Bevrijding

Mijn vriendin en ik waren op een bevrijdingsfestival. Een goede benaming. Er werd heel wat afgevreeën.
Divers pluimage aan mensen gingen door ons blikveld. Klein, groot, donker, licht, high, nuchter. De kledingmode viel ons vooral op. Jaren 80 broeken wordt de nieuwe mode. Waar een gemiddelde grote kont veranderde in een mega kont. Tevens een modegril: strakke jurken. Waarin een ontzettend dikke kont een ontzettend dikke kont bleef. De jeugd houdt er van. Uiteraard hebben we onze gedachten wijselijk niet hardop gezegd, maar we vonden wel dat we het recht van vrijheid hadden om deze gedachten te hebben. Het was niet voor niets Bevrijdingsdag.
De weken voor de Dodenherdenking en Bevrijdingsdag zorgde de media ervoor dat ik deze niet zou vergeten. We vieren de vrijheid en dat is bijzonder. Vind ik ook. Als je nagaat hoe de afgelopen maanden ons vrij landje te maken heeft gehad met zeer nabije aanslagen. Hoe door vluchtelingen de pijnscheuten van de oorlog zijn binnengekomen. Hoe fortuinlijk zijn we dan eigenlijk? Hoeveel mazzel heb je als je nog kunt klagen het weer? Over wel of geen vluchtelingen. Of nog sterker: als je als immigrant kunt rellen wanneer je theehuis gesloten wordt? Dat vervolgens voor de zoveelste keer wordt geprobeerd met pamperen de boel te sussen. Dan weet je dat je in een vrij land bent. Een vrij naïef land weliswaar, maar wel vrij om als een volslagen debiel domme dingen te doen of overal een mening over te hebben.
Dat is het mooie van ons landje. Allemaal een eigen mening of gedachte. We weten het vaak ook nog beter. Nou ja, de meesten weten het beter tot dat het mis gaat. Dan komt men met de typisch Nederlandse opmerking:
‘Ik zei toch dat het niet goed was!’
Volgens mijn vriendin is dat een kwaal vooral bij mannen. Zeer zeker eentje bij mij. Zegt zij. Dan is het waar. Want als het niet zo is, dan kan ik tenminste zeggen:
‘Ik zei toch…’
Maar goed, we zitten zo op het festival inwendig mensen uit te lachen of ik zit juist mijn nek op te verrekken op een minirok. Tot ik  bedacht dat het ergens raar is.
Het is raar dat we zo eensgezind zijn op die ene dag. Dat we ineens beseffen dat we onze vrijheid moeten koesteren. De dag ervoor denken we zelfs massaal aan hen die voor ons gesneuveld zijn. Hoe mannen en vrouwen hun nek uitgestoken hebben om mensen te laten onderduiken, te muiten of zelfs aanslagen pleegden. Soms niet eens uit een goed hart, maar meer uit eigenbelang. Toch deden ze het. Ergens kwam het besef dat wat de vijand deed niet kon. Het was een stap te ver.
Slechts een gedachte uit één oorlog. Eentje die ons direct trof. Ons land bracht naar een staat die vergelijkbaar is met huidige getroffen landen.
Opeens voelde ik me schuldig. Ik zag een groepje meiden 100 en 1 selfies maken want dan konden de anderen zien dat ze het leuk hebben. Rechts van mij stonden drie mensen een soort Grieks dansje te doen terwijl een vierde filmde. Zodra deze klaar was met filmen stopten de andere drie direct en gingen verder met wezenloos voor zich uit staren.
Digitaal schijngeluk vind ik het. Zelf ben ik geen haar beter. Als ik mijn mobiel bij me had gehad, had ik ook een leuke foto op het grote sociale media gezet. Nu moest ik het doen met mensen ‘liken’ en ‘disliken’ zonder een mobiel. Waarom voelde ik me dan schuldig?
Dat komt door de dag die er na komt. Iedereen doet weer boodschappen, is vooral met zichzelf bezig en heeft altijd gelijk. Een vluchteling wordt met argusogen aangestaard en in een stad ergens in Nederland lijkt wederom een groep jongeren niet te beseffen hoeveel geluk zij hebben dat ze überhaupt de kans hebben om rond te hangen.
5 mei lijkt dan ineens lichtjaren ver weg. Wat kan vrijheid dan snel vanzelfsprekend worden. Misschien maar goed ook. Toch zou het fijn zijn dat mensen het wat vaker beseften dan een dag in het jaar.
Een stel rent het veld voor ons op. Te laat, want de band is net vertrokken. Zij kijkt hem geërgerd aan.
‘Ik zei toch dat we eerder hadden moeten komen!’
De herkenning tovert een glimlach om mijn gezicht. Ik stootte mijn vriendin een keer aan en zei:
‘Kijk, dat is nu vrijheid.’

Zwolle

Bron afbeelding: RtvOost

Festival midlifecrisis

Een klein gezellig festival voor het eerst georganiseerd in het oosten van het land, dat trekt uiteraard veel soorten publiek. Allereerst natuurlijk het festivalpubliek, mensen die met regelmaat diverse festivals aflopen. Dan heb je de muziekliefhebbers en fans, mensen die puur voor de muziek komen. In een nieuw ontgonnen gebied op dit vlak trekt het natuurlijk ook nieuwe bezoekers aan uit de streek. Nieuwsgierige mensen die wel eens een muziekfeest willen meemaken. Zijn we er dan met het publiek typeren en in een hokje zetten? Helaas niet. Het laatste type bezoeker is er eentje waar ik me toch wel een beetje aan erger: de nieuweling die denkt dat hij of zij op een of andere braderie of pleinfeest is.
Op zich heb ik geen problemen met deze mensen an sich. Helemaal niet. Gezellige mensen die komen voor een biertje en het zonnetje. Lekker op het terras of zittend in het gras. Veelal vriendengroepjes van buurmannen uit de straat of vriendinnen groepen van veertig plussers die eens alleen met de vrouwen op stap willen. Soms nemen ze zelfs de kinderen mee. Kleine kinderen. Hoe onbegrijpelijk ik dit ook vind, het geeft natuurlijk wel een extra dimensie aan het campinggevoel. Het mag duidelijk zijn. De muziek staat niet op de eerste plaats, maar dat is de gezelligheid en voor de veertig plussers misschien ook wel de nostalgie van het “vroeger deden we dit ook altijd.” Leuk, ik kan er van genieten om te zien hoe deze mensen helemaal opleven, gein hebben en lekker mee dobberen op het ritme van het feest.
Toch is er ook een keerzijde. Een deel slaat door. Dit merk je zodra hun kroost zich begint te schamen voor hun vader of moeder en de drank begint te werken. Opeens voelen ze zich weer zestien en menen dan ook allerlei zaken te moeten doen van die leeftijd. Bleef het daar maar bij. Ik zie de humor nog wel in van dansende moeders in net iets te strakke lange jurken met foute ondergoed dat er dwars doorheen drukt, met de schouderband diagonaal tussen de borsten hun handtasje dragend. Vaders die net niet hun horecaspoiler kunnen bedekken in hun net iets te kleine hippe T-shirt. Die meedansen op John Coffey en vervolgens met een tand door de lip weer afdruipen. Ik heb er respect voor. Niets van aantrekken van wat de meute denkt, gewoon jezelf laten zien op je aller raarst. De alcohol helpt wel een handje.
Waar erger je dan aan? Ik ben zelf ook een gerespecteerde oude jongeling en ooit zal ik ook de grenzen van schaamte bij mijn kroost overschrijden. Maar mocht ik ooit als een volslagen Popie Jopie met een plastic bekertje bier tussen mijn tanden geklemd, midden tijdens een optreden, vlakbij het podium drukker bezig zijn met facebook en selfies op mijn mobieltje, dwars door de muziek schreeuwend pratend met mijn evenzo wannabee tiener vrienden. Mocht je me ooit zo zien? Flikker me dan alstublieft het podium af en vang me niet op.
Hadden ze dit ook maar gedaan bij een groep vrouwen op het nieuwe festival. Daar stonden ze vlak voor het podium. Al lallend en opzichtig dansend, wat in hun ogen grappig of sexy er uit moest zien met de rug naar de artiest toegekeerd. Druk kletsend hoeveel reacties ze wel niet hadden op facebook en druk foto’s van elkaar makend van hoe dicht ze wel niet bij de artiest stonden, van wie ze geen idee hadden wie het was. Wat gaf het? Dat kon je toch niet horen op facebook. Een vent van dito midlifecrisis werd versierd zodat er een groepsfoto gemaakt kon worden. Dat daarbij drie meter voor het podium mensen aan de kant werd geduwd die wél voor de muziek kwamen, interesseerde niet. Zij hadden het gezellig en als een ander dat niet begreep, pech gehad. Ondertussen zwaaide er ook nog een te strakke jurk naar een handlangster vijftig meter verder aan de bar. De wijn was op. Dit werd tig keer herhaald omdat het mutjes bij de biertent de signalen niet begreep. Het overige publiek wilde al beginnen te schreeuwen: Ze moet wijn! We worden asocialer dan we denken…
Lieve dames en heren van de midlifecrisis. Laat het los! Jullie mogen best gek doen. Sterker nog, ik raad het aan! Doe een “hipster” pak aan of een haarband in je haar. Zie er op je mooist en jongst uit. Vier het leven. Leef! Geniet! Denk dat je achttien, zestien of geestelijk nog jonger bent, wat kan mij het schelen. Ik doe het zelf ook. Ik ben ook nog achttien. Twaalf volgens mij vriendin. Onthoudt alleen een ding. Niet iedereen hoeft dit te zien op een festival. Er zijn mensen die komen voor de muziek, de artiesten op het podium en niet voor de aandachttrekkerij vlak er voor. Ga lekker bij de bar staan en doe je malle dingen en laat die saaie muziekliefhebbers en festivalgangers genieten van muziek. Stuur mij de facebooklink en ik bekijk die oh-wat-zijn-we-nog-hip-gekkigheid daar wel

Nirvana