Vrije keuze?

Erdogan heeft het referendum gewonnen. Volgens hemzelf ruimschoots, volgens de realiteit net aan. Maar ach, Trump dacht ook dat er een vol plein hem stond toe te juichen. Dit type mens heeft nu eenmaal een andere belevingswereld dan de rest. Helaas heeft dit soort wel genoeg invloed om de macht te grijpen en hen die niet beter weten mee te trekken in hun waarheid.

Misschien zie ik dit niet geheel neutraal, maar op een of andere wijze werd mijn sceptische beeld versterkt door zijn opmerking “Turkije wordt sterker, veiliger en democratischer” om vervolgens te roepen dat de doodstraf weer terug moet. Niet te vergeten wat hij het afgelopen jaar reeds heeft geblaat.

“Dit land zal niet verliezen van de christenen, of van het kruis. Dit is het land van de maan.”

“Ottoman komt weer terug. De Ottomanen gaan weer groot worden. We gaan weer bloeien, word wakker Europa.”

En zie hier de beproefde ingrediënten voor een sterke basis van dictatorschap. Gooi het op geloof en creëer een gemeenschappelijke vijand. Liefst eentje die vaak door zijn eigen arrogantie te laat door heeft wat er werkelijk gaande is. Ik noem een Europa of Amerika. Het Westen. Erdogan heeft goed gekeken bij zijn voorgangers zoals bijvoorbeeld Hoessein. Ook hij wist een goed spookbeeld te maken voor zijn volk. Toen uiteindelijk bleek dat niet het Westen maar Saddam zelf het spook was, lag het ooit zo mooie land al bezaaid met ruïnes en lijken. De angst regeerde en ik geef toe dat het Westen hierin zeker haar steentje bijdroeg.

Net als nu. Erdogan zal hoogstwaarschijnlijk de 49 procent protesteerders en tegenstanders democratisch de kop indrukken. Daarna zal er een langzame verschuiving plaatsvinden naar een conservatief geloof waar alleen blijdschap heerst bij de testosteronne mannetjes die niet zo goed kunnen hebben dat andere inferieure mensen intelligenter zijn dan zij. Onder het mom van democratie en geloof.

Dan heb je nog 71 procent ja-stemmers onder de in Nederland woonachtige Turken. Veelal van het platteland afkomstige gastarbeiders, ooit hiernaartoe gekomen. Nee, daar hoeven zij ons niet dankbaar voor te zijn. Nederland waande zich ooit economisch zo rijk dat het zijn handen niet vuil wilde maken. Integratie was toen nog een niet-bestaand woord en aanpassen? Ach, ze liepen toch niet in de weg? Zolang ze maar niet naar mijn dochter kijken.

Nu beginnen we er last van te krijgen. Ze toeteren tegenwoordig niet alleen meer voor een voetbalwedstrijd. Is dit dan de schuld van ons of van hen? Dat zij Ja stemmen? Die 71 procent heeft zich kennelijk niet goed aangepast. Klopt. Zal hoogstwaarschijnlijk de oude garde zijn. Net als van geëmigreerde Nederlanders in Canada of Australië, die zich daar kapot vreten aan stroopwafels en oranje dragen met het WK, doen deze Turken dit hier precies zo. Is het dan even slecht of even goed?

Dat zij ja stemmen en een dictatoriale clown verkiezen boven Koningsdag of Pasen zegt iets over het feit dat wij het waarschijnlijk ook niet helemaal goed begrepen hebben.

Wij grijpen terug naar onze vrijheid en 51 procent van Turkije willens en wetens naar een dictatorschap om te leren wat vrijheid is en deze vervolgens te moeten missen.

Erdogan spot

Bron afbeelding: https://desertpeace.wordpress.com/category/turkey/

Gelukkig nieuw Kreel

Aan alle lieve lezers, volgers, liefhebbers van mooie verhalen en columns,

2016 is bijna voorbij. Een paar stappen zijn we verwijderd van 2017. Een nieuw jaar, met nieuwe kansen en nieuwe mogelijkheden.

Terugkijkend op dit jaar kan ik alleen maar zeer blij zijn. Na noeste arbeid in 2015 en deels 2016, zag een uitgever heil in mijn boek en besloot het uit te geven. Hoe mooi!

Ik kan jullie vertellen dat het boek ‘Piet Kreel is nog wel’ zeer goed loop. De verkoop zit zeker al in de 100 plus… en dat voor een beginner.

Ook mijn columns gingen beter en beter in 2016. Zo schrijf ik nu niet alleen nog voor FokForum en Schik, maar is Mezzo daarbij gekomen. Af en toe in de Metro en soms wat leuke verzoeken zoals van de SaunaGids en Almelo’s Weekblad bijvoorbeeld. Kortom: niets te klagen.

Paasei

Easteregg heet het eigenlijk. Een verborgen liedje op een cd of een stukje extra film na een aftiteling. Tja, waarom niet in mijn nieuwjaarswens? Dus daarom voor de lezers, de échte lezers van dit stuk en niet de ‘likers’, een hoofdstuk uit het tweede boek van Piet Kreel. Werktitel:

‘Piet Kreel is nog steeds – Tom Kreel’

Het werk is nog in proces en schrijffouten zijn onder voorbehoudt. Toch wil ik jullie het niet onthouden en jullie even lekker maken met een stukje tweede boek.

Rest mij nog te zeggen dat ik jullie een heel mooi 2017 wens! Dat we allenis meer naar de kleine dingen kijken.

Veel leesplezier!

 

Star Wars Opa

 Drilboren, daar leek het nog het meest op. Grote dreunende, metalen pennen die dwars door zijn kop gingen. Drank, zo lekker, maar zo slecht een dag later.

Een koffiemok kwam met een ferm klinkende tik neer naast hem op tafel. Toms’ hoofd explodeerde.

‘Moet dat zo hard?’ kreunde hij terwijl hij zich over zijn slapen wreef.

‘’s Avonds een kerel, ’s ochtends een kerel!’

‘Schei uit, lief. Ik ga nooit meer met die vent op pad.’

‘Had het dan meteen niet gedaan, sukkel.’

‘Ja, zo kan die wel weer.’ Tom greep zijn koffie. ‘Ik ben al genoeg gestraft. Ah, gatver! Zwarte koffie.’

Tess lachte kwaadaardig. ‘Is goed voor die betonrot in je kop.’

Ze stond op en zette een muziekje op. Niet veel later klonk er iets vreselijks hards uit de speakers.’

‘Wat is dit nu weer?’

‘Royal blood,’ riep ze over het geluid heen. ‘Figure it out heet het nummer en dat gaan we nu doen.’ Tess zette de radio zachter.

Tom wist maar al te goed waar het op aan ging. Freek en zijn seks escapades van afgelopen nacht. Hoe kon die vent nu zo dom zijn. Was zijn ego nu zoveel belangrijker dan zijn huwelijk?

‘Freek heeft zijn lul groter dan zijn ego.’

Alsof ze zijn gedachten kon lezen.

‘Freek is een grote lul.’

‘Wat is er gebeurd gisteren?’

‘Pfff, ik weet het niet. Het ene moment zaten we gezellig te klagen op ons gemeenschappelijke onmens: mijn moeder. En het andere moment stond hij te flirten met een van die grieten op de foto. Eerst dacht ik nog dat het wat blufferig gedoe was van hem, maar toen ze wat handtastelijker werden, wel…’ Tom nam een slok van zijn bitterzwarte koffie. Hij vertrok zijn gezicht en meteen had hij er spijt van. Zijn hoofd bonkte direct alle kanten op. Zijn hand vloog naar zijn slaap. ‘Nou, ja, toen was ik zelf al aardig op weg met de drank.’ Hij zette zijn mok terug op tafel. ‘Ergens op dat punt ben ik naar jou toegegaan. Ik heb hem nog wel geprobeerd mee te krijgen…’

‘Op de foto is wel te zien dat hij niet met je meekwam.’

‘Precies.’

Heel even bleef het stil. Zelfs de muziek leek niet zo hard. Tom keek op naar zijn vriendin.

‘En nu?’

Tess staarde bedenkelijk.

‘Ik wilde zeggen; en nu niets. Zijn probleem, niet de onze.’ Een zucht ontsnapte aan haar lippen. ‘Maar aangezien het om je broertje gaat, moeten we misschien wel iets doen.’

‘Ja, hem een schop onder zijn kont geven! Hij weet toch hoe het bij mij gegaan is? Waarom zou hij dan zijn vrouw zoiets aandoen wat mijn ex bij mij heeft gedaan?’

Zijn reactie leek een beetje in het verkeerde keelgat te schieten bij Tess.

‘Het probleem lag niet alleen bij je ex,’ zei ze korzelig.

Wat had hij nu weer voor verkeerds gezegd? Zijn ex-vrouw wilde toch zo nodig flirten met van die haantjes in de sportschool? En God mag weten wat allemaal nog meer? Alsof het zijn schuld was.

Tess keek hem indringend aan. Tom wist even niet waar hij kijken moest. Wat nu weer? dacht hij. Wat kon er nog meer verkeerd gaan na een rampzalige avond als gister.

‘Je lijkt lessen snel te vergeten,‘ klonk het koel. ‘Ga met je opa praten, ik heb Alie beloofd een stukje te wandelen met een kopje koffie en appeltaart als beloning.’

Tom knikte. Zijn hoofd dreunde teveel om er tegen in te gaan. Misschien maar goed ook.

 

‘Hoe is het met de kinderen? Ik heb ze al even niet gezien.’

Piet Kreel schonk voor beiden een grote mok koffie in. Nummertje zoveel voor Tom, maar hij kon ze wel gebruiken.

‘Ik heb ze net geappt dat ik dadelijk naar huis kom, ik hoop dat het huis er dan weer fris uitziet.’ Hij wilde er wel bij lachen, maar zijn kater voorkwam dat.

‘Dus Karin is helemaal het huis uit?’

‘Ja opa, ze heeft een appartementje ergens in de stad.’

‘In Almelo?’

‘Ja.’

‘Daar is nooit wat goeds uitgekomen.’

‘Ho, ho, opa. Ik ben er geboren. En wat dacht je van Finkers?’

‘Geef mij maar het dorp.’

‘Of de boerderij van je moeder.’

‘Hoe weet jij dat?’

‘Och,’ zei Tom quasi onschuldig. ‘Je begint er slechts honderd keer per dag over.’

Piet ging theatraal licht kreunend naast hem zitten.

‘Plaag je opa maar, jij moet nog maar deze leeftijd zien te halen.’

‘Nou, als dat net zo gaat als de laatste paar jaar, dan laat maar,’ mompelde Tom in zijn mok koffie.

‘Wat zei je jongen? Nog steeds problemen in het samen zijn met mijn buurvrouw?’ Hij stootte Tom een keertje samenzweerderig aan. ‘Je weet wel, zij met die korte kleding wat ik verafschuw en waar jij vrolijk van wordt?’

‘Ha, ha, opa, lach er maar om. Ditmaal kom ik er redelijk goed vanaf. Hoewel ik net niet dat idee kreeg.’ Tom staarde een beetje voor zich uit. Waarom deed Tess zonet ineens zo chagrijnig tegen hem? Hij lag toch niet tussen twee naakte wijven?

‘Ga je zittend slapen of ga je me wat meer vertellen? Of wacht.’ Piet stond op. ‘Met muziek gaat het altijd wat beter.’

Tom zag hoe hij in rustig tempo naar zijn platenbak liep. Die ouwe Kreel hield zijn vinyl maar goed bij.

‘Ik heb iets van Tess gekregen wat ik zowaar nog wel redelijk mooi vind.’

Een zwarte glimmende plaat begon te draaien op platenspeler. De boxen begonnen te kraken. Plots waren daar bombastische tonen die de woonkamer vulden.

‘John Williams heet de componist, ‘zei Piet terwijl hij weer op de bank plofte. ‘Het klinkt wel aardig goed.’

Tom lachte inwendig. Als hij zijn opa vertelde dat deze muziek uit Star Wars kwam, dan zou hij beginnen te tollen op de bank. Nou ja, hij zou hem mee moeten nemen naar de film en daarna zou hij schuimbekkend terugkomen.

‘Wat zit je te lachen? Ik dacht dat je iets belangrijks had?’

‘Vertel ik je nog wel een keer,’ grinnikte Tom. ‘Freek heeft domme dingen gedaan.’

‘Freek? Freek?’ Piet speelde alsof hij zich niet kon herinneren wie dit was. ‘Oh, ja, die kleinzoon van mij die nooit komt.’

‘Juist, die ja.’

‘Waarom eigenlijk niet?’

‘Weet ik het… mag de muziek misschien ietsjes zachter, opa?’ De muziek vloog als de Death Star zelf hem letterlijk om zijn oren. Zo kon hij toch geen serieus gesprek beginnen? Laat staan dat dit goed was voor zijn knallende koppijn.

‘Och, hemel toch. Ik dacht dat ik de ouwe klager was?’ Daar was de gemene grijns weer.

‘Sinds jij met Alie bent, lijk je wel aardig opgebloeid!’

‘Mooi hè? Deze oude cactus staat weer aardig in bloei inderdaad.’

Tom nam een slok van zijn koffie.

‘Waarom Freek niet komt, dat weet ik ook niet. Ik vermoed dat hij bang is voor een Kreel-preek.’

‘Omdat ik zo mopperig streng ben?’

‘Nee, omdat hij de waarheid niet wil horen.’

Zijn opa zuchtte een keer.

‘Voor de draad ermee, jongen.’

Tom zocht de woorden om zo tactisch mogelijk het verhaal van zijn broertje te vertellen. Hoe moest hij beginnen?

‘Freek, eh… Freek en zijn vrouw gaan niet zo goed.’

‘Ook al niet?’

‘Opa!’

‘Ja, nou ja, jij gescheiden. Hij ook bijna?’

‘Nee, natuurlijk niet!’ Een korte stilte viel. ‘Nog niet, tenminste.’

Piet zakte achterover in de bank. Heel even had Star Wars de overhand in de kamer.

‘Ik heb drie vrouwen gehad in mijn leven, twee ben ik er kwijt geraakt omdat God ze ving met zijn schepnet. Eentje loop ik er nu mee rond, maar jullie. Jullie ruilen ze net zo gemakkelijk om als een paar schoenen die niet past.’

Tom voelde zich heel ongemakkelijk. Wat kon hij hier nu tegen zeggen?

‘Het was een grapje, jongen,’ knipoogde zijn opa naar hem.

‘Nou,’ zei Tom. ‘In dat geval, ik denk dat Freek je record verbreekt. Wat aantal vrouwen betreft. Ook nog eens in het aantal jaar ertussen.’

Nu staarde opa hem verbaasd aan.

‘Grapje… alhoewel.’

Eerst maar eens een slok koffie en dan maar op tafel leggen.

‘Freek heeft gister domme dingen gedaan.’

‘Met een vrouw?’

‘Met vrouwen’

Piet Kreel schudde een keer met zijn hoofd.

‘Volgens mij kwam de muziek er door. Wat zei je?’

‘Freek is aan de boemel geweest met twee vrouwen.’

Zijn opa lachte smakelijk.

‘Met twee? Knap werk!’

‘Opa!’

‘Excuus, excuus,’ het kwam oprecht over, maar de glimlach bleef. ‘Waarom doet hij zo dom? Is zijn zaad zoveel sterker dan zijn verstand?’

Tom wilde net een slok van zijn koffie nemen, maar na deze opmerking van zijn stokoude opa, zette hij zijn mok maar weer terug.

‘Neem hem een keer mee hierna toe.’

‘Ja, maar hoe? Hij wil nooit. Geen tijd. Dat soort smoezen.’

‘Lok hem in de val. Stel hem voor aan Tess. Neem hem mee naar haar op visite en toevallig kom ik ook even langs.’

De knipoog van Piet was veelzeggend. Een glimlach verscheen op Tom zijn gezicht. Die opa van hem was wel oud, maar niet op zijn achterhoofd gevallen.

‘Goed idee, opa!’

Misschien kon zijn opa Tess ook wel wat beter doorgronden zodat hij haar dan ook eens wat beter begreep.

De mobiel voor hem op de tafel lichtte even op. Tom kreunde. Wat had Freek nu weer? Enigszins afgeschermd van opa opende hij zijn app. Je kon nooit weten welke porno zijn broertje nu weer stuurde. Het was zijn ex.

Waar was je? Ik heb een uur zitten wachten in café De Morgen! De kinderen wisten ook al niet waar je was. Mooie vader ben je!

‘Kut!’ klonk het zacht over zijn gefrustreerde lippen.

‘Wat zeg je jongen?’

‘Niets, opa,’ loog hij. Hij moest echt meer op zijn taal letten. Of wat minder vaak naar zijn zoons schuttingtaal luisteren.

‘Ik moet gaan, opa. Ik heb thuis nog twee koters die zich afvragen waar ik ben.’ Tom besloot te zwijgen over zijn ex. Die antwoordde hij later wel. Als ze dacht hem een schuldgevoel aan te kunnen praten, dan had ze het mis.

‘Ik zie je de volgende keer met Freek.’ Hij forceerde een glimlach.

‘Goed jongen.’ Piet had een bezorgde blik. ‘Doe jij ook rustig aan? Laat je niet gek maken door de vrouwen.’

‘Is goed opa.’ Tom draaide zich om en liep weg. Hij zou zich niet gek laten maken. Waarom had hij dan opeens beton in zijn maag?

untitled-design

Uhh… vergeet je tandenborstel…

Onlangs liet ik mijn nieuwe schoonmaakster mijn huis zien. Ja, ja, decadent in een rijtjeswoning, ik weet het. We arriveerden in mijn luxe ruime badkamer van een bij twee meter en toen viel het me op. De tandenborstels

Een gele, plastic beker vol tandenborstels staarde ons geluidloos aan. Als een stel bontgekleurde wachters bij het Britse paleis. Dat terwijl we hoofdzakelijk met ons tweeën in huis zijn. De schoonmaakster had een vragende blik. Weet je zeker dat je niet twintig kinderen meer hebt?

Tja, leg dat maar eens uit. Mijn hoofd is een beetje als de beker met tandenborstels. Een beetje een wirwar aan gedachten en af en toe zit er een logica in. Net als bij de echte tandenborstels gaat er ook wel eens eentje net niet goed in het bekertje en dan kiepert de hele boel om.

Mijn vriendin en ik zijn van de weekendjes weg en de daarbij behorende bed and breakfastjes. De voorbereiding gaat in de regelmatig ongeveer zo:

‘Morgen is het zover, hè?’

‘Ja! Dan gaat het gebeuren.’ Stilte. ‘Wat precies?’

‘Dan gaan we een weekend weg! Of was je dat vergeten?’

‘Nee, natuurlijk niet!’

Shit!

‘Heb je de tas al ingepakt?’

‘Ja, zo goed als klaar.’

Tas! Tas! Uhm… onderbroeken! Waar hing mijn overhemd ook al weer. Mijn goeie spijkerbroek!

‘Ja, hoeven alleen nog een paar leesboekjes in.’

Fuck! Ik moet de boeken nog inleveren bij de bieb!

‘Ik vind dat je er veel te ontspannen over doet, morgen moeten we al vroeg op hoor. Om bij de boot te komen.’

Oh ja! We gaan met de boot naar Ameland! Had ik nu de boottick…

‘Heb je de boottickets uitgeprint?’

Shit!

‘Ga ik nu doen. Komt goed, schatje.’

‘Hoe kun je nu zo rustig doen? Je hebt de tickets nog niet eens?’

Op zulke momenten dreigt mijn uiterlijke schijn altijd door de mand te vallen. Met veel bluf kom ik dan nog redelijk zelfverzekerd over. Maar ondertussen.

Zodra ik op zulke momenten de kans heb, vlieg ik naar boven en pak als een volslagen debiel mijn tas in. Pak is een groot woord. Ik gooi mijn tas in. Daar komt mijn tandenborstel in werking. Op een of andere manier gaat mijn plastic bekertje dusdanig in de war dat ik relevante zaken vergeet en onnodige dingen in mijn tas smijt. Hardloopkleding zonder schoenen. Een shirts van mijn zoon. Alleen een linker sok. Dat dus.

Met veel kunst en vliegwerk weet ik me er altijd weer uit te redden. Ik koester nog steeds de illusie dat mijn vriendin de totale stress helemaal niet gemerkt heeft. Helaas spreekt haar gezicht andere waarheden. Wanneer we dan eenmaal ergens aankomen heb ik gelukkig dusdanige grote aantallen kledij in mijn tas gemikt, dat ik altijd wel een weekend doorkom. Geheel ontspannen sta ik dan ook ’s avond in de badkamer om mijn tanden te poetsen.

Shit!

‘Schat? Zit er een drogisterij in dit pittoreske dorpje?’

En zo lieve schoonmaakster en lezers, raakt altijd mijn gele bekertje vol. wp_20161219_07_08_07_pro-2

Vrouwen komen van Venus?

MichielZiet en Michiel zag een stukje van Ellie Schmitz. Dat vrouwen van Venus schijnen te komen. Dat mannen niet zien als er een vaas verplaatst is. Dankzij een por van Ellie, kwam ik op onderstaande column.

Dank je Ellie Schmitz voor deze onverwachts leuke samenwerking. Ellie haar schrijfsels zijn hier te vinden: http://ellieschmitz.blogspot.nl/

Vrouwen komen van Venus?

Dat zeggen ze wel altijd. Vrouwen komen van Venus. Dat impliceert een zekere mate van schoonheid en onder zware druk van mijn vriendin, bevestig ik dat ook. Maar zij komen niet alleen van deze planeet. Neen. Zij komen van een kristallen bol! Vrouwen hebben een soort van telepathische gave. Zet twee vriendinnen bij elkaar, de een begint met een half woord de ander vult het vanzelf aan en op het eind eindigt het altijd met gejoel.
Voorbeeldje:

‘Ik heb twee kaartjes van…’

‘Neen, van die en die?’

‘Jaaa’

‘Neeee’

‘Jaaaaaa’

‘Ieieieieieieieieieieieieie’

Geen idee waar ze naartoe gaat, maar haar vriendin weet het.

Zo heeft een vrouw automatisch ook een hoog verwachtingspatroon van een man. Hoe werkt het brein van een man? In het algemeen niet, maar die paar met een werkend stel hersenen zitten vaak in de ‘ik-stand’.

‘Ik moet nog even eten koken’

‘Ik ga zo even voetbal kijken’

‘Ik wil nog even een blokje om’

Nou ja, bedenk zelf wat. De échte man voegt daar ook nog eens om de zoveel seconden een ‘knappe-vrouwen-gedachten’ aan toe.

Ik zat laatst bij toneel en kreeg een app van mijn vriendin.

Lieverd, denk je aan de formulieren?

Formulieren? Aan denken. Ja, ik denk er nu aan. Dus ik app terug:

Wat moet ik met formulieren?

Dat je ze dit weekend naar mij meeneemt.

Een totaal raadsel voor mij!

Naast mij vroeg een medespeelster wat er loos was. Ik vertelde haar dat ik een super cryptisch mailtje van mijn vriendin kreeg. Nu komt het meest wonderbaarlijke. Ik liet haar de app lezen. Zij las het en in haar ogen zag ik dat zij de boodschap wél begreep! Vervolgens keek ze mij met een indringende blik aan en langzaam maar zeker begon het mij ook te dagen! Miraculeus!

Bleek dat mijn vriendin de vakantieboeken bedoelde die we een keer samen door zouden nemen. Dit hadden we drie weken geleden afgesproken.

Drie weken lang dagen van typische mannen gedachten met af en toe een mooie vrouw en mijn vriendin verwachtte dat ik het nog zou weten. Dat mijn medespeelster het wel begreep was omdat ik haar dit drie weken geleden verteld had. Verbluffend!

Dus vergeet Venus! Vrouwen leven in een speciale glazen bol en geen vent die daar ooit doorheen komt! Dus kom je thuis, kijken ze je verwachtingsvol aan? Dan hebben ze iets in hun mars. Maar dan dat is niet de Mars waar wij mannen vandaan komen!

venus

Hans Klok junior

Autisten hebben behoefte aan een goede duidelijke structuur, daar is junior van mij geen uitzondering op. Hij is dan ook mans genoeg om zijn chaotische papa wat structuur bij te brengen. Staat de deur in de bijkeuken open? Junior sluit hem wel. Dat ik daar nog sta met mijn handen vol servies, interesseert hem niet. Deuren horen dicht. Ik ben ondertussen zeer handig geworden om met mijn voeten de deur weer open te krijgen.
Opruim gedrag is ook een symptoom die mijn zoon heeft. Boeken in de kast, afstand bediening op de salontafel en borden in de keukenkast. Vuil of schoon dat maakt niet uit. Je kunt best wel eten van een spinazie aangekoekt bord. Vindt Junior. Wat ik vind mag ik houden of opruimen.
Op zijn slaapkamer heeft hij een grote doos met Lego blokken. Daar kan hij lekker mee spelen en sorteren en… je voelt hem al aankomen… opruimen. Alleen bij stress, positief of negatief, slaat zijn opruimgedrag een beetje door.
Op een mooie avond was junior op zijn kamer en behoorlijk onrustig. Ik snelde naar boven om te ontdekken wat er aan de hand was. De doos was leeg. Alle blokken waren verdwenen. Vast in de kledingkast gelegd, dacht ik nog, maar waar ik ook zocht, geen speelgoed. Hoe in de wereld had hij dit nu weer voor elkaar gekregen? De verrekte blokken leken van de aardbodem verdwenen! Niet op mijn kamer, niet in de andere kasten. Zelfs niet van grote hoogte in de voortuin gemikt. Dat wil ook wel eens gebeuren, maar dat is een heel ander verhaal.
Waar zijn die blokken? Junior kan niet praten, dus een antwoord zou ik niet krijgen. Kennelijk had hij ook een korte termijn geheugen want aanwijzen deed hij ook niet. Hoewel… zijn sardonische grijns verraadde wel een beetje het leedvermaak naar zijn papa toe.
Daar stond ik. In zijn blokkenvrije kamer. Mijn hersens krakend over dit mysterie. Ik staarde naar de lage boekenkast die daar stond en opeens begon de gloeilamp te branden! Achter deze kast zat een vrije ruimte voor de verwarmingsbuizen!
Ik dook naar de kast! Junior begon achter mij enthousiast te springen. Ja, hoor! Hans Klok junior had alle blokken in deze ruimte gepropt! Alle blokken.
Een uur lang heb ik lopen zoeken. Een uur lang heeft junior ironisch speelplezier gehad met zijn papa. Ik gooide alle blokken terug in de doos en zorgde er voor dat de opening achter de kast niet meer benaderbaar was. Ik pakte nog wat rommel op en wilde de slaapkamer uit wandelen.
Deur dicht.

bouwstenen

Bron afbeelding: q-bricks.nl

 

Theater van de mantelzorg

Eindelijk was het dan zover. Maandenlang had de Toneel ‘Klup’ geoefend op het toneelstuk en nu mocht de schrijver, een aardige kerel naar ik hoor, komen om te kijken naar het eindresultaat van Verjaardag op krukken. Met mijn vriendin en onze drie kinderen togen wij naar de Eniver in Almelo. Dat is een aardige uitdaging omdat mijn zoon zwaar autistisch is en niets heeft met grote groepen onbekende mensen. En waar neemt papa hem mee naartoe? Juist.

Zoonlief verwachtte een groot bos om in rond te rennen, want zondag is voor hem bos-dag. Maar in plaats van een bos zag een groot gebouw vol vreemde mensen. Even had ik de hoop dat het goed zou gaan. Meneertje liep even vrolijk rond, tot hij door kreeg dat het enige hout wat er her en der stond, geen bomen waren, maar stoelen. Het plaatje van het bos viel voor zijn ogen in duigen en langzaam maar zeker voelde ik de onrust in hem. Gelukkig had deze papa voorzorg maatregelen genomen. Bij mijn zoon gelden de twee S-en om hem uit de stress te krijgen: Smikkelen en Spelen. Stress veroorzaakt een suikerdaling in het lichaam en geeft een hongergevoel. Een appel doet wonderen. Spelen ontspant en brengt hem in zijn eigen ‘bubbel’. Dan kijkt hij zelf wel wanneer hij er uit durft te komen.

Voordeel van De Klup is dat je tussen mensen zit die allemaal ervaring hebben met speciale mensen. Niemand keek op van mijn zoon. Zo kwam het dat hij met zijn speelgoed zat te spelen buiten de zaal, terwijl de spelers zenuwachtig stonden te trappelen om op te treden en toeschouwers vol verwachting naar het rode doek staarden. Ik zag mijn zoon en hij zag mij. Dat was voldoende.

Zo trots als een pauw dat zoonlief dit durfde, begon ik verwachtingsvol met het publiek te kijken naar het toneelstuk: ‘Verjaardag op krukken’. Het plezier straalde af van de spelers en wat speelden ze goed! Stuk voor stuk stegen ze boven zichzelf uit. De zaal genoot. Dat voelde je. De positieve energie kwam van het podium af en het gonsde als kleine energiebolletjes door de hele zaal, landend op hoofden en schouders. Ze friemelden zelfs door de kieren van de klapdeuren, want plots stond zoonlief aan de andere kant van de klapdeuren door het raam te zwaaien. Breeduit lachend en te kirren van plezier. Toen wist ik het. Dit was het meest geslaagde toneelstuk ooit.

theater

Bron afbeelding: doemaarzo.nl

Help MichielZiet de Metro in!

*Dus stemmen op de site. Hoe meer stemmen hoe meer vreugd! 🙂 *

Oproep!  Bezorg Michiel veel stemmen!

Wie oh wie wil mij een plezier doen. Normaal ben ik niet zo van het vragen om stemmen, maar hiervoor wil ik toch een uitzondering maken.
Ik heb een column geplaatst op de site van Metro Nieuws.
Buiten het feit dat ik graag jullie mening of jullie herkenbaarheid hier over hoor, zou ik het te gek vinden als jullie op mijn column zouden willen stemmen.
Ik zet in op 300 plus (ja, ja… grootheidswaanzin!)

Hierbij de link:
http://lezerscolumns.metronieuws.nl

Klik bij mijn naam dan op de stemknop.

metro_logo_new_big