Planking voor de kop? Protein!

Ik plank tegenwoordig. Je doet wat? Planken. Nee, ik timmer geen wiebelig kastje in elkaar waarbij ik altijd meer pleisters dan spijkers gebruik. De planking challenge. Als een plank op je onderarmen en tenen leunend zo lang mogelijk blijven staan. Drie minuten is het einddoel en ik verzeker je: het is de hel! Daarbij doe ik, midlife crisisend als ik ben, ook nog de ab en push-up challenge. Ik ben dol op sm.

Kortom, elke avond lig ik me twintig minuten volledig in de knoop met mezelf af te beulen voor een goddelijk lichaam. Als je het maar vaak genoeg zegt, zie je er vanzelf wel zo uit.

Bewust van lichaam en geest als ik ben, ahum, kijk ik natuurlijk ook naar voeding. Zie daar, ik heb de nieuwe superfood ontdekt! Proteïne. Of zoals de sporters het liever noemen: protein of whey! Want dat bekt wat gespierder, vermoed ik. Nu begrijp ik best wel dat wanneer je een flinke bodybuilder of topsporter bent een beetje extra eiwitten geen overbodige luxe is. Dan neem je dat erbij na een intensieve prestatie en je spieren herstellen wat sneller.

De marketing dacht dit ook en zie daar de protein hype! De eiwitten vliegen me opeens letterlijk om de oren! Loop ik in de supermarkt te zoeken naar wat kwark, wordt met nog niet neonverlichte pijlen naar die ene bak gewezen waar met schitterende, zilverkleurige letters Protein op pronkt. Aanbevolen door Epke Zonderland. Laten we wel wezen, wie wil er niet zulke armen als Epke. Dus ik zo’n bak superkwark meenemen, vlug naar huis, zo’n halve bak leeg gelepeld en meteen in de plank. Hij Staat! Hij staat! Het is ongekend! Michiel Zonderland… zakte na een minuut door zijn hoeven. De protein als een betonblok in zijn maag. Voor de spiegel werd m’n wasbord er ook niet veel beter op.

Dat hadden whey niet verwacht, zou Maxima zeggen. Het is wel precies mijn punt. Hoe bewust we ook al dan niet met ons sportieve lijf omgaan, we ontkomen niet aan onze hypegevoeligheid. Op de digitale media zie ik de één een nog grotere pot eiwitten gebruiken dan de ander. Terwijl je het feitelijk best goed af kunt met eieren, rundvlees, peulen en nog veel meer ‘superfood’. Toch doen we het en ik doe net zo hard mee. De social media zijn meedogenloos als het aankomt op de hypegevoeligheid en de marketing weet dit maar al te goed.

Gisteren heb ik een superplank van wel 1 minuut 40 gedaan. Ik weet dat dit komt door het dagelijks blijven doen en opbouwen… en toch zegt een stemmetje ergens in me: Protein! en ik neem nog maar een hap kwark.

kwark

Met de billen bloot, het vervolg (de sauna)

Sommigen zullen het zich nog kunnen herinneren, maar nog niet zolang geleden moest ik met de billen bloot. Letterlijk. Samen met mijn vriendin moest ik er aan geloven om een sauna te betreden. Degenen die dit verhaal hebben gelezen weten ongeveer hoe ik me daar gedragen heb. Degenen die het stuk niet kennen: ik was een stoere jonge god die met zijn sixpack vol zelfvertrou… Ik moet afkappen want mijn vriendin begint mee te lezen.

Afgelopen zaterdag gingen we naar de sauna waar ooit mijn ontmaagding begon in het zweethuttenwezen. Daar liepen we dan. De vrouw met haar moedige vriend. De schijtlaars van weleer, de schrik van de stoomcabine. Want daar wil ik wel eens uitglijden.

Vol goede moed stapten we de Finse sauna in. Een mild temperatuurtje van 70 graden. Even opwarmen. We gingen er na een tijdje uit. Slippers weg. Echt waar! Gloeiende! Eerst ooit een fluffie badjas nu mijn slippers.

‘Wat is er?’

‘Mijn slippers zijn gejat!’

‘Nee, verwisseld,’ zei mijn vriendin en ze wees de slippers aan die er voor in de plaats stonden.

Wat er stond was maat 41. Ik heb maat 47! Dat is zes maten verschil! Dat is zoiets op skilatten lopen terwijl je daarvoor balletschoentjes aan had. Dat merk je toch?

Afijn, beter dan dat de badjas weg was, want uit ervaring weet ik dat dat een stuk ongemakkelijker loopt. Mijn vriendin, slim als ze is, opperde dat we eerst eens een rondje langs de sauna’s moesten doen. Kijken of we mijn slippers daar zouden vinden. Ik schoof mijn grote voeten in de miniatuurslippertjes en na vijf meter was ik er al helemaal klaar mee. Het liep voor geen meter. Dit glazen muiltje was niet de mijne. Maar bleven ze wel omdat mijn eigen stappers onvindbaar leken.

Ik op hoge poten en krappe slippers naar de receptie. Uiteraard konden ze niets voor mij doen, maar ze hadden wel leenslippers. Maat 47. Top! Was ik in elk geval voor even gered.

Daar liepen we dan. Op mijn lease-sauna-flappers. Liefelijk naast elkaar. Een wat oudere man passeerde ons. We groetten. Wat had die man een kleine voeten! Of hele grote slippers. Wacht eens even? Dat waren misschien wel mijn slippers!

‘Ren er achteraan dan!’ riep mijn vriendin.

‘Zo?’ Ik wees naar mijn staat van naaktheid en uit mijn ogen moest te lezen zijn wat een koddig gezicht dat wel niet moest zijn. ‘En dan? Ik kan die krasse knar moeilijk de slippers onder zijn blote togus vandaan trekken?’

Tja, dat kon natuurlijk ook niet. Dilemma.

Als twee volleerde soldaten, slopen we achter de man aan. Hij ging de aardsauna in. Onze kans. Zodra hij naar binnen zou gaan, konden wij de slippers voor de deur pakken. Wij op de loer.De man liep naar binnen… … op zijn slippers! Gloeiende!

Idee!

Briljant! Vond ik zelf.

‘Wat als we de slippers van hem,’ want die hadden we weer teruggezet op de plaats des delicts en daar stonden ze nog, ‘hier neerzetten en hopelijk ziet hij dat dan en pakt hij zijn eigen stappers?’

‘Wat een dom idee!’ mijn vriendin viel even stil en dacht na. ‘Dat kon wel eens gaan werken!’

Zo gezegd, zo gedaan. We plaatsten de balletschoentjes van de beste man zodanig voor de deur dat je welhaast je nek moest breken wilde je er niet over struikelen. Wij doken het verwarmde zwembad er tegenover in. Op de uitkijk! God, wat bleef die man lang in de sauna! Dat ding was 100 graden en hoger, wilde hij er als een broodje bapao uit komen of zo? Mijn stappers lagen in zijn handen.

Aangezien we in het zwembad begonnen te verschrompelen, wat slecht is voor een mannen ego, gingen we zelf in een stoombad. Ongeduldig als ik was, wilde ik er snel uit. Die slippers lieten me maar niet los!

‘Nou, heerlijk ontspannend een dagje wellness met jou. Is meneer geen angsthaas meer, staat hij nog te stuiteren.’

‘Ik ook van jou lief,’ riep ik terwijl ik net niet sprintend naar de aardsauna flapperde op mijn rent-a-stappers.

Gelukt!

Waar eerst de kleine muiltjes stonden, lagen nu mijn grote schuit slippers! Missie geslaagd! De stress kon er nu uit. Op naar de Hamam. Want daar had ik me voor aangemeld. Voor de niet kenners: Hamam is een Turkse massage waarbij er gebruik gemaakt wordt van schuim en voor de kenners: ik leg het vast verkeerd uit.

Ik moest wachten in het Turkse stoombad. Tien minuten van tevoren. Dus ik zat er een half uur eerder in. Gaar te stomen. Wat kan een stoombad dan nog heet worden in een half uur tijd! Ik hoorde nog net geen ping van de magnetron. Mijn naam werd door de mist van stoom afgeroepen. Al druppelend kwam ik van het bankje af met een slakspoor van zweet.

Twee blonde dames gehuld in shirt en theedoek als rokje keken mij glimlachend aan.

‘Dag, meneer Michiel, vindt u het goed dat mijn nieuwe collega meekijkt? Zij begint morgen. Dat is dan haar eerste keer alleen.’

Hell yeah!!

            ‘Dat is prima hoor. Moet wel goed komen,’ probeerde ik uiterst beleefd te zeggen. Ik vrees dat mijn brede grijns alles verraadde.

Mijn vriendin keek mij alleen maar aan van: moet je hem zien staan. Van sauna-klojo naar sauna-macho!

Afijn, ik met de twee blonde dames mee. En daar lag ik dan. Op een marmeren tafel. Slechts gehuld in een hamam doek. Nou ja, het was meer een theedoek. Het leek zo’n mooie fantasie. Twee dames om mij heen en rustgevende muziek. Wat meer wilde je nog als man?

Toen begon de scrub. Jezus, wat was die vrouw sterk! Deed ze het met schuurpapier? Als een net gevangen paling glibberde ik alle kanten uit op de tafel. Flats! Een kom heet water kletste over mij en het theedoekje heen.

‘Draait u zich maar even om,’ hoorde ik haar voldane stem zeggen.

Al glibberend draaide ik op mijn buik. Blij toe. Je weet maar nooit waar ze nog anders gescrubd had.

‘Moet ik nog ergens rekening mee houden?’

Ja, schiet niet uit met die scrubwashand!

            ‘Ik heb gister hard gelopen, dus wellicht heb ik nog…au!’

Precies knopen in de kuiten!

Als een volleerde broodbakker kneedde blonde vrouw nummer één er op los, terwijl blonde mevrouw nummer twee al giechelend aantekeningen maakte.

Ondanks alle SM-massage praktijken die ze op me loslieten, moet ik zeggen, het was heerlijk! Een Haman met twee blonde vrouwen. Dat soort geluk hebben veel kerels niet. Bij mij kan die van de bucketlist.

De massage was ten einde. Mijn slippers werden netjes aangedaan en mijn handdoek werd aangereikt. Nog helemaal rozig als ik was, vergat ik helemaal mijn badjas aan te trekken. Ik wandelde in de blote kont de behandelkamer uit en sloot af met de legendarische nuchtere woorden:

‘Nou, bedankt hè!’

Mijn vriendin die buiten stond te wachten, kwam niet meer bij van het lachen.

‘Zie je hem staan. Mister Macho in zijn blote gat!’

Weer ging ik met de billen bloot, maar wat een verschil met de eerste keer!

8019-solaris-wellness-spa-mediterranean-garden-hammam

 

Bevrijding

Mijn vriendin en ik waren op een bevrijdingsfestival. Een goede benaming. Er werd heel wat afgevreeën.
Divers pluimage aan mensen gingen door ons blikveld. Klein, groot, donker, licht, high, nuchter. De kledingmode viel ons vooral op. Jaren 80 broeken wordt de nieuwe mode. Waar een gemiddelde grote kont veranderde in een mega kont. Tevens een modegril: strakke jurken. Waarin een ontzettend dikke kont een ontzettend dikke kont bleef. De jeugd houdt er van. Uiteraard hebben we onze gedachten wijselijk niet hardop gezegd, maar we vonden wel dat we het recht van vrijheid hadden om deze gedachten te hebben. Het was niet voor niets Bevrijdingsdag.
De weken voor de Dodenherdenking en Bevrijdingsdag zorgde de media ervoor dat ik deze niet zou vergeten. We vieren de vrijheid en dat is bijzonder. Vind ik ook. Als je nagaat hoe de afgelopen maanden ons vrij landje te maken heeft gehad met zeer nabije aanslagen. Hoe door vluchtelingen de pijnscheuten van de oorlog zijn binnengekomen. Hoe fortuinlijk zijn we dan eigenlijk? Hoeveel mazzel heb je als je nog kunt klagen het weer? Over wel of geen vluchtelingen. Of nog sterker: als je als immigrant kunt rellen wanneer je theehuis gesloten wordt? Dat vervolgens voor de zoveelste keer wordt geprobeerd met pamperen de boel te sussen. Dan weet je dat je in een vrij land bent. Een vrij naïef land weliswaar, maar wel vrij om als een volslagen debiel domme dingen te doen of overal een mening over te hebben.
Dat is het mooie van ons landje. Allemaal een eigen mening of gedachte. We weten het vaak ook nog beter. Nou ja, de meesten weten het beter tot dat het mis gaat. Dan komt men met de typisch Nederlandse opmerking:
‘Ik zei toch dat het niet goed was!’
Volgens mijn vriendin is dat een kwaal vooral bij mannen. Zeer zeker eentje bij mij. Zegt zij. Dan is het waar. Want als het niet zo is, dan kan ik tenminste zeggen:
‘Ik zei toch…’
Maar goed, we zitten zo op het festival inwendig mensen uit te lachen of ik zit juist mijn nek op te verrekken op een minirok. Tot ik  bedacht dat het ergens raar is.
Het is raar dat we zo eensgezind zijn op die ene dag. Dat we ineens beseffen dat we onze vrijheid moeten koesteren. De dag ervoor denken we zelfs massaal aan hen die voor ons gesneuveld zijn. Hoe mannen en vrouwen hun nek uitgestoken hebben om mensen te laten onderduiken, te muiten of zelfs aanslagen pleegden. Soms niet eens uit een goed hart, maar meer uit eigenbelang. Toch deden ze het. Ergens kwam het besef dat wat de vijand deed niet kon. Het was een stap te ver.
Slechts een gedachte uit één oorlog. Eentje die ons direct trof. Ons land bracht naar een staat die vergelijkbaar is met huidige getroffen landen.
Opeens voelde ik me schuldig. Ik zag een groepje meiden 100 en 1 selfies maken want dan konden de anderen zien dat ze het leuk hebben. Rechts van mij stonden drie mensen een soort Grieks dansje te doen terwijl een vierde filmde. Zodra deze klaar was met filmen stopten de andere drie direct en gingen verder met wezenloos voor zich uit staren.
Digitaal schijngeluk vind ik het. Zelf ben ik geen haar beter. Als ik mijn mobiel bij me had gehad, had ik ook een leuke foto op het grote sociale media gezet. Nu moest ik het doen met mensen ‘liken’ en ‘disliken’ zonder een mobiel. Waarom voelde ik me dan schuldig?
Dat komt door de dag die er na komt. Iedereen doet weer boodschappen, is vooral met zichzelf bezig en heeft altijd gelijk. Een vluchteling wordt met argusogen aangestaard en in een stad ergens in Nederland lijkt wederom een groep jongeren niet te beseffen hoeveel geluk zij hebben dat ze überhaupt de kans hebben om rond te hangen.
5 mei lijkt dan ineens lichtjaren ver weg. Wat kan vrijheid dan snel vanzelfsprekend worden. Misschien maar goed ook. Toch zou het fijn zijn dat mensen het wat vaker beseften dan een dag in het jaar.
Een stel rent het veld voor ons op. Te laat, want de band is net vertrokken. Zij kijkt hem geërgerd aan.
‘Ik zei toch dat we eerder hadden moeten komen!’
De herkenning tovert een glimlach om mijn gezicht. Ik stootte mijn vriendin een keer aan en zei:
‘Kijk, dat is nu vrijheid.’

Zwolle

Bron afbeelding: RtvOost

United States of leggings (De USA columns)

Je hebt grote billen, kleine billen, stoere billen, giga billen, ingevallen billen, onderbroekloze billen, hamlappen en nog veel meer pluimage dat vrij rond loopt in de straten van Amerika.
Wanneer je nu denkt: heeft hij alleen maar lopen loeren naar achtersten daarginds? Ja, dat klopt. Het is niet te vermijden. Nog nooit zag ik zoveel yogabroeken, leggings en hardloopbroeken voorbij komen, dan in New York en omstreken. Ik liet me vertellen dat het een soort van rage was. Nog niet eens om sexy te zijn. Neen. Om te laten zien hoe sportief ze zijn of beter: zouden willen zijn.
Moeders die op de vroege ochtend hun grote auto parkeren bij de Kindergarten er dan met hun te strakke broek uit klauteren, want groot zijn ze niet, om vervolgens al paraderend hun kroost te droppen op school. Uiteraard dragen ze er ook een paar dure sportschoenen bij. Het gezicht laat een vorm van ik-moet-nog-even-sporten-stress zien. De werkelijkheid is anders.
Zodra ze met hun kleine beentjes de wagen ingerold zijn, spurten ze weg. Groeten ze nog even naar de andere moeders met een blik van: ik ga nu even sporten. De andere moeders antwoorden dit met een wij-ook-zo-zwaai. Typisch.
Niemand, maar dan ook niemand van deze moeders vraagt zich af waarom ze elkaar dan nooit tegenkomen tijdens het sporten. Omdat ze niet gaan!
Achtervolgen wij in gedachten de klautermoeder met de kleine beentjes in de giga pick-up truck. Eerste stoplichten rechtsaf richting sportschool, tweede stoplichten linksaf richting Dunkin Donuts. Voor wie niet weet wat een Dunkin Donuts is. Dit is een drive-inn McDonalds achtige keten waar louter donuts en koffie verkocht worden. Ze staan er voor in de rij!
Tig moeders, maar ook andere soorten dames staan met hun grote auto’s pakjes roomboter met cafeïne bommen te bestellen. Allemaal in een legging. Niks sporten. Alsof ze het afgesproken hebben doen ze ook net alsof ze elkaar niet zien. Dan hoef je ook niets uit te leggen. Of ze doen net als ze al gesport hebben. Er smaakt ook niets beter dan een dikke vette donut als je net een workout hebt gehad. Eigenlijk is het best wel knap dat de meeste vrouwen er best wel gestroomlijnd uitzien ondanks alle schijnvertoningen.
Het meest komische vond plaats op de parkeerplaats bij een natuurpark waar we naar toe gingen voor een boswandeling. Het was er druk en er liepen tig mensen rond. Zich gereed aan het maken voor een wandeling of iets sportiefs zoals mountainbiken of hardlopen. In bijna elke auto zat wel een leggingvrouwtje. Je kon haast niet zien wie er nu echt sportief was en wie niet. Of eigenlijk ook wel. De échte sportievelingen sprongen vlot uit hun auto en maakten zich gereed terwijl de klautervrouwtjes nog steeds bungelden tussen de afstap en de grond.
Eenmaal geland, gingen zij op hun dure schoenen vol goede moed het bos in. Het gezicht wederom op standje Olympisch kandidate. Wij sjokten er op ons Hollands achteraan met een blik van: kijken wat het wordt. Het werd helemaal niks. Bloedfanatiek spurten er links en rechts van ons wat dames (en ook heren) de steile heuvel op. Vijftien meter verder kon je zien dat de Dunkin Donut begon te werken. Twintig meter verder was de donut al veranderd in gewapend beton. Om ons heen zagen we de naar adem happende schijnatleten. Als jonge vogeltjes die om voer vroegen. Wij deden wat we het beste konden. Schouders ophalen en voortsjokken. Ik heb nog nooit zoveel aangeschoten wild in een bos gezien.
Terug in de stad vliegen de leggings mij weer om de oren. Ergens is het wel een soort van sport. Ze hebben er een sport van gemaakt om er sportief uit te zien. Maar ja, wie houden ze nu eigenlijk voor de gek? Ik denk er het mijne van en terwijl de strakke broeken mij voorbij lopen heb ik er ook opeens een nieuwe straatsport bij: klautervrouw of sportieve vrouw?

all_over_stars_2

Met de billen bloot (De sauna)

Mijn vriendin en ik hebben een aardig stabiele relatie. Zo zijn onze rollen goed verdeeld; Zij zorgt ervoor dat alles weer stabiel wordt overal waar ik de boel scheef druk. We laten elkaar aardig vrij en hebben een blind vertrouwen in elkaar. Dit klinkt allemaal romantisch, maar zoals elk gezond stel weet: geen rozengeur zonder poeplucht. Dat wij zo goed op elkaar kunnen vertrouwen, is niet altijd zo geweest. Dit komt voor de helft door mij en de andere helft door externe factoren, volgens mijn vriendin. Een uitspraak waarover ik elke man adviseer nooit in discussie te gaan met je wederhelft.

Nu ben ik aardig vrij opgevoed, ben ruimdenkend en eigenlijk wel wat gewend. Toch, als het op vrouwen aankwam, was ik aardig onzeker. Uiteraard had dit redenen vanuit het verleden, maar het kwam ook deels door dom mannelijk testosteron gedrag. Vrouwen noemen het geloof ik: jaloezie. Van dit fenomeen had ik eigenlijk nooit zoveel last, maar ja, als flierefluitende vrijgezel merk je daar ook niet zo veel van. Tot dat ik mijn vriendin leerde kennen een paar jaar geleden.

Ik kwam uit een scheiding, wat je er ook niet zekerder op maakt, en klootte een aantal jaar maar wat aan. Mezelf opnieuw leren kennen en ontdekken. Daarna voorzichtig op het pad van “daten” en ook daar deed ik maar wat. Soort van snuffelstage in de herontdekking van de vrouw. Afijn, vele toestanden later kwam mijn vriendin op mijn pad. Einde stage. Heerlijk!

Goed, in het begin ging alles best wel snel zoals dat met de ongeduldige liefde gaat. Dan duurt het ook niet lang voor bepaalde zwakke punten bloot komen te liggen. Letterlijk. Zoals een goede mijzelf betaamt, pochte ik er rustig op los hoe vrij ik in het denken was. Totdat zij mij mee wilde nemen naar de sauna.

‘Sauna?’

‘Ja.’

‘Je bedoelt bloot enzo? Mannen en vrouwen?’

‘Ja, bloot. Met je spijkerbroek aan plakt teveel.’

Ojee, dacht ik. Mannen en vrouwen. Het vrouwendeel vond ik niet zo erg, maar het mannendeel… zo goed was mijn zelfbeeld nog niet na alle toestanden uit het verleden. De gedachte dat er straks té knappe mannen zouden rondlopen, starend naar mijn vriendin, deed mijn ego flink krimpen. Ik moest met de billen bloot, het kon niet anders. Mijn vriendin merkte al aan mijn plots onrustige gedrag dat er wat loos was. Met toch wat angst in mijn stem biechtte ik eerlijk op dat ik een sauna wel eng vond. Dat ik misschien wel eens jaloers zou kunnen reageren als er té leuke mannen waren. Allereerst lachte mijn vriendin hartelijk om deze bekentenis. Daarna kwamen de bemoedigende woorden. Na veel intensieve gesprekken, plus het feit dat ik iets voor mezelf wilde overwinnen, was de zaak beklonken. Wij gingen naar de sauna. Iets heel simpels en kleins trok mij over de streep. Mijn vriendin zei de volgende legendarische tekst en ik zeg je alvast; onthoud deze woorden!

‘Maak je nu maar geen zorgen. Bovendien heb ik mijn bril niet op, dus ik zie zelf niet zoveel.’

Dit gaf me enigszins vertrouwen. Dat ik zelf wel goed kon zien maakte mijn vriendin niet zoveel uit. Zij was wel wat gewend. Nou, daar ging ik met mijn stoere uitspraken over vrijdenkend opgevoed.

Het beeld van de sauna moest ik al snel bijstellen toen we er eenmaal waren. Het plaatje wat in mijn hoofd was ontstaan van een veredelde parenclub met als dekmantel de sauna, klopte niet. Goh wat raar? Hoor ik mijn vriendin nog lachend zeggen. De sauna in Bussloo was best wel hip en modern. Alle soorten en maten kwamen letterlijk voorbij wandelen voor mijn neus. Ik zat nog veilig in mijn badjas stijf naast mijn vriendin.

‘Ben je er klaar voor?’

‘Ja,’ kwam het als een piepgeluid over mijn lippen.

We ontdeden ons van onze badjas en het ging meteen al mis. Mijn vriendin liep, zonder op mij te letten, richting de douches. Voordat ik goed en wel besefte wat er gebeurde, stond zij er onder! Naast haar twee kerels van te goede leeftijd! Kut! Dit moest ik niet hebben! Ik spurtte er naartoe en als een volslagen randdebiel begon ik me te manoeuvreren tussen haar en de twee mannen in. Mijn ogen met een blik van een jaloerse tijger gericht op de twee douchende wasbordjes. Mijn vriendin zuchtte een keer.

‘Schat, doe nu eens rustig. Er gebeurd niets.’

‘Dat zeggen ze allemaal!’ Ik bleef stoïcijns er tussen in staan.

‘Bovendien,’ fluisterde zij, ‘Zijn ze helemaal niet geïnteresseerd in vrouwen.’

Niet?

Toen pas viel me de vrouwelijke manier van spreken me op en het dito bewegen. Een van de mannen bestudeerde me even en lachte daarna vriendelijk. Ik grijnsde schaapachtig terug en draaide me snel naar mijn vriendin met een blik van: Hoe kon ik dat nu weten dat het homoseksuelen waren? Zij schudden een keer haar hoofd. Nogmaals verzekerde zij mij dat ik geen enkele reden had om jaloers te zijn. Bovendien, voor de zoveelste keer, zag ze niks. Ze vond het maar raar. Zij zou nooit zo snel jaloers reageren. Oké, dacht ik. Als jij dit kan, moet mij dat toch ook lukken?

Zo liepen we door de sauna rond. Eerst nog dicht aan de zijde van mijn vriendin en later geleidelijk aan durfde ik iets vrijer te zijn. We belandden in een bubbelbad buiten, grenzend aan een stuk grasweide. Het water was heerlijk warm en we genoten van het bleke zonnetje. Ik moet zeggen dat tien minuten bubbelbad goed voor je zelfvertrouwen is. Van alles kwam er voorbij gewandeld. Dames van voor en na de zwaartekracht. Mannen evenzo. Van zwaar behaard tot geen sprietje te ontdekken. Van fantasierijke leeftijd tot oud belegen. Om nog maar te zwijgen over het brede scala aan vormgeving wat mijn neus voorbij trok.

Er liep een man voorbij die duidelijk voorin de rij had gestaan met het uitdelen van gereedschappen. Die was zeker weten niet in het koude dompelbad geweest, dacht ik nog.

‘Wow!’ klonk het plots naast mij. ‘Dat is niet mis!’

Verbijsterd draaide ik me naar mijn vriendin toe, terwijl de zwaar geschapen man verder wandelde.

‘Ik dacht dat jij niets zag?’

Mijn vriendin trok een oeps gezicht en lachte onschuldig. Zo iets groots kon zij zelfs nog zonder bril zien, zei ze schijnheilig. Nou ja zeg! Ik moest ineens denken aan haar legendarische woorden. En ik maar mijn best doen om zo min mogelijk te kijken. Wat ook al moeilijk was. Want hoe doe je dat? Je kunt moeilijk met de ogen dicht lopen? Dat zou een komisch gezicht zijn. Al blind wandelend het ijsbad in. Je moest wel kijken. Dan alleen maar kijken naar de iets minder mooie mensen. Maar ja. Sta je daar te kijken en als ze je zien loeren, een gezicht trekken van: Ik kijk alleen maar naar lelijke mensen… dat is ook niet erg netjes. Dan moet je, om te compenseren, ook naar de mooie mensen kijken. Zodat je de minder mooie mensen de indruk geeft dat zij ook prachtig zijn en de mooie mensen laat zien dat zij ook we minder prachtig zijn. Snap je hem nog?

Afijn, mijn systeem werkte redelijk. Ware het niet dat ik automatisch alleen maar naar vrouwen keek. Ja, dat vond ik voor mijn vriendin niet leuk. Plus dat het wel eens zou kunnen opvallen bij de vrouwen waar ik naar staarde. Mede omdat er al kijkend, een automatische lach op mijn gezicht verscheen. Ik voelde me dan ook wel een beetje als een kind in de ballenbak. Om dus te voorkomen dat ik teveel lachte, keek ik af en toe ook naar een man. Dan vertrok mijn gezicht vanzelf en zo kwam ik toch als een redelijke sauna bezoeker over. Dat dacht ik. Ik denk teveel.

We kwamen aan bij een soort van stoomcabine. Een aantal stoelen in een mist van warmte. We wandelden naar binnen en zagen in eerste instantie niet zoveel. Aan de silhouetten te zien was het aardig vol. Ik begon hem al te knijpen. Bil aan bil was niet echt mijn ding. We vonden twee stoeltjes naast elkaar en gingen zitten. Mijn ogen begonnen langzaam te wennen aan de mist en begon gezichten en lichamen te ontwaren. Het waren allemaal vrouwen! Als enige man zat ik tussen de dames. Een tijger in zijn koninkrijk! Enkele kletsende dames zagen mij, de enige man. Niet wetend dat mijn vriendin naast me zat, giebelde er eentje hallo naar mij. Ik groette beleefd terug en het gegiechel weerkaatste in de stoomcabine. Mijn vriendin keek bedenkelijk. Goh wat is zo’n stoomding toch goed voor je zelfvertrouwen, dacht ik met een grote grijns op mijn gezicht.

De deur zwiepte open. Een vrouw van voor de zwaartekracht wandelde naar binnen. Ze keek rond en zag dat het enige vrije stoeltje naast de enige man was.

‘Mag ik naast je zitten?’ glimlachte ze frontaal naakt voor mijn neus.

‘Natuurlijk mag dat!’ riep ik iets te enthousiast terug.

‘Kom we gaan er uit!’ klonk het bozig vanaf mijn andere zijde.

Door de mistflarden heen, zag ik een behoorlijk jaloers gezicht. Dit was mijn kans om iets te bewijzen!

‘Maar we zitten nog maar net?’ zei ik quasi nonchalant en ik glimlachte nog een keer naar de andere vrouw die nu naast mij zat.

‘We gaan nu!’ Mijn vriendin beende de cabine uit. Ik wachtte drie tellen, groette de dames en volgde haar. Zo wist ik zeker dat ze nog het gegiechel even zou horen als ik de stoomcabine uitkwam.

Ik liep enkele minuten zwijgzaam naast haar. Wanneer zou ik het bommetje laten vallen zonder dat ze explodeerde? Na enkele lange momenten, besloot ik de stilte te doorbreken.

‘Jaloers?’

‘Natuurlijk niet! Ik?’

Haar reactie zei me meer dan genoeg en ik grijnsde tevreden. Gelukkig zaten er onder haar stoere praatjes ook onzekerheden. We liepen verder. Ik kon het niet laten. Het brandde op mijn lippen. Voordat ik het wist kwam het er al schijnheilig uit.

‘Ach schat, maak je maar geen zorgen hoor. Met al die mist zag ik niet zoveel.’ Je kon nog net geen aureooltje bij me zien.

Een por van haar elleboog was haar repliek. Gevolgd door een glimlach.

‘Ik geloof dat mijnheer met de billen bloot aardig over zijn blote mensen complex heen is?’

Ik knikte lachend ja. Haar jaloezie had me erdoor geholpen. Zij geeft om mij en daar kan geen goddelijk lichaam tegen op. Zelfs geen mooie blote billen.

sauna3