Helden

Ze worden geboren zonder dat zij beseffen dat ze bijzonder zijn. Dan ontwikkelt zich iets. Een talent. Een karaktereigenschap. Iets wat hen bijzonder maakt. Iets waardoor wij als kind, tiener tegen hen opkeken.
Een voetballer, zanger, acteur, maar ook dichterbij huis. Je buurvrouw die elke zaterdag haar bejaarde buurman helpt met boodschappen doen. Een jongen die zich vrijwillig  inzet om de stad schoon te houden. Zo zijn er legio voorbeelden. Iedereen kent wel iemand. Een held die zichzelf niet als held ziet.
Als jochie keek ik tegen de groten der aarde op. Ze waren er gewoon. Dat was normaal. Ik draaide Queen bijvoorbeeld helemaal grijs. Wilde Van Basten zijn of Bergkamp. Speelde onder de douche de solo van ‘Purple Rain’. Het hoorde bij mijn leven.
Op een dag kwam er een kras op mijn beeld van onsterfelijkheid. Freddie Mercury stierf. Hoe kon dit? Helden stierven niet. De hele dag heb ik zoals een puber betaamt, er stoer over gedaan. Dat het me niet deerde. Bij de eerste de beste klanken van ‘The show must go on’ barstte ik echter in tranen uit op mijn kamertje.
De pijn sleet en het ouder worden gaf je nieuwe inzichten. Helden konden sterven. Alleen deden ze dit een hele poos niet. Totdat opeens Jackson gedag zei. Winehouse, Harrison, Thé Lau. Slechts een greep uit de laatste jaren.
In een paar maanden tijd in dit prille jaar hebben daar opeens twee zangers en een voetballegende aan toegevoegd. Veel te jong, maar dat is het altijd.
Prince liet donderdag 21 april echt de duiven huilen. De zoveelste held die van onze aardkloot vertrok.
Ik ben geen jongetje meer. Ik ben een grote vent met een eigen kind. Die zijn eigen helden zal scheppen. Alleen is het kleine kereltje in mij opeens voor de tweede keer met de neus op de feiten gedrukt. De pioniers van toen sterven langzaam uit. Helemaal niet het oneindige leven. Wel voor eeuwig vastgelegd, Mercury galmt nog steeds door mijn woonkamer en ik speel nog steeds, inmiddels, echt gitaar op ‘Purple Rain’.
Het is een harde realiteit waarin ik niet de gave heb het tegen te houden,
Ergens in Minnesota is er misschien wel een baby geboren die over een jaar of achttien de nieuwe held wordt voor vele tieners. Een pionier die de muziek weer verder brengt waar het nu is.
Tot die tijd koester ik de helden die nog zijn. In juni ga ik naar Paul McCartney. Een dinosaurus die weigert te capituleren. Een legende van het eerste uur die zijn onsterfelijkheid zolang mogelijk wil behouden. Ik ga hem zien en koester het. Het kan zomaar de laatste keer zijn.
Helden, ze worden geboren zonder het te beseffen, ze leven  zonder er bewust van te zijn. Pas als ze sterven en neerkijken op onze aarde. Dan pas hebben ze het door. Dat kunnen alleen de échte helden.

Prince2

De ontdekking van de hemel (David)

‘De veertigste van Mozart en de liedjes van Jacques Brel
zijn ook ooit verzonnen’, zei ik, ‘toch bestaan ze wel.
Iets kan zijn verzonnen en daardoor juist bestaan.
Dat soms iets niet verzonnen is, neemt men zomaar aan.’

Bovenstaande zette me aan het denken, zoals het met velen van ons doet. Iets wat feitelijk niet bestaat, laat hij ontstaan. In ere herstellen is misschien beter gezegd.
Het citaat komt uit een lied van Herman Finkers waarin hij een discussie bezingt over waarom een hemel niet zou bestaan. Een lied is verzonnen en als het af is, bestaat het. Het kan gaan over een stad. De stad bestaat. Over een dier. Dieren bestaan. Het kan ook gaan over de liefde. De liefde bestaat. Daar hebben we zoiets.
De liefde bestaat. Het is niet tastbaar, niemand heeft het ooit voorbij zien fietsen en toch zeggen we dat de liefde bestaat. Het is een onzichtbaar iets dat tussen twee mensen kan ontstaan er komen vlinders in de buik en we noemen het verliefd. Iedereen zegt het, dan zal het wel zo zijn.
Een verzonnen lied over de liefde kan hét nummer worden bij een stel. Het kan ook een landmark zijn bij het einde van een relatie. Het gebroken hart. Want dat bestaat ook. Niet echt in stukjes, maar wel echt hartzeer. Wederom verzonnen, toch accepteert iedereen het. Het is dus waar.
Waarom is het dan zo lastig bij de hemel? Ik geloof er ook feitelijk niet in. Alleen toen ik het lied van Finkers hoorde, dacht ik:
Ik kan er wel niet in geloven, maar dan geloof ik ook niet in muziek. Of in een goed boek, een schilderij en wat nog meer?
Het aanvoelen van onraad of verdriet. Niet tastbaar. Is het dan wel echt? Of net zo verzonnen als teamspirit? Ik weet het niet. Wat is nu eigenlijk teamspirit? Een groep mensen bij elkaar die zeggen dat ze een hechte band met elkaar hebben. Waar is dan die band. Je ziet hem niet. Verzonnen? Zou je wel denken.
Als we over al die zaken openlijk zouden zeggen dat het verzonnen is en niet bestaat, wat blijft er dan nog over? Niets zeggende fysieke, zaken.
David Bowie stierf op zondag 10 januari. Ik geloofde in zijn muziek. Een ‘Absolute Beginner’ als het aankomt op het gebied van de aarde verlaten. Hoewel hij het als ‘Major Tom’ als eens deed. Zijn muziek, kleding en manier van hier zijn, deed mensen overtuigen dat er veel kon op gebied van kunst en muziek. David verzon het, zijn liefhebbers gaven het bestaansrecht.
Bowie deed iets wat alleen de groten der aarden kunnen: er stiekem tussenuit piepen met veel loftrompet geschal. Gelukkig vulde hij het zwarte gat van leegte die hij achterliet nog enigszins met een album, zo vlak voor zijn dood.
David Bowie is niet meer, maar zijn muziek bestaat nog. Verzonnen liedjes. Als zijn muziek bestaat dan verzin ik daar Bowie bij. Toekijkend van boven hoe wij nog eeuwen lang van zijn verzonnen, muzikale teksten genieten. Zo blijft hij voortleven in onze gebroken harten gevuld met de liefde voor muziek. Als een hecht team zullen we dit blijven doen. Davids jongensboek mag nooit vergeten worden. Als ik me dit maar blijf voorhouden dan is het echt. Een feit. Dan is de hemel net zo echt als ‘Life on Mars’.

There’s a starman, waiting in the sky.
He’d like to come and meet us
But he thinks he’d blow our minds.

David is nu zelf de man van de sterren. Ik geloof in de hemel. Het is een feit. Het gaat niet om het liedje, maar waar het vanuit gezongen wordt. Het hart? Inderdaad. Een verzonnen feit.
Ik verzin de hemel, met Bowie en al.

Bowie-Blackstar-vinylcover

Bron afbeelding: Wikipedia