Eurootje!

Voor je de column gaat lezen:

Hij is ook op mijn nieuwe site te lezen!!

http://www.MichielZiet.com

(Dank Ireen Bertholeen voor het harde werk om de site zo mooi te krijgen!)

Vergeet je niet daar te aboneren? Dan blijf je mijn columns ontvangen.

Ik hoop je daar ook weer als trouwe lezer te mogen ontmoeten, want je weet:

De woorden van de schrijver zijn zonder geest,
Wanneer de lezer ze niet leest

De column:

Er gaat geen dag voorbij of ik hoor hem op de radio voorbijkomen. Ik denk toch wel de stem die iedereen is gaan haten. Ons indoctrinerend met zijn heilige missie. Ik heb het natuurlijk over meneer Eurootje! Voor een supermarkt die kennelijk verlegen zat om klanten. Alles wat deze man vertelt, probeert hij lekker te maken met zijn zwoele accentvolle stem. Man, wat irritant!

Broccoli is opeens geen broccoli meer, neeeee, het is een supergroente, gemaakt voor schippers op een binnenvaartschip. Dochtertje zit al kwijlend klaar en roept enthousiast ‘Broccoli!’. Wanneer ik thuis deze epische groente maak, hoor ik nooit enthousiaste stemmetjes. Het is een grote strijd om een millimeter groene stronk in hun strotten geduwd te krijgen. Je hebt er jaren El Quaida training voor nodig om die kids dusdanig onder druk te zetten, zodat ze het gaan leren eten. Afijn. Het groene goedje is bereid door het vrouwtje. Geduldig wacht zij wat de schipper van deze heldengroente vindt. Hij vindt het gewoon lekker. Man wat mooi!

Of witlof. Meneer Eurootje probeert ons als een noeste Jehova te overtuigen dat witlof lekker is! Maar dan bedoel ik ook écht lekker. Goddelijk! In de winter en de zomer. Even wat hatseflatsen en voilà, de heerlijkste witlofsalade ooit! Natuurlijk kent iedereen die een beetje moeder of oma heeft gehad deze gerechten allang, meneer Eurootje verkondigd ze echter alsof ze nieuw in de bijbel bijgeschreven zijn.

Het mooiste moet nog komen. Niet de irritante voice-over wekt verbazing, maar een puber die ’s nachts thuiskomt en even de bak witlofsalade leeglepelt. Dat kan niet. Een puber kruipt of waggelt met een dronken kop naar de dichtstbijzijnde shoarmatent en vreet daar een kingsize kebab met drie emmers knoflooksaus daaroverheen gekotst. Ik heb in mijn uitgaanstijd nog nooit iemand horen roepen:

‘Hé, jongens, wat doen we? Even een lekker witlofsaladetje wegtikken bij mijn moeder?’

En dan alle vrienden met een vork in hun gestrekte arm.

‘Gast, nassen!’

Precies! Zo realistisch als Geert Wilders lijsttrekker van de PvdA zou worden. Man, wat absurd!

Het vervelendste is dat ik onbewust onbedoeld geïnfecteerd ben door die reclame. Ik luister veel radio en dan pak je hem toch mee. Geen ontsnappen aan de stem van meneer Eurootje. Wanneer ik nu door een supermarkt loop en ik zie iets van een euro, dan hoor ik die stem.

Eurootje!

Dan draai ik me verschrikt om. Dat indoctrinerende accent ook hier al?

Zie ik een zak nieuwe aardappelen liggen.

Man, wat lekker!

Wederom kijk ik in paniek om me heen.

Bij de laatste gang, waar de zuivel staat…

Wat gezond!

…voel ik me als een soldaat uit de loopgravenoorlog. Volledig gedesoriënteerd en waanbeelden. Iedereen die in een schortje of bloesje loopt van de supermarkt is verdacht.

Ik zie een pot pindakaas staan. G’woon lekker.

Goed eten. Daar houden we van!

De pot scheert rakelings langs een vakkenvuller. Ik roep de vliegende pot nog na.

‘Eurootje!’

Ik vlucht de winkel uit.

Goed eten zal nooit meer hetzelfde zijn. Ik ruil de witlofsalade maar van nood in voor de shoarma… Man, wat lekker!

Eurootje

Rages en trekzakken

Eerst de Nerfs, nu de Fidgetspinners en als ik me niet vergis komt het goed beproefde recept Slime ook weer oprukken. Rages. Soms slim commercieel opgehypet en soms uit het niets ontstaan. Zoals die Fidgets.

Ik kan me nog herinneren dat ik mijn zakgeld tot op de bodem van mijn knip opmaakte voor nutteloze, glazen bollen. Ook wel knikkers genoemd. Bonken, kattenogen, dubbele bonken, porseleintjes, glimmerdeglammers of weet ik hoe ze allemaal heetten. Als een indiaan die Amerika verkocht voor spiegeltjes en kraaltjes, zo verkocht ik mijn speelgoed voor knikkers. Ik kreeg dan ook regelmatig op mijn knikker van m’n pa als ik weer een speelgoed auto voor een zak Space Bonkiebonkers had geruild.

De jojo. Ook weer zo’n hype die opeens opdoemde. Wat was ik goed! Ik zwieperde dat ding horizontaal, verticaal, met salto’s en backwards. Zelfs met de ogen dicht. Een vaas, twee koppen koffie, een bordje, een klok en een rood aanlopende moeder was de totaal schade. Maar dan had je ook wat. Jojo-koning van de school! Heel wat anders dan de jojo-effecten van menig afvaller. Die kunnen het alleen maar met de ogen en mond dicht.

Flippo’s had je ook nog. Een bewust door een chipsfabrikant gehypet schijfje. Ik had zoveel flippo’s, ik kon geen chips meer zien! Destijds had je nog niet de zogeheten schooierjongetjes bij een supermarkt. Bedelend voor plaatjes, smurfen of andere pruttel. Had ik het geweten, had ik het zo gedaan! Gewoon hup! Naast de schaamteloze trekzakimmigrant gaan staan bij de ingang van een supermarkt en bedelen maar! Met het verschil dat ik met mijn BMX naar huis zou gaan en die trekzakgast met een dure Mercedes. Op zich ook een hype. Zo zie je ze het hele jaar niet. Eerste zonnestraaltje komt en hop, daar zitten ze weer. Ter uwer lust ende oorverkrachting. Waar zouden ze de rest van het jaar zitten, vraag ik mij af. Zitten ze met z’n allen ergens te trekzakken bij een indoor supermarkt? Of zijn ze hun Panini plaatjesboek aan het volplakken?

Afijn, ik dwaal af. Rages. Ze zijn van alle tijden. Ik vind het fenomeen geweldig! Zo is er niets en zo gooien we elkaar een emmer ijswater over de kop en liggen we ergens als een debiele plank in een hondenuitlaatgebied.

Een andere rage viel mij ook op, of beter, ik werd er op gewezen. Sinds de heren in Den Haag bezig zijn met aanklooien met de formatie, gaat de economie er met de dag op vooruit! Is er minder werkloosheid, ook onder jongeren, en stijgt de koopkracht. Ik wil er geen hype van maken, maar ik zou zeggen: heren in Den Haag, doet u maar rustig aan! Ik kan nog wel een trekzakje voor u regelen!

lava

Bron afbeelding: HowToBeADad.com

Zoemmm

Viespeukjes zijn het. Ze houden zich stilletjes schuil en begluren je ongegeneerd. Kijkend naar je blote lijf. Je zachte huid. Hun tongetje likt nog net niet over hun lippen. Het maakt ze niet uit of je man of vrouw bent. Ze zijn zo bi als de pest. Als je maar lekker ruikt.
Lig je eenmaal comfortabel in je bed op een zwoele zomeravond, dan komen ze. De mosquito, de mug. Ook wel kutbeest genoemd in de volksmond.
Ooit heeft de natuur dit rampinsect bedacht en losgelaten op onze aardkloot. Nou kloten is het. Ik heb geen enkel idee wat het nut van dit kleine beestje is. Eigenlijk ook wel: het wakker houden en irriteren van de mens.
Ontspannen lig ik in mijn nestje. Helemaal zen terwijl de melatonine toeslaat en mij wegvoert naar droomland. In mijn fantasie de wereld reddend als ridder. Net wanneer ik de draak wil doden, doemt er gezoem op met een hoge frequentie. Is het de draak? Deze kijkt mij aan of ik wil voortmaken. Hij heeft nog meer dromen om langs te gaan. Langzaam word ik wakker. Het groene reptiel verdwijnt, maar het gezoem niet.
Een mug!
Ik schiet overeind. Het gezoem verdwijnt. Echter, ik weet beter. Dat beest zit ergens in mijn kamer! Vlug klik ik het nachtlampje aan en als een standbeeld blijf ik zitten. Loerend op de muren en plafond. Waar zit het? Niets. Misschien is het wel weggevlogen. Ik klik het lampje weer uit.
Zoemmm!
Godver!
Lampje aan.
Ik gris een tijdschrift van de grond. Voordeel van boekenwurmen. Die hebben altijd mepvoer in de buurt.
Ditmaal stap ik uit bed en besluit om mijn kamer uitvoerig te scannen. Tijdschrift in de aanslag.
Daar zit ie!
Ik sluip op het beest af.
Mik.
Bam!
Een mug armer en een bloedvlek rijker. Trots staar ik naar mijn zojuist gecreëerde jachttrofee.
Daar zit er nog één!
Bam!
Flats!
Raak!
Tevreden kruip ik onder mijn deken. Lampje uit. Na welgeteld twee minuten stilte keert het gezoem terug. Alsof ze eerst dodenherdenking hebben gehouden! Ik gooi er op mijn charmantst een hele hoop scheldwoorden en doodsverwensingen uit. De eerste bulten beginnen spontaan op mijn benen te jeuken. Ik laat me niet kennen, druk het kussen op mijn kop en rol me helemaal in de deken. Zo. Gezoem niet meer te horen en geen stukje huid meer vrij.
Ik krijg het warm. Ik krijg het heel warm. Een bijkomend effect van een zwoele zomeravond. Het zweet begint me langzaam uit te breken. Zo wordt slapen ook niets. Na een paar keer heen en weer gewoeld te hebben, gooi ik de deken van me af. Kussen van mijn hoofd.
Koelte!
Zoemmm.
Whaaaa!
Het is drie uur ’s nachts en het is oorlog! De lamp gaat met geweld aan! Als een Rambo sluip ik door mijn slaapkamer.
Bam!
Flats!
Mep!
Kedeng!
Wham!
Soepel sla ik de ene mug na de andere dood. Van het tijdschrift blijft weinig over, maar ja, offers moeten er gebracht worden in tijden van oorlog.
Rond half vier slaak ik een overwinningsgeeuw en kruip als een winnaar mijn bed in.

Zeven uur. De wekker gaat. Voor mijn gevoel heb ik amper vijf minuten geslapen. Het jeukt als een gek op mijn armen. Ze zien eruit alsof ik de waterpokken heb. Mijn slaapkamer is er nog erger aan toe. Die heeft spontaan de rode hond gekregen.
Vermoeid sta ik op. De drang om te krabben verbijt ik. Die paar overlevenden ergens op de muren kijken. Dat weet ik zeker. Ik ga ze niet het genoegen geven door mijn huid open te halen vanwege de jeuk.
Aan mijn voeten ligt een halfvergaan tijdschrift. Zonde. Op het moment dat ik de slaapkamer verlaat, weet ik zeker dat ik een soort lachend gezoem hoor. De zege van vannacht… was die dan toch voor de mug?

zoemmm2

Bron afbeelding: Pinterest

Durft u de uitdaging aan?

‘Hallo, ik ben 50 plus en ik zoek een baan. Durft u de uitdaging aan?’
De reclame komt vaak voorbij op de radio. Het eindigt met een werkgever die roept dat hij de uitdaging wel aandurft.
Het komt allemaal aardig geforceerd over. Je bent ook aardig geneigd te zeggen dat de 50 plusser in kwestie al twintig jaar werkt bij “de uitdaging”.
Werving voor oudere werklozen. Is het nodig? Vooral voor wie? De werkloze, de werkgever of de overheid? De uitkering zal vrij duur zijn en als werknemer zullen ze gemiddeld meer kosten dan een broekie zonder ervaring. Daar zit ‘m ook de kneep. Waar kiest de werkgever voor? Goedkoop zonder ervaring? Zodat de dure manager die men aanneemt zichzelf niet hoeft weg te bezuinigen? Of de wat duurdere ervaren medewerker die kort op zijn pensioen zit? Dit zal wat vaker gebeuren door overheidsinstanties omdat ze het goede voorbeeld moeten geven van Den Haag. Over een plek van vergrijzing gesproken.
Toch stoort het me. Zitten 50 plussers echt op zo’n manier van werk zoeken te wachten? Is dit tegelijkertijd niet een vorm van ongelooflijk positieve discriminatie? Wat moeten jongeren dan, die toch ook aardig moeite hebben met het vinden van werk. Je kent het wel: twee keer tijdelijk contractje en eruit. De volgende kan weer komen. Of bedrijven die alle kleine klussen door stagiaires laten doen.
Afijn, de 50 plusser krijgt zo de aandacht. Na de zomer de jongeren?
“Heb je een diploma hoger dan veterstrikken? Het bedrijf zoekt jou!”
Mits je natuurlijk 18 bent met 20 jaar ervaring.
Dan hebben we nog de 30 plussers.
“Zit je leven in een dip? Ontsnappen uit je Huwelijk? Wij halen je eruit. Kom bij ons werken!”
Dan natuurlijk wel tegen het inleveren van flink wat salaris, want je bent tenslotte werkeloos. Waarschijnlijk met een dubbele hypotheek en een gezin, dus je hebt geen poot om op de staan. We kunnen natuurlijk ook helemaal discrimineren en de vrouw naar voren schuiven. Onder het mom van gelijke rechten, maar ondertussen; Onze medebewoners uit den vreemde. Nou, ja, zo kun je wel even doorgaan. Waar houdt het op?
“Kom op de krantenwijk kijkdagen? Ook voor thuismoeders?”
Het is een probleem van alle tijden en terwijl een overheid of stichting Sire denkt discriminatie op de werkvloer op te lossen, wakkert zij het juist aan.
Die ene reclame van uitdagende oudere mensen die werk zoeken, zoemt als een vervelende bromvlieg uit mijn radio,
Werk is voor alle leeftijden voor diegenen die willen werken. Stop dan eens met mensen in een gênant daglicht te zetten beste reclamemakers. Ik daag u uit!

ik-daag-je-uit

Bron afbeelding: http://cards.boomerang.nl/cards/ik-daag-je-uit/