar vervallen tot normale momenten. Het was een zoete inval van buurvrouwen en kleinzoon met kinderen. Een echte Piet zou zich moeten ergeren. Mopperen dat ze hem niet met rust lieten. Hem niet lieten zitten bij zijn twee engelen in foto vereeuwigd. Gek genoeg had hij de behoefte niet meer. Zijn eeuwige liefdes hadden hun zegen gegeven, althans zo voelde het. De boeken waren afgesloten en stonden op een ereplaats in de kast. Wanneer Piet wilde, kon hij ze pakken en er in lezen.
De denkbeeldige boekenkast is een complete avonturen reeks van hemzelf. Piet grinnikte bij de gedachte. Hoeveel mensen maakten zoveel mee in een mensenleven? Hij in elk geval wel. Het laatste boekje over hem was nog lang niet geschreven wat hem betrof. Het boek waar hij nu in zat, had nog een best hoofdstuk dat nog afgeschreven moest worden. Dat moest maar eens op woensdag gebeuren.
Piet zuchtte een keer diep en trok de voordeur dicht. Tevreden keek hij naar zijn tuintje dat er dankzij Tess er nog steeds mooi bij lag. Hij glimlachte. Geluk lag soms een hegje ver weg.

‘Ik kom er aan!’ riep Alie vanachter de deur.
Piet stond er een beetje zenuwachtig er voor.
‘Piet? Jij op woensdag hier?’
Alsof het de eerste keer is! dacht Piet. Hij liet de gedachte ook snel weer varen. Er waren belangrijke zaken.
‘Ja, eh, ik moet nog een verhaal afronden. Het moment is nu en ik wil het heel graag met jou delen. Alleen met jou, Alie.’
Piet voelde hoe Alie hem direct begreep. Zij was zo bijzonder! Ze had geen hints of uitleg nodig. Ze begreep hem. Daarom stond hij hier. Bij zijn nieuwe vlindertuin.
‘Kom binnen, Piet. Ik had al een voorgevoel en heb de thee al klaar staan.’
Zonder verder nog een woord te zeggen, wenkte ze Piet mee de kamer in. Ze wilde een muziekje op zetten. Piet hief zijn hand op.
‘Nee, geen muziek. Straks als ik klaar ben. Dan wil ik samen met jou onze muziek uitkiezen. Tenminste, als je dat nog wilt.’
Alie glimlachte.
‘Maak je daar maar geen zorgen om, lief brombeertje.’ Ze verdween de keuken in.
Piet schoof een beetje zenuwachtig op de bank. Kon hij het met droge ogen vertellen? Kon hij het überhaupt de woorden over zijn lippen krijgen? De stilte werd doorbroken door de rammelende kopjes en theepot. Er stonden schilderingen van lavendel op. Piet had dit nog niet eerder opgemerkt. Lavendel… de geuren bereikten vanuit zijn verbeelding zijn neus. Opeens ging alles vanzelf.
‘Het was fris op 17 februari 2000.’

‘Vies weer! Bah!’
Piet had er een hekel aan als de temperatuur niet wist wat het wilde. Het vroor niet, maar het was ook niet echt mild. Dit soort weer trok altijd dwars door zijn kleren. Hij gooide zijn sjaal goed om en zette zijn geruite pet stevig op. Het waaide verschrikkelijk. Nog eenmaal controleerde Piet of hij alles bij zich had. Schone onderbroeken, wat eenvoudig leesvoer, puzzelboekjes en een doos chocolade als extra cadeautje.
Sinds Alie op het ziekenhuis opgenomen was, spendeerde Piet meer tijd daar dan thuis. Hij was er slechts om de planten water te geven en om af en toe een wasje te draaien. Zodat zijn vrouw fris nachtgoed had. Ondanks de moeilijke tijden had Piet zich ogenschijnlijk in een ritme geduwd waarbij hij zowaar plezier beleefde aan hetgeen met wat hij deed. Zijn vrouw verwennen. Geen dag ging voorbij zonder een presentje. Het leek wel dat ze de afgelopen dagen dichter bij elkaar waren gekomen dan ooit. Sterker verbonden.
Alie ging hard achteruit. Zelfs met de kuren die ze kreeg, leek het kwaad in haar lichaam met de dag terrein te winnen. Longkanker, een meedogenloze duivel was het. Piet zag het gebeuren, maar wilde het niet zien. Hij sloot zijn ogen er heel bewust voor. Waar vrienden en familie een sterk vermagerd en verouderd vrouwtje zagen in het bed, zag Piet zijn vrouw zoals ze altijd was: sterk en prachtig.
Het ziekenhuis was slechts dertig minuten reizen met de taxi. Het grote gebouw was een doolhof op zich. Piet kon de weg inmiddels wel dromen. Links af, lift in, derde verdieping, verpleegafdeling 3B Oncologie, Chemotherapie. Daar lag ze.
‘Je lijkt wel een kerstboom!’
Hij zag hoe somber Alie keek. Hij moest wel een grapje maken van al die slangen en apparaten om haar heen.
‘En jij een over bejaarde bankovervaller met die sjaal voor je neus.’
Kijk, dacht Piet, daar is de glimlach weer.
‘Piet, lief, ga zitten.’
De toon stond Piet niet aan. Er klonk ernst door. Hoewel de situatie al vreselijk genoeg was, voelde hij dat het weldra nog erger werd. Bevend nam hij plaats in een stoel.
‘Lief, vertel het me niet. Ik wil het niet horen.’
Alie glimlachte. Mooier dan ooit tevoren. Hij voelde hoe haar hand zich om die van hem omsloot.
‘Ach mijn lieve man toch. Van wie ik zeer veel houd. Ik wil het ook niet horen, maar ik hoor ze wel.’
‘Wie?’
‘Zij van boven. De engelen of wat ook maar op mij wacht daarginds.’
‘Je kunt ze horen?’
Alie knikte.
‘Hoe klinken ze?’
‘Ze spelen klassiek Piet, de lokroep voor liefhebbers zoals wij.’
‘Wat spelen ze?’
Hij voelde de warme energie als een klein concert van haar naar hem vloeien. Zonder op het antwoord te wachten, wist hij het al.
‘Beethoven.’
‘Ja,’ bevestigde zijn vrouw. ‘Ken je Adagio assai?’
Piet knikte.
‘De begrafenismars.’
Een plotselinge bedroefdheid trok als een koude windvlaag door hem.
‘Waarom al zo snel?’
‘Piet, ik ben 75 jaar. Driekwart eeuw. Dat is niet snel. Dat is een heel leven gekregen te hebben. Zelfs de longkanker heeft mij het lijden zoveel mogelijk gespaard.’
‘Dat weet ik, maar waarom zo snel na november? Waarom? Waarom niet nog een jaartje?’
Piet voelde zich een verwend kind en verdrietig tegelijk. Ze moest gewoon langer doorleven. Hij wilde dat. Tranen leken niet meer tegen te houden. Zijn tas met spulletjes lagen als een stille getuige op het bed. Het kleine persoonlijke leed dat voor Piet Kreel het einde van de wereld leek.
‘Het is niet anders, Piet. Meer tijd dan een paar dagen krijg ik niet. Ik ben nu nog scherp van geest, daarom vertel ik je dit.’
‘Hoelang denk je nog te hebben?’
Wat een idiote vraag! Van alles wat je kunt vragen aan je vrouw, vraag je dit! Piet kon zich wel voor zijn kop slaan.
‘Ik heb het verzoek ingediend om dezelfde sterfdag te krijgen als Stan Laurel, een beetje nostalgische humor zal me goed doen.’
Een grinnik klonk door zijn tranen. Typisch Alie. Zelfs haar eigen sterven bekeek ze luchtig.
Ze hielden elkaar stevig vast. Piet ging die avond niet meer naar huis. Twee nachten lang bleef hij bij zijn vrouw. Pratend over van alles en nog wat. Over het prachtige leven die ze hadden, hun kinderen, kleinkinderen en zelfs achterkleinkinderen. Geestelijk bedreven ze meerdere keren de liefde. Alie gaf Piet nog eenmaal alles wat ze in haar had. Haar gouden hart. Daarna ging ze hard achteruit.
Alie was van de ene op de andere dag niet meer aanspreekbaar. Ze naderde de hemelpoort. Piet voelde dit. Hij had geen tijd om na te denken. De hele familie werd opgetrommeld. Vrienden, ieder die ook maar belangrijk was geweest in haar leven.
Hun twee kinderen en hun vier kleinkinderen boden alle hulp die maar nodig was. Zonder hen had Piet het niet gered. Was hij een klein hopeloos wrak geweest.
Toen, zonder enige aankondiging, werd de laatste wens van Alie ingewilligd. Ze stierf op 23 februari 2000. Haar gezin stond verdrietig om haar zielloze lichaam. Verslagen en verdrietig. Piet lag half naast haar op het bed. Haar hand vasthoudend die nog steeds warm was. Hij moest loslaten, maar kon niet. Piet brak. Opgevangen door zijn kinderen werd hij naar huis gebracht. Maar wat was een huis zonder de liefde die er in klopte van zijn vrouw? Wat had hij hier nog te zoeken? Hij voelde zich leeg en alleen. Met zijn ziel onder zijn arm sjokte hij de trap op. Hij moest slapen. Morgen moest er van alles geregeld worden. Geen tijd voor verdriet. Wederom mocht hij niet aan zichzelf denken. Dat zou egoïstisch zijn. Alie stond voorop! Niet hij.
Piet plofte op bed en staarde voor zich uit. Hoe kon hij ooit nog slapen? Hij durfde niet naar links te kijken. De plek waar Alie sliep aan zijn zijde. Lepeltje, lepeltje. Zo hadden ze altijd gelegen. Van rechts staarde hem iemand aan. Het was Bracha vanaf haar foto. Voorzichtig pakte hij haar op.
‘Zal je haar goed opvangen daarboven? Zorg goed voor haar lieve Bracha.’
Hij barste in huilen uit. Als een peuter kroop hij helemaal in elkaar onder de dekens.
De begrafenis was prachtig. Beethoven had als nooit te voren geklonken. De groep mensen die Alie een warm hart toe droegen, was overweldigend groot geweest. Nu stond Piet alleen bij haar graf. Zijn kinderen en kleinkinderen stonden een stukje terug op hem te wachten. Daar lag ze. Lieve Alie. Zijn engel. Op het sterfbed was ze nog eenmaal helder geweest. Ze had Piet beloofd om met hem mee te kijken over zijn schouder. Totdat ze elkaar daarboven ontmoeten.
‘Ik houd je aan de belofte, mijn lief,’ fluisterde hij.
De tranen waren opgedroogd. Zijn leven ging verder. Moest verder. Hoe? Hij had geen idee. Piet Kreel is nog wel, dacht hij en deed de belofte om zijn liefdes voort te laten leven op deze wereld. Zolang hij mocht.

Alie van Loo zat stil naast hem op de bank. Haar arm gehaakt in de zijne. Haar hand voelde even warm aan als zijn vrouw.
‘Wat ben je toch een geweldige man, lieve Piet.’
‘Ik vind weinig geweldigs aan mij. Ik mopper, zeg de verkeerde dingen…’
Alie legde een vinger op zijn mond.
‘Onzin. De mensen om je heen houden niet voor niets van je.’ Heel even was ze stil. ‘En ik nog het meest.’
Piet keek op en zag de blozende wangen van zijn buurvrouw. Hij had allerlei flauwe opmerkingen op zijn lippen. Grappig bedoeld. Hij slikte ze allemaal in.
‘Ik ook van jou…denk ik… nee weet ik…hè verdorie!’
De kus kwam onverwachts, maar niet minder liefdevol. Piet werd week in haar armen. De adrenaline verdrong het verdriet en voordat hij het wist zoende hij Alie terug als een achttienjarige. Het was definitief. Piet ging zijn laatste boek niet meer alleen schrijven.

poort