Hans Klok junior

Autisten hebben behoefte aan een goede duidelijke structuur, daar is junior van mij geen uitzondering op. Hij is dan ook mans genoeg om zijn chaotische papa wat structuur bij te brengen. Staat de deur in de bijkeuken open? Junior sluit hem wel. Dat ik daar nog sta met mijn handen vol servies, interesseert hem niet. Deuren horen dicht. Ik ben ondertussen zeer handig geworden om met mijn voeten de deur weer open te krijgen.
Opruim gedrag is ook een symptoom die mijn zoon heeft. Boeken in de kast, afstand bediening op de salontafel en borden in de keukenkast. Vuil of schoon dat maakt niet uit. Je kunt best wel eten van een spinazie aangekoekt bord. Vindt Junior. Wat ik vind mag ik houden of opruimen.
Op zijn slaapkamer heeft hij een grote doos met Lego blokken. Daar kan hij lekker mee spelen en sorteren en… je voelt hem al aankomen… opruimen. Alleen bij stress, positief of negatief, slaat zijn opruimgedrag een beetje door.
Op een mooie avond was junior op zijn kamer en behoorlijk onrustig. Ik snelde naar boven om te ontdekken wat er aan de hand was. De doos was leeg. Alle blokken waren verdwenen. Vast in de kledingkast gelegd, dacht ik nog, maar waar ik ook zocht, geen speelgoed. Hoe in de wereld had hij dit nu weer voor elkaar gekregen? De verrekte blokken leken van de aardbodem verdwenen! Niet op mijn kamer, niet in de andere kasten. Zelfs niet van grote hoogte in de voortuin gemikt. Dat wil ook wel eens gebeuren, maar dat is een heel ander verhaal.
Waar zijn die blokken? Junior kan niet praten, dus een antwoord zou ik niet krijgen. Kennelijk had hij ook een korte termijn geheugen want aanwijzen deed hij ook niet. Hoewel… zijn sardonische grijns verraadde wel een beetje het leedvermaak naar zijn papa toe.
Daar stond ik. In zijn blokkenvrije kamer. Mijn hersens krakend over dit mysterie. Ik staarde naar de lage boekenkast die daar stond en opeens begon de gloeilamp te branden! Achter deze kast zat een vrije ruimte voor de verwarmingsbuizen!
Ik dook naar de kast! Junior begon achter mij enthousiast te springen. Ja, hoor! Hans Klok junior had alle blokken in deze ruimte gepropt! Alle blokken.
Een uur lang heb ik lopen zoeken. Een uur lang heeft junior ironisch speelplezier gehad met zijn papa. Ik gooide alle blokken terug in de doos en zorgde er voor dat de opening achter de kast niet meer benaderbaar was. Ik pakte nog wat rommel op en wilde de slaapkamer uit wandelen.
Deur dicht.

bouwstenen

Bron afbeelding: q-bricks.nl

 

Haribo prikken

Iedereen is wel eens de klos. Zo ook mijn zoon. Bloedprikken. Voor een genen onderzoek moest er bloed geprikt worden en zoals een echte Tukker dan reageert: “Doar dooj niks an.”
Hoe prik je nu bloed bij iemand die niet meteen begrijpt wat er gebeuren staat? Ook al heb je het enkele dagen van te voren meermaals aangekondigd. Dat is bijna niet te doen. Gelukkig heeft hij wel een goede associatie met de kinderarts. Zijn praktijkruimte is bezaaid met speelgoed en de beste arts is ook nog eens super vriendelijk. Maar ja, probeer tussen al deze vrolijke zaken door maar eens met een blij gezicht een scherpe naald in iemands autistische arm te prikken.
Onze arts had een briljant plan. Haribo’s. Welke kind is er nu niet gek op? Onze zoon was daar geen uitzondering op.
‘Meneer Michiel, als u hem de hoofd naar links houdt, de moeder daar vervolgens met wat haribo’s hem afleidt, dan zal de verpleegster zijn arm recht houden en dan kan ik er in prikken.’
Zijn uitleg klonk eenvoudig en ingewikkeld te gelijk. Mijn zoon kan behoorlijk sterk zijn als hij iets moet doen, waarvan hij in de stress raakt. Dus dit zou een uitdaging worden.
Afijn, de afleiding werkte. Junior had alleen maar oog voor de kleine zoet beertjes. Mooi! De arts zette de naald in zijn arm en begon te tappen. Mijn zoon zijn lichaam verkrampte iets. Wat was dit? Zag je hem denken. Zijn moeder bungelde snel twee haribootjes voor zijn neus en ik hield zijn hoofd zo goed mogelijk naar links. Zijn arm protesteerde en de verpleegster moest letterlijk als een volleerde turnster aan de rekstok zijn arm in bedwang houden.
‘Voeren! Voeren!’
‘Hier kerel, vier snoepjes.’ riep zijn moeder, die met de grootste bibbervingers de haribootjes voor junior zijn gezicht hield.
Onze zoon haperde even toen het eerste buisje op de naald ging.
‘VOEREN!’
Drie zalen verder was de dokter nog te horen. Alsof haar leven er van af hing, drukte zijn moeder de snoep in junior zijn mond. Ze gooide het er nog net niet van een meter afstand er in.
Afgeleid, gelukkig. Zijn arm ontspande, onze biceps ontspanden en junior smakte vrolijk een mond vol haribo’s weg.
De verpleegster, opgefleurd met rode blosjes van de inspanning, plakte een leuke pleister op zijn arm. De kinderarts prees hem letterlijk de hemel in, met ons er bij. Ik prees hem mogelijk nog hoger dan dit.
Haribo maakt kinderen blij, met de kinderarts en mij er bij!

Haribo spuiten

En gelukkig hij… (Torenkamer kwesties)

Vakantie in eigen land. Heerlijk! Wij Nederlanders willen wel eens vergeten hoeveel mooie plekjes ons eigen land heeft. Waar Japanners en Chinezen in groten getale van de andere kant van de wereld naar ons paradijsje toevliegen, willen we zelf het liefst zo snel mogelijk naar een zon gegarandeerd land. En mocht dit onverhoopt niet lukken en zijn we noodgedwongen hier te blijven. Dan klagen we het liefst over het weer. Een traditioneel nationaal beklag die we eigenlijk het hele jaar voeren.
Autistisch en hulpbehoevend als mijn zoon is, durf ik op dit moment niet verder dan ongeveer een uur tot anderhalf uur van huis af te zitten. De vakantielanden worden dan gereduceerd met twee: Duitsland en Nederland.
Een beetje echte autist is gek op natuur. Mijn zoon is daar geen uitzondering op. Zet een paar bomen neer en leg wat zand op de grond en junior heeft urenlang speelplezier. We hadden ons huisje in het bos speciaal er op uitgezocht
Oké, hij het huis in het bos, ik af en toe een stadje. De deal werd gesloten. Hattem. Die stad wilde ik wel eens zien om twee redenen: de middeleeuwse kern en het Anton Piek museum. De laatste moet helaas in de herkansing, aangezien het te druk was en ik mijn kleine prikkelbom zo prikkelvrij mogelijk door het zonnige drukke centrum wilde hebben. Gelukkig was het bij de Dijkpoort mooi rustig. De meeste mensen zochten met het warme weer het terras op en wij een middeleeuwse toren. Daar waar alle vrouwen rechts de bonbon atelier in sprinten, ligt precies daar achter de Dijkpoort. Drie etages vol geschiedenis. Mijn zoon zag dit anders. Die nam een toren waar vol deuren en Luiken.
Gek op traplopen als hij is, liep hij vrolijk klakkend naar boven. Hij had een tasje met een souvenir om zijn pols hangen en die bungelde vrolijk mee omhoog. Eerste verdieping. Deur van de trapgat werd vrolijk voor papa zijn neus dichtgedrukt en meneer ging een tafel vol historische fotoboeken en teksten sorteren. Nog net op tijd kreeg ik de deur open om hem te behoeden voor nog meer opruimwoede. Ergens in een stapel gesorteerde boeken, prijkte er een plastic tasje. Zijn tasje. Vlug griste ik het tussen de berg boeken vandaan en beende snel met junior naar de tweede etage. Een kunstatelier. Mijn zoon heeft een voorliefde voor blond haar en ik moest hem dan van de blonde kunstenares wegslepen met wie hij al klikkend en klakkend avances probeerde te maken. Snel naar de derde verdieping. Uitkijktorentjes met heel veel ramen en luiken. Alsof we in de ballenbak terecht kwamen.
Zoals mijn vader vroeger zo vaak tegen mij zei, moesten de kleppen dicht. Het maakte junior niet uit hoeveel toeristen naar buiten wilden kijken. Zonder pardon en enige waarschuwing gingen ze dicht. Net als de deur naar de trap toe. Als een volleerd sorry-zegger, liep ik achter hem aan de luiken weer open zetten. Enigszins beschaamd, maar zeker ook zeer geamuseerd, pakte ik mijn zoon bij zijn arm en dirigeerde hem vlug naar de trap naar beneden. Ik wilde me nog omdraaien om gedag te zeggen, maar beneden op de tweede hoorde ik al de versiergeluiden. Eenmaal junior langs de vertederde blikken van de blonde kunstenares geloodst te hebben, ging het iets makkelijker.
We stonden buiten. Waar ik niets tot nauwelijks iets gezien had in de toren, had mijn zoon meer dan genoeg bewonderd. Nog eenmaal achter ons waaide de deur van de toren open. Mijn zoon sprintte naar de ingang toe. De deur dreigde helemaal open te vliegen tegen de bakstenen toren aan. Junior rekte zijn arm uit en gelukkig hij… Hattem!

Dijkpoort

Theater van de mantelzorg

Eindelijk was het dan zover. Maandenlang had de Toneel ‘Klup’ geoefend op het toneelstuk en nu mocht de schrijver, een aardige kerel naar ik hoor, komen om te kijken naar het eindresultaat van Verjaardag op krukken. Met mijn vriendin en onze drie kinderen togen wij naar de Eniver in Almelo. Dat is een aardige uitdaging omdat mijn zoon zwaar autistisch is en niets heeft met grote groepen onbekende mensen. En waar neemt papa hem mee naartoe? Juist.

Zoonlief verwachtte een groot bos om in rond te rennen, want zondag is voor hem bos-dag. Maar in plaats van een bos zag een groot gebouw vol vreemde mensen. Even had ik de hoop dat het goed zou gaan. Meneertje liep even vrolijk rond, tot hij door kreeg dat het enige hout wat er her en der stond, geen bomen waren, maar stoelen. Het plaatje van het bos viel voor zijn ogen in duigen en langzaam maar zeker voelde ik de onrust in hem. Gelukkig had deze papa voorzorg maatregelen genomen. Bij mijn zoon gelden de twee S-en om hem uit de stress te krijgen: Smikkelen en Spelen. Stress veroorzaakt een suikerdaling in het lichaam en geeft een hongergevoel. Een appel doet wonderen. Spelen ontspant en brengt hem in zijn eigen ‘bubbel’. Dan kijkt hij zelf wel wanneer hij er uit durft te komen.

Voordeel van De Klup is dat je tussen mensen zit die allemaal ervaring hebben met speciale mensen. Niemand keek op van mijn zoon. Zo kwam het dat hij met zijn speelgoed zat te spelen buiten de zaal, terwijl de spelers zenuwachtig stonden te trappelen om op te treden en toeschouwers vol verwachting naar het rode doek staarden. Ik zag mijn zoon en hij zag mij. Dat was voldoende.

Zo trots als een pauw dat zoonlief dit durfde, begon ik verwachtingsvol met het publiek te kijken naar het toneelstuk: ‘Verjaardag op krukken’. Het plezier straalde af van de spelers en wat speelden ze goed! Stuk voor stuk stegen ze boven zichzelf uit. De zaal genoot. Dat voelde je. De positieve energie kwam van het podium af en het gonsde als kleine energiebolletjes door de hele zaal, landend op hoofden en schouders. Ze friemelden zelfs door de kieren van de klapdeuren, want plots stond zoonlief aan de andere kant van de klapdeuren door het raam te zwaaien. Breeduit lachend en te kirren van plezier. Toen wist ik het. Dit was het meest geslaagde toneelstuk ooit.

theater

Bron afbeelding: doemaarzo.nl