Gewoon

Gewoon lekker, gewoon smeuïg, groot geworden door gewoon te blijven.

Zomaar een paar kreten die stilletjesaan oprukken in marketing. Alles moet opeens “gewoon”. Of zoals het al gepimpt is: g’woon. Dat is voor ons Tukkers wel weer handig, want wij hebben toch al de neiging om letters in te slikken.

Klopt ook wel, want na al die jaren van orgies, XTC, agressiviteit en andere losbandige taferelen wordt het tijd dat we  Sodom en Gomorra, ook wel SOA en Chlamydia genoemd, naast ons neerleggen. We moeten weer leren normaal doen. Stoppen met de ruiten ingooien van onze buurman. Niet meer meters lange lijnen cocaïne snuiven op de fluorescerende lijnen van het fietspad. Dat is passé. Volgens de reclame moeten we weer “gewoon” doen.

Gewoon. Even denken. Wat associeer ik met gewoon? Dat ik ’s morgens opsta, mijn zoon uit bed haal, ontbijtje maak en hem naar school breng? Vind ik toch aardig gewoon. Vindt mijn zoon ook. Hij heeft het helemaal moeilijk, want hij is in het brede spectrum van gewoon eigenlijk met zijn handicap een beetje ongewoon. Vind ik niet, hoor. Maar wanneer ik vandaag de dag nog steeds vreemde blikken in zijn richting zie gaan, wordt het tijd dat hij eens g’woon normaal doet. Hoe moet hij anders mee met de maatstaven van onze wijze heren van de reclame?

Dus we moeten met ons allen gewoon goed eten, een gewone verzekering afsluiten en gewoon genieten van ons lichaam omdat we dat waard zijn. U toch ook? Hoe meer ik dat woordje gewoon uitspreek, hoe meer ik het maar een raar woordje vind. Hoezo gewoon? Iemand die in de reclame roept dat gewoon lekker eten goed is, geloof ik bij voorbaat niet. Gewoon lekker je lichaam met E-nummers volproppen, dat geloof ik eerder. Groot geworden door gewoon klein te blijven. Ja, tuurlijk! Maar wel miljoenen reclamegeld spenderen om ons dat te doen laten geloven.

Bovendien, zijn het niet de ongewone mensen die het leven een stuk interessanter maken? Een camerateam dat een Vlaamse gaai redt, kinderen die ruim 6 ton ophalen voor haaien, een slachtoffer van seksueel misbruik schenkt een ton aan een kinderhuis. Niet verzonnen, ongewone zaken waar we allemaal een stukje blijer van worden of opeens wat meer bewust van het leven om ons heen.

Dus reclame, ondanks jullie goedbedoelde probeersel om gewoon een hype in gang te zetten, ik blijf toch een beetje ongewoon, zonderling en anders tegen het leven aankijken. Maak jullie maar geen zorgen hoor. Ik zal gewoon goed blijven eten en sporten en verzekerd blijven, maar dan wel op mijn eigen ongewone manier. Gewoon omdat het kan.

Gwoon.png

Advertenties

Koale poot’n!

Ik heb een ergernis. Alweer een? Ja, alweer een. Kijk ik begrijp best dat wanneer je verliefd op elkaar bent of van elkaar houdt, of een combi van beide. Dan begrijp ik best dat je iets voor elkaar over hebt. Helemaal als je nog in de prille liefde zit. Dan maakt alles blind. Vooral bij de man volgens mij.

Dan doet hij dingen die je hem normaal nooit ziet doen. Mee winkelen en tassen vasthouden op een voetbalzaterdag bijvoorbeeld. Of meegaan naar een Tupperware party om daar de meest afzichtelijke collectie opbergboxen te kopen voor zijn lief. Dat soort gekkigheid.

Nu heb ik het als romanticus helemaal moeilijk want dat schept ook een levenslange verwachting. Attent zijn, af en toe een cadeautje, dingen onthouden die belangrijk zijn, praten over die dingen en zo. De metroman. Of zoals mijn vriendin het wel eens noemt: Eig’nwiese postpeerd! Voor wie slecht in dialecten is, mooi zo laten.

Afijn, je begrijpt me wel. In den beginne doe je flink je best met je verliefde waas om je kop en aan den einde lig je met je hand in de zak paprika chips voetbal te kijken en bestelt telefonisch twee porties shoarma als romantisch diner.

Toch is er een ding dat ik met al mijn vlinders en beste wil van de wereld nooit heb kunnen handelen. Waarom denken vrouwen dat je een kolenkachel bent en leggen zij hun koude voeten in bed tegen je aan? Dat is niet fijn! Ik heb het nooit begrepen.

Mijn vriendin doet dat ook. Lig je lekker in bed. Minding your own business en hop. -30 graden tegen je benen! Ga weg met die ijsklompen! Dat zeg ik niet, maar denk ik wel. Nou, mijn gezicht zegt het. Zodra de grote ijsteen mij aanraakt, verschiet elke spier in mijn gelaat van ontspannend slaperig naar: wat de gloeiende ijspegels denk je wel niet wat je doet! Maar ik zeg het niet. Met moeite. Ik heb vlinders, ben verliefd dus ik wil het netjes houden. Mijn ogen proberen het met hun duivelse blik liefdevol te vertellen. Maar het inferno dat ik ermee afschiet ten spijt, het komt niet aan. Sterker nog. Ze slingert nu haar beide lange koelelementen om mij heen! Ook wel benen genoemd.

Dilemma. Wat doe je? Ik heb al liefdevol die vreselijke mintgroene Tupperware pruttel gekocht, ben mee geweest naar een vrouwenpraatsessie, ook wel vriendinnen ontmoeten genoemd en nu dit! Waar ligt de grens van verliefdheid? Hoever mag je gaan in naam der liefde?

Haar ijsklonterige knieën wrijven teder tegen me aan, alleen voelt het voor mij als roomijs door de kaasrasp. Ik houd het niet meer. Al mijn vlinders zijn met winterslaap. Metroman of niet, mensenmens of niet, er zijn grenzen en koude voeten is er eentje. Dat doe je niet! Horen jullie dat, vrouwen in den lande? Neem je man mee naar een yogasessie, een high tea of laat hem voor mijn part drie dagen lang de Gooische Vrouwen marathon zien. Maar duw nooit, maar dan ook nooit je bevroren ijsschotsen tegen je vriend aan! Dit staat onvoorwaardelijk voor de directe overgang van vlinders en prille liefde naar houden van, maar dan wel in de voetbalkantine.

Mijn vriendin dreef het nog meer op de spits door haar voeten hoog tegen me aan te leggen. De druppel. Hoe los je dit als tedervolle metroman op?

Ik draaide me op mijn zij, staarde haar indringend aan en zei met mijn liefste Twentse accent:

‘Rap met die koale poot’n van mie af! A’j warme voot’n wilt heb’n dan koop ie maar een kruik of een labrador op het voeteneind!’

Haar bevroren blik zal ik nooit vergeten.

koude voeten

Bron afbeelding: Cosmopolitan.nl

Bewaren

Het is maar koraalrif

Een zeer teer, biologisch systeem bestaand uit koraalpoliepen en van grote, onschatbare waarde voor de flora en fauna van de zee. Een systeem dat zichzelf hergebruikt en onderhoudt. Wordt het echter afgebroken dan heeft het zeer lange tijd nodig om zichzelf weer op te bouwen, mocht dat sowieso dan nog lukken. Vergelijk het met het regenwoud. We weten hoe zuinig we daarmee omgaan.

Wat kan zo’n mooi stukje rif dan bedreigen? Stormen bijvoorbeeld. Moeder natuur wil nog wel eens grillig zijn. Voor de rest? Even denken. Verzuring van de zee (de mens), broeikaseffect (de mens), plastic soep (de mens), souvenirjagers (de mens) en had ik al gezegd de mens?

Bij Curaçao ligt ook een mooi stukje koraalrif. Of moet ik zeggen lag? Want er moest een pier aangelegd worden waar grote cruiseschepen aan konden leggen en de opvarenden zich kunnen verlekkeren bij een tropisch eiland en de toerist kunnen uithangen met fotootjes maken van een koraalrif.

BAM! Daar kwam een bouwbedrijf dat niet wist hoe ze voor anker moesten gaan. Vijftig bij vijfhonderd meter koraalrif omgeploegd, omdat ze de ankers van hun schepen niet hoog genoeg op hadden gelicht!

Het bedrijf gaf zelf al min of meer toe dat zij het wel eens gedaan konden hebben met hun boten. Ja, duh! Eerst was er niets behalve mooie koraalriffen, toen kwamen er bouwschepen. Daarna was alles naar de kloten. En BAM zag dat het goed was.

Vervolgens wordt er door die club bouwprutsers tenenkrommend nonchalant gereageerd:

“Dat had niet moeten gebeuren. Daar is iedereen het over eens.”

Alsof ze een vissenkom van mijn kleine neefje hebben omgestoten en met de handen in de zakken schouderophalend naar de spartelende goudvis kijken.

‘Tja, nou gaat ie dood, kan gebeuren.’

Ik erger me kapot aan deze laconieke houding. Er wordt daar godverdorie een paar voetbalvelden aan zeldzaam ecologisch systeem naar de gallemiezen geholpen en we staan erbij en kijken ernaar. Handen in tuk en wijzend naar het economisch belang van de pier. Ooit wel eens gedacht aan het natuurbelang waarvan niet alleen dieren en planten maar ook wij van moeten leven? Dat ademt beter in dan een stuk metaal van een cruiseschip.

Nu gaat Curaçao een ander deel rif bij het eiland extra goed beschermen. Een pleister op de wonde waarvan de spartelende goudvis niet spontaan gaat ademen. Dus BAM moet eerst wat slopen, irritant laconiek zijn handen in onschuld wassen? Ervoor zorgen dat die voor rijke mensen geschikte pier er toch wel komt? Ondanks het feit dat je de aarde weer een stukje kapot maakt gewoon doorgaan zodat iedereen zijn zin krijgt? En dan krijgt Curaçao opeens geld om het ene stukje heel rif nog te beschermen? Wat een maffe wereld!

Geld, politiek en belangen staan boven natuur, leefbaarheid en de mens. Niets nieuws. Zo naïef ben ik ook weer niet. Het doet me weer eens pijnlijk realiseren dat het dodelijkste virus hier op deze aardkloot de mens zelf is. Hoe spijtig ook voor een stukje rif dat net even in de weg lag.

koraal

Eindtoets groep 8

De wat? Ouders van kinderen in deze leeftijd zullen het herkennen. De kinderen van groep 8 moeten een eindtoets maken. Voorheen ook wel de Cito-toets genoemd, maar tegenwoordig zijn er alternatieve toetsen zodat het maar een eindtoets genoemd wordt. De toets die de rest van je schooltoekomst bepaalt. Althans, zo doet men het overkomen. Maar, eerlijk? Je reinste kul!

Waarom ik dat zo vind is een beetje persoonlijk. Ook ik moest ooit een toets maken. Ik was een laatbloeier, dromer en beelddenker. Schotelde je mij bijvoorbeeld het vak geschiedenis voor in illustraties en ik kon je zo alles over het Romeinse rijk vertellen. Maar gaf je me een lap gortdroge tekst met dezelfde inhoud dan kon ik daar niets lekkers van maken.

In mijn tijd stonden leraren wat minder open voor het feit dat je best wel capaciteiten had wanneer de vorm van lesgeven iets aangepast werd. Simpelweg gezegd: in plaats van taaie rabarber te geven, maak er een mooie moesje van.

Uiteraard was mijn eindtoets net een kilo smerige rabarber en daar ging mijn toets. De druk van het goed moeten doen, omdat je anders op een slechte school komt. Het werd mij tig keer verteld. Faal. Aan de hand van een momentopname werd mij zonder blikken of blozen doodleuk verteld dat ik nog minder capaciteiten had dan het niveau vmbo. Alleen mijn eigen juffrouw en mijn moeder vonden dit klinkklare onzin. Maar ja, wanneer het een autoritaire directeur het zo besliste, wie was dan een ouder van het kind wel niet om dit tegen te spreken? Wat weten zij er nu van? Hun eigen vlees en bloed.

Afijn, kort door de bocht zei mijn moeder ‘fuck you’ tegen de directeur en dankzij haar kwam ik op de mavo.

“Jaren later werd hij een succesvolle columnist.”

Ooit kwamen we deze beste directeur tegen. Mijn moeder kon het toen niet laten hem fijntjes in te wrijven dat haar zoon op het HBO zat. Karma.

Tegenwoordig zullen de scholen wel iets ruimdenkender en moderner zijn, maar toch bekruipt me iedere keer wanneer ik over de eindtoets lees, dat gevoel. Het gevoel dat kinderen beoordeeld worden op een momentopname. Wanneer ik lees dat kinderen van laagopgeleide ouders al gauw een stempel krijgen dat zij dan ook niet veel meer kunnen, tja, dan rijzen mij de haren ten berge.

Er wordt onbedoeld druk op de eindtoets gelegd. Scholen bereiden goedbedoeld de leerlingen voor, maar leggen meteen een soort van stress op deze toets. Media springen er op in, experts, ouders. Opeens is de eindtoets nog hotter dan Pasen. En de leerling? Stress.

Gelukkig zijn er tegenwoordig ‘second opinions’ bij de leerkrachten. Wordt er wat meer gekeken naar het talent van het kind. Alleen, geldt dit wel voor elke school? Hoe vaak lees je wel niet dat de leraar bezwijkt onder de werkdruk? Dat de klassen te groot zijn? Hoe gemakkelijk kan een leerkracht door een vooroordeel heen kijken? Heeft hij hier wel tijd voor? Of worden de ‘lastige’ kinderen meteen weggezet als ‘ADHD’? Of vmbo?

Dat er een soort meetlat moet zijn om kinderen op de juiste school te plaatsen, begrijp ik. Toch wil ik wel een oproep doen aan alle leerlingen van groep 8: deze toets bepaalt niet je toekomst! Kijk naar waar jij goed in bent. Wat is jouw talent? Hoe leer jij het beste? Kies op basis daarvan je school uit. Ben je goed in geschiedenis en je vindt dit leuk? Iets mee doen!

Aan alle ouders. Zet de bril van vader- of moederliefde even af. Kijk realistisch naar je kind en ontdek het talent. Pak haar niet de gitaarles af omdat ze moet concentreren voor wiskunde wat ze niet kan, maar luister hoe goed ze speelt. Waarom gaat haar dit zo gemakkelijk af? Kijk daar naar. Probeer je kind te begrijpen want dat kun je beter dan welke school dan ook. Wanneer je het daadwerkelijke talent hebt ontdekt, steun hem hierin. Dan komt het later allemaal goed.

cito_toets_anp-300x225

Bewaren

Vrije keuze?

Erdogan heeft het referendum gewonnen. Volgens hemzelf ruimschoots, volgens de realiteit net aan. Maar ach, Trump dacht ook dat er een vol plein hem stond toe te juichen. Dit type mens heeft nu eenmaal een andere belevingswereld dan de rest. Helaas heeft dit soort wel genoeg invloed om de macht te grijpen en hen die niet beter weten mee te trekken in hun waarheid.

Misschien zie ik dit niet geheel neutraal, maar op een of andere wijze werd mijn sceptische beeld versterkt door zijn opmerking “Turkije wordt sterker, veiliger en democratischer” om vervolgens te roepen dat de doodstraf weer terug moet. Niet te vergeten wat hij het afgelopen jaar reeds heeft geblaat.

“Dit land zal niet verliezen van de christenen, of van het kruis. Dit is het land van de maan.”

“Ottoman komt weer terug. De Ottomanen gaan weer groot worden. We gaan weer bloeien, word wakker Europa.”

En zie hier de beproefde ingrediënten voor een sterke basis van dictatorschap. Gooi het op geloof en creëer een gemeenschappelijke vijand. Liefst eentje die vaak door zijn eigen arrogantie te laat door heeft wat er werkelijk gaande is. Ik noem een Europa of Amerika. Het Westen. Erdogan heeft goed gekeken bij zijn voorgangers zoals bijvoorbeeld Hoessein. Ook hij wist een goed spookbeeld te maken voor zijn volk. Toen uiteindelijk bleek dat niet het Westen maar Saddam zelf het spook was, lag het ooit zo mooie land al bezaaid met ruïnes en lijken. De angst regeerde en ik geef toe dat het Westen hierin zeker haar steentje bijdroeg.

Net als nu. Erdogan zal hoogstwaarschijnlijk de 49 procent protesteerders en tegenstanders democratisch de kop indrukken. Daarna zal er een langzame verschuiving plaatsvinden naar een conservatief geloof waar alleen blijdschap heerst bij de testosteronne mannetjes die niet zo goed kunnen hebben dat andere inferieure mensen intelligenter zijn dan zij. Onder het mom van democratie en geloof.

Dan heb je nog 71 procent ja-stemmers onder de in Nederland woonachtige Turken. Veelal van het platteland afkomstige gastarbeiders, ooit hiernaartoe gekomen. Nee, daar hoeven zij ons niet dankbaar voor te zijn. Nederland waande zich ooit economisch zo rijk dat het zijn handen niet vuil wilde maken. Integratie was toen nog een niet-bestaand woord en aanpassen? Ach, ze liepen toch niet in de weg? Zolang ze maar niet naar mijn dochter kijken.

Nu beginnen we er last van te krijgen. Ze toeteren tegenwoordig niet alleen meer voor een voetbalwedstrijd. Is dit dan de schuld van ons of van hen? Dat zij Ja stemmen? Die 71 procent heeft zich kennelijk niet goed aangepast. Klopt. Zal hoogstwaarschijnlijk de oude garde zijn. Net als van geëmigreerde Nederlanders in Canada of Australië, die zich daar kapot vreten aan stroopwafels en oranje dragen met het WK, doen deze Turken dit hier precies zo. Is het dan even slecht of even goed?

Dat zij ja stemmen en een dictatoriale clown verkiezen boven Koningsdag of Pasen zegt iets over het feit dat wij het waarschijnlijk ook niet helemaal goed begrepen hebben.

Wij grijpen terug naar onze vrijheid en 51 procent van Turkije willens en wetens naar een dictatorschap om te leren wat vrijheid is en deze vervolgens te moeten missen.

Erdogan spot

Bron afbeelding: https://desertpeace.wordpress.com/category/turkey/

Dode hond

Presidenten geilen op hun eigen macht. Masturberen waarschijnlijk op hun waanideeën. Zelfs al pleegt men een aanslag in hun eigen onschendbaar gewaande land. Zoals de metro aanslag in Rusland.

Trump spant helemaal de kroon. Riep hij immers niet iets over een aanslag in Zweden? Twee maanden geleden? Werkt hij voor de X-files of heeft IS een rattennest dat we nog niet kenden? Afgelopen vrijdag gebeurde er iets in Zweden waar we helaas al aan gewend beginnen te raken. Een aanslag. Een of andere fundamentalistische idioot die geen moeite had te sterven voor de IS. Want dat is kennelijk waar hij zijn geloof aan ophangt. Nou, ik hang nog liever mijn geloof in een bak vol piranha’s dan in die baardende hipster club met flink chromosomen tekort. Maar ja, dat is mijn risicovolle mening. Afijn, zo’n vol haat gehersenspoelde zombie reed dus met zijn vrachtauto vrolijk dood en verderf in de binnenstad van Stockholm.

Het vredige Zweden. Het land waar de gelijke rechten hoog in het vandel staan. Waar zij andersdenkenden proberen te accepteren, is het andersom wel eens moeilijk. Een fundament leggen wil Zweden. Fundamentalistisch worden, wil de hipster haat club. De contradictie ten top.

Ik zag de foto’s van de aanslag. Ik zag lijken met dekens bedekt. Ik zag een hond. Dood met zijn ingewanden uit zijn buik. Geen deken. Waarom niet? Zijn halsband nog om en het lijndeel lag netjes uitgerold bij hem. Alsof zijn baasje elk moment kon terugkomen. De rode bandsporen van bloed liepen vlak langs het arme beestje. Mijn ogen werden betraand van het zien van dit beeld. De dode hond had nooit weet van het leed dat er in de grote wereld afspeelde.

Een uurtje daarvoor had hij waarschijnlijk nog met een balletje zitten spelen. Of zitten kwijlen bij zijn etende baasje. Kom, had zijn baasje gezegd, we gaan een blokkie om jongen. Even een luchtje scheppen.

Kwispelend had hij tegen zijn baas aan gesprongen. Joepie, we gaan lopen! Halsband om en gaan. Vrolijk met zijn baasje door de stad die Stockholm heet.

Hij had de vrachtauto nog wel gehoord. Ach, dacht het hondje, er rijden zoveel van die grote metalen monsters. Misschien was dit wel zijn laatste gedachte geweest.

Al kwispelend is hij de hondenhemel ingereden. Wat rest is die foto. Onbedekt. Laat ik hem dan bedekken met liefde.

Alles wat ik zie op de foto’s wekt woede op. Maar wanneer ik die dode hond zie, voel ik verdriet. Wie in onwetendheid leeft, leeft in vrede. Maar helaas geldt ook voor hen dat de duivel altijd om de hoek schuilt.

dode hond effect

Undercover hoerenloper

Ambternaren in Amsterdam willen zeker weten of er in massagesalons geen seks aangeboden wordt. Daarom gaan ze anonieme toezichthouders sturen naar deze kneedclubs om zeker te weten dat er geen happy ending gegeven wordt.

Wat een droombaan! Ben je ambtenaar, mag je als flexwerker je laten flexen op een massagetafel! Ik heb even gezocht in mijn gemeente, maar naast een hoop boerderijen, veel cafés en een verdwaalde sauna, geen massagesalon. Verdorie! Hier zijn ze nog ouderwets en beginnen men gewoon nog een Chinees restaurant.

Sambal bij?

Neehee, happy ending!

Afijn, gein natuurlijk, want het is een ernstige zaak. Seks in een massagesalon. Dat is illegale prostitutie. Dat mag niet. Bovendien is het niet aftrekbaar, hoewel de gemiddelde bezoeker hier anders over zou denken.

Vroeger kon de ambtenaar daar nog eens binnenvallen de boel met uv-verlichting op spermasporen in handdoeken controleren. Ik krijg daar een beetje een Basic Instinct gevoel bij. Dat er een ambtenaar met zijn lampje de sperma probeert te reconstrueren. Waar kwam het vandaan? Ik gok de linker of rechter teelbal. Maar goed, wat weet ik er van.

Tegenwoordig lukt dit sporenonderzoek niet meer. Dit komt omdat de salons er iets op bedacht hebben. Ze wassen hun handdoeken wat vaker. Dat deden ze kennelijk vroeger niet. Stelletje viespeuken.

Nu is de immense berg was best wel verdacht, maar dat ging niet ver genoeg. Nee, we gaan undercover huisbezoeken. Bieden ze seks aan, dan zijn ze de lul! Of eigenlijk zitten ze dan aan de lul van de anonieme ambtenaar, maar daarna… daarna zijn zij de pineut.

Volgens mij wordt dit een groot succes! Nooit eerder zijn er zoveel arrestaties geweest bij massagesalons en nog nooit hebben zoveel ambtenaren in dienst met een joekel van een glimlach de arrestanten naar buiten gebracht. Schoongewassen handdoek nog half uit hun broek stekend.

Ik vind het een geweldig plan en heb bijna de neiging om hier in onze plattelandsgemeente oosterse mensen aan te sporen om massagesalons te beginnen. Stop met die fung yung hai en all you can eat-toestanden. Begin met koem loek foek en all you can friemel! Win-win situatie. Ambtenaren zijn nog nooit zo flexibel geweest, de salon is een grote feesttent en de supermarkten kunnen de waspoeder niet aanslepen!

Uiteraard zal dit alles wel undercover zijn. Dat wel. We willen niet dat een medewerker in verlegenheid wordt gebracht. Maar mocht je toch nieuwsgierig zijn, kom dan eens langs in het gemeentehuis. Bestudeer de drie loketten en die ene meneer met die hele grote glimlach… Happy end!

Massagesalon

Bron afbeelding: mulpix.com

Bewaren

Planking voor de kop? Protein!

Ik plank tegenwoordig. Je doet wat? Planken. Nee, ik timmer geen wiebelig kastje in elkaar waarbij ik altijd meer pleisters dan spijkers gebruik. De planking challenge. Als een plank op je onderarmen en tenen leunend zo lang mogelijk blijven staan. Drie minuten is het einddoel en ik verzeker je: het is de hel! Daarbij doe ik, midlife crisisend als ik ben, ook nog de ab en push-up challenge. Ik ben dol op sm.

Kortom, elke avond lig ik me twintig minuten volledig in de knoop met mezelf af te beulen voor een goddelijk lichaam. Als je het maar vaak genoeg zegt, zie je er vanzelf wel zo uit.

Bewust van lichaam en geest als ik ben, ahum, kijk ik natuurlijk ook naar voeding. Zie daar, ik heb de nieuwe superfood ontdekt! Proteïne. Of zoals de sporters het liever noemen: protein of whey! Want dat bekt wat gespierder, vermoed ik. Nu begrijp ik best wel dat wanneer je een flinke bodybuilder of topsporter bent een beetje extra eiwitten geen overbodige luxe is. Dan neem je dat erbij na een intensieve prestatie en je spieren herstellen wat sneller.

De marketing dacht dit ook en zie daar de protein hype! De eiwitten vliegen me opeens letterlijk om de oren! Loop ik in de supermarkt te zoeken naar wat kwark, wordt met nog niet neonverlichte pijlen naar die ene bak gewezen waar met schitterende, zilverkleurige letters Protein op pronkt. Aanbevolen door Epke Zonderland. Laten we wel wezen, wie wil er niet zulke armen als Epke. Dus ik zo’n bak superkwark meenemen, vlug naar huis, zo’n halve bak leeg gelepeld en meteen in de plank. Hij Staat! Hij staat! Het is ongekend! Michiel Zonderland… zakte na een minuut door zijn hoeven. De protein als een betonblok in zijn maag. Voor de spiegel werd m’n wasbord er ook niet veel beter op.

Dat hadden whey niet verwacht, zou Maxima zeggen. Het is wel precies mijn punt. Hoe bewust we ook al dan niet met ons sportieve lijf omgaan, we ontkomen niet aan onze hypegevoeligheid. Op de digitale media zie ik de één een nog grotere pot eiwitten gebruiken dan de ander. Terwijl je het feitelijk best goed af kunt met eieren, rundvlees, peulen en nog veel meer ‘superfood’. Toch doen we het en ik doe net zo hard mee. De social media zijn meedogenloos als het aankomt op de hypegevoeligheid en de marketing weet dit maar al te goed.

Gisteren heb ik een superplank van wel 1 minuut 40 gedaan. Ik weet dat dit komt door het dagelijks blijven doen en opbouwen… en toch zegt een stemmetje ergens in me: Protein! en ik neem nog maar een hap kwark.

kwark

Peilen op Turkije

Het is nu ongeveer een week geleden dat de verkiezingen waren. Wat een pret. Sinds 2006 weer eens een opkomst boven de 80 procent. Het volk des vaderlands had er zin in. Dat mag best wel bijzonder genoemd worden.

Na al het promotie- en propaganda geweld waar we mee doodgegooid werden op tv en radio. Na veel tenenkrommende debatten waarin men vooral zichzelf als bijna-heilige probeerde te etablisseren (met Pechtold als opper-Jezus voorop), waarin men nul komma nul toekomstvisie liet zien, Bumor het woord van 2017 wordt, Wilders vooral niet mee mocht doen en daardoor vooral lachend 20 zetels behaalde en, net als deze zin, er héél veel opgesomd werd wat een ander verkeerd deed.

Kortom, je zou er moe van worden. Niets bleek minder waar! Nederland rukte massaal uit! Wie zou er winnen? Wie de verliezer? En wie zou het meeste geld kosten voor de pot? Kortom: wie is de mol? Neen. Wie wordt de grootste! Maar het had zomaar gekund. Als een stel lichtzinnige spirituele hippies zweefden we van links naar rechts en weer terug. Wie vertegenwoordigde de gedachte van de Nederlander het best? Rutte? Klaver? De PvdA was al dood gepeild door Maurice de Hond dus die deed niet meer mee. Die partij zat al in zak en Asscher.

Gelukkig hielpen de vrije,  liberale Turken een handje. Vrijdenkend en democratisch als ze zijn in het Turkse Parlement, wilden ze ons mooie bescheiden landje wel een bezoekje brengen. Niet om naar de Efteling te gaan. Hoewel hun gedachtegoed ook wel een beetje op een sprookje lijkt. Ze wilden even met hun staatsburgers praten aldaar. Bijzonder. Tot kort daarvoor waren het onze staatsburgers, maar afijn, we doen niet moeilijk. Zolang de shoarma goed smaakt, mogen ze zijn wat ze willen. Alleen daar dachten Erdogan en zijn kompanen wat anders over. Het waren Turken. Geen Nederlanders. Dat ze in Nederland woonden, mochten we Erdootje op onze blote knieën voor danken. Dat was een eer. Dat hebben we geweten!

Die paar onnozelaars die dachten dat rechtse Moslim dictatuur, homofobie en onderdrukking van minderheden een paradijselijk iets was, moesten nota bene door een Marokkaan tegen gehouden worden in Rotterdam. Op deze wijze werd wellicht de wat rechtse VVD in het zadel geholpen. Leest u de ironie?

Afijn, Erdogan roeptoeterde de meest erge dingen over ons Nederland. Onze Nederlandse regering deed als antwoord eindelijk eens iets wat ik heel lang gemist heb: ze toonde spierballen. Bleven onvermurwbaar en lieten geen minister uit het land der mensenrechten schenners binnen. Lees hier wederom de ironie. Ik was er trots op! Eindelijk eens voet bij stuk houden. Eindelijk eens niet als beste jongetje van de klas met de vinger omhoog. Eindelijk eens laten zien dat we als klein landje, in tegenstelling tot bij voetbal, nog wel bij de Europese top behoren. Kortom we waren hot in Europa! Mark spon er wel garen bij en Geert joelde op de bagagedrager mooi mee. Precies die twee waar Erdogan zo’n innige band mee heeft. New kid Jesse trok met zijn looks en Obamagedrag hoogstpersoonlijk Groen Links uit het eco-moeras en Buma bleek met cabaret en Sesamstraatstem het CDA weer een christelijk gezicht te kunnen geven.

Zo zie je maar dat een goede buur handig is, maar een verre Turkse vriend soms veel handiger voor een goede verkiezing is. Mark en Geert hebben al aangekondigd om 16 april als Peppie en Kokkie een bezoek te brengen aan Turkije om daar de Nederlanders te overtuigen tegen dictatuur te stemmen. Buma staat in het voorprogramma. Dat wordt een giller.

zeeuwskapje-web

Hardloopbroekendag!

De lente kijkt af en toe al voorzichtig om de hoek en meteen zie je ze langzaam maar zeker aarzelend tevoorschijn komen. Krokussen? Nee, rokjes. Het woord rokjesdag komt weer in ieders mond. Nou ja voornamelijk bij mannen dan.

Vandaag is weer zo’n voorzichtige lentedag. Reikhalzend kijk ik uit naar die witte, vers geschoren benen onder leuke hippe rokjes. Als een popelend kind sta ik voor mijn raam te gluren naar al wat voorbij komt. Alsof ik een kind was voor de Bart Smit etalage.

Niets. Geen enkel spannend opwaaiend rokje. Mijn vriendin zit in een verhuizing. Zij loopt in bouwvakkersbroek, de buurvrouwen zijn te grijs voor rokjes en ons team op mijn werk hebben ze sowieso allemaal de broek aan.

Hardloopbroeken. Veel vrouwen, solo of in groepen in hardloopbroeken. Waar ik ook kijk. Ze steken elkaar aan. Meiden die graag fit en gezond willen zijn. Moeders met wat vrije tijd die fanatiek hun figuur van weleer proberen terug te winnen. Met als resultaat dat hun bierbuikman ook wel moet. Te veel strakke mannen bij de fitness voor hun jaloerse gevoel.

De lente komt en de hardloopfoto’s vliegen me op de sociale media om de oren! Al scrollend zie ik de ene hippe dame na de andere. Gekleed in strakke legging en dito hemd of shirt. Noodgedwongen kijk ik er naar en af en toe like ik wat. Wat een straf.

Heel vrouwelijk Nederland lijkt aan het hardlopen geslagen. Houdt  angstvallig hun voeding in de gaten en de man op zijn beurt zijn vrouw. Nederland vergrijst zegt men. Niet waar. Nederland verjongt juist! Dankzij de dames uit ons kikkerlandje! Fitter en met meer conditie dan ooit zie je vrouwen van alle leeftijden hardlopen. Geweldig! Niet alleen voor het oog, maar zeker ook voor de energie die je er van krijgt.

Gisteren ging ik zelf even hardlopen. Ik kwam een aantal hardlopende dames tegen en groette ze. Ik draaide me stiekem nog even om en zag de resultaten van sport gevormd in een hardloopbroek. Een grote voldane grijns kwam op mijn gezicht terwijl ik mijn eigen bierbuik plat rende.

Rokjesdag? Nee. Hardloopbroekendag!

hardloopbroekendag

Bewaren