Falentijn

Valentijn, ik heb er niet zo veel mee, maar net als vele mannen onder ons, geef je maar wel een kaartje of iets anders attentvol. Dit klinkt heel nonchalant en dat is het ook. Waarom geven we dan iets? Daar zijn denk ik verschillende redenen voor. Hoofdreden één bij een man: seks. Hoofdreden twee bij een man: seks. Hoofdreden drie: je verwerft je zelf een goede onderhandelingspositie. Bij een vrouw ligt het iets anders. Daar is reden nummer één: romantiek, twee: liefde en drie: aandacht. Deze drie punten vrij vertaald: seks.

De onderhandelingspositie staat niet voor niets flink bovenaan. Zo merkte ik dat op een zaterdag bij het TV kijken. Valentijnsdag. Hoewel we beiden vinden dat romantiek niet aan een dag vastgepind zit, waren we wel zo lief elkaar een kaartje te versturen. Zonder mezelf al te veel op de borst te willen kloppen, ben ik ooit degene geweest die dit nieuw leven had ingeblazen. De eerste keer dat ik mijn vriendin een kaartje stuurde, schrok ze er van, ze snelde gauw de deur uit en kwam even later terug met een mooie kaart. Een vluchtig geschreven handschrift verraadde haar vergeetachtigheid. Afijn, we hadden elkaar een lief kaartje gestuurd, met daarin schrijfsels vanuit het hart. Zeer fijne warme woorden in blauw inkt maakten deze dag toch wel bijzonder.

Het nadeel van een Valentijnsdag is, dat er ook liefdevolle shows op TV komen. Hoewel de commerciële zenders veelal toch programma’s voor bij het slapen gaan uitzenden. Je kent het wel; je zet zo’n programma er op, je kijkt en vijf minuten later lig je te slapen. Dan was er nog een ander interessante uitzending: Studio Sport. Valentijn-tv nummer één voor de man. Passie, vuur, liefde, alles zit in zo’n voetbalwedstrijd. Maar ja, hoe maak je dat je vriendin duidelijk? Zij ontdekte, tot mijn grote schrik en afgrijzen, dat op de commerciële zender “All you need is love Valentijn Special” was.

‘Bestaat dat nog dan? Dat is toch een programma uit 1860?’ floepte ik er liefdevol uit.

‘Zolang Robert nog leeft, bestaat de show ook nog.’ Zei ze romantisch.

‘Jezus wat slecht!’ fluisterde ik in een ademtocht terug.

‘Als een zoutzak er bij liggen op Valentijnsdag, dat is pas slecht!’ riep ze vol passie terug terwijl ik verdronk in haar ogen.

‘Wie doet dit nog vandaag te dag? Jezelf voor paal zetten?’ Klonk het vurig over mijn rode lippen.

‘Dat heet liefde voor je partner, romantiekloze piemel.’ Echode het als een frisse lentewind terug.

Oké, oké, ik heb het hierboven geciteerde ietwat boeketreeks-achtig gemaakt. Dat moest. Onderdeel van de onderhandelingen die zij had afgedongen.

Hoe kreeg ik nu mijn voetbal op de televisie? Mijn hersenen kraakten. In principe hoefde ik maar één wedstrijd te zien. Die van Heracles. Mijn clubje. De rest kon ik wel later een keer terug zien. Alleen bij Studio Sport wist je nooit precies de volgorde van uitzenden. Mijn eerste voorstel was om “All you need” te kijken. Meteen een goede binnenkomer, een liefdevolle knieval. Mijn vriendin kent mij helaas. Ze keek me intens indringend aan en vroeg me wat er tegenover stond. Dat ik mocht heen en weer zappen naar het sportkanaal en zodra Heracles begon, ik dit mocht zien. Het zien dat was wel in orde. Het heen en weer zappen werd een duidelijke nee. Ze had het nog niet gezegd, haar gezicht echter verraadde alles. Ik vroeg haar om een tegenvoorstel. Die kwam er. Ik moest maar uitzoeken hoe laat die wedstrijd er voor kwam.

Bof! Het was meteen de eerste wedstrijd. We kregen beiden onze zin op deze wijze. Het werd nog mooier. Mijn clubje won zowaar weer eens een wedstrijd, wat vrij zeldzaam was in dit seizoen. Zo zapte ik toch nog met een liefdevol gevoel over naar “All you need is love.”

Ken je dat gevoel dat als je in je stamppot boerenkool per ongeluk te veel azijn op gooit, dan een hap neemt en je hele gezicht implodeert? Je wangen als meest? Dat gevoel kreeg ik bij het programma van Robert! Hoeveel zoetsappige liefde kan een mens aan? Ik ben van sterrenbeeld een Vis, ik sta bekend als lieverd en romanticus, maar bij dit soort roze zuurstokken-tv gaan bij mij zelfs de nekharen overeind staan.

Alsof ik naar een horrorfilm keek, zat ik met wijd open gesperde ogen de gruwelijkheden te bekijken. Mijn vriendin echter vond het prachtig! Vooral mijn reacties. Er gingen mensen met een bus naar Parijs. Dat was romantisch naar het schijnt. Nou ik weet niet of ze recentelijk nog de nieuwsbeelden gezien hadden, maar Parijs is op dit moment verre van liefdevol. Maar oké, ik mierenneuk, er staat een grote roestig ijzeren toren en dat dit lange smalle ding heeft een enorme aantrekkingskracht op vrouwen. Kom ik weer op mijn voorgaande punten over vrouwen en romantiek, uiteindelijk denken zij ook gewoon aan seks.

Er was een oud stel bij. Zij had wel iets weg van Mevrouw de Bok en hij van een oude man die geen idee had dat hij in Parijs zat. Zij moest hem ten huwelijk vragen. Dat deed ze bijna, maar Robert greep in. De plek was niet romantisch genoeg. Wat in godsnaam heeft een plek nu met liefde te maken Robert! Zij wil hem daar vragen. Daar op dat oude groene verf afbladerende tuinbankje in een achterstandspark. Dat is niet alleen romantiek, dat is ook nog eens lef! Maar nee, het moest met de Eiffeltoren als achtergrond. Weg romantiek. Gelukkig was het stel verliefd genoeg om het plaatje liefdevol neer te zetten. De gratis reis naar Parijs zal ook een hoop goed gevoel gebracht hebben.

Het programma naderde haar einde. Deed ze dat maar voor eeuwig. Ik moest nog even volhouden en dan konden we iets normaals kijken. Toen kwam het. Iets wat je ergste nachtmerries doet veranderen in een droom over “My little pony”. Het slot akkoord van het programma was afgrijselijk. Zonder enige waarschuwing, begon er muziek te draaien in de uitzending en stond er plots een toeschouwer uit het publiek op. Zij begon te zingen voor haar vriend met een zeer hoge stem. Een tweede stond op, een man, hij begon waar de vrouw stopte en haar vriend begon te knuffelen. Ik wist niet wat ik zag! Op de melodie van “Ik heb je lief” stonden in het publiek her en der mensen op om spontaan voor hun geliefde te zingen. Het was alsof ik EO-jongeren dag uitzending uit negentientachtig zat te kijken. Zo verschrikkelijk slecht. Het refrein werd onder leiding van Robert en de rest van het publiek zeer zoetsappig gezongen. Ik begon mijn vriendin te smeken of we een horrorfilm mochten kijken. Saw, Freddie Krueger, Night of the zombies, alles behalve deze verschrikkingen!

Ik wilde wel kijken, maar tegelijkertijd kon ik het niet. Mijn vriendin lag blauw van het lachen. Zij gaf toe dat dit wel een beetje over de top was.

‘Dit is toch geen liefde betuigen meer? Dit doe je je vriend of vriendin toch niet aan? SM is nog romantischer dan dit vreselijke geblaat!’

Zomaar wat kreten die ik er uitspuwde. Ik keek mijn vriendin smekend aan.

‘Doe dit nooit voor mij alsjeblieft. Ik heb nog liever een avondje waterboarden bij de KGB dan dit!’

‘Als jij het ook nooit bij mij doet, lief.’

‘Beloofd,’ zei ik haar. ‘Hoewel het wel een snelle manier is om de verkering uit te krijgen.’ Grijnsde ik.

Het martelende gezang stopte. Het programma was afgelopen. Vluchtig telde ik of al mijn vullingen nog in mijn mond zaten. Ik hield mijn vriendin angstig vast.

‘Zullen we de volgende keer gewoon Valentijn op Halloween doen?’

‘Lijkt me een heerlijk romantisch idee lief!’

Zo kreeg de avond toch nog het sprookjes einde waar we op gehoopt hadden. De nacht viel als een hart vorm om ons heen en duizenden sterren verwarmden ons tot in het diepst van ons hart. De zoen die we elkaar gaven leek eeuwig te duren. We leefden nog lang en gelukkig die nacht en ik typte zojuist mijn laatste deel van ons onderhandelingsvoorstel.

Frankenstein

Bron afbeelding: http://favim.com

Advertenties

33 gedachtes over “Falentijn

  1. Wat mensen toch met de AYNIL show hebben, al sla je me dood. Het is allemaal zo overdreven dat het gewoon misselijk makend wordt. Jakkes, misschien Jason Voorhees eens op date sturen met mnr Brink.
    Geweldig verhaal over wat echt belangrijk is met Valentijn, stiekem elke dag van het jaar. Geven en nemen! Tot de waanzin overwint haha

    Liked by 1 persoon

  2. Ik ben en voel me op en top romanticus, maar jij wint het hier op alle fronten van me, Michiel. De manier waarop jij jouw lief met gevaar voor eigen leven wakker hebt weten te houden tijdens een slaapmiddelprogramma als all jou need is love is lovenswaardig. De titel van dit verhaal suggereert dat je ergens hebt gefaald, maar ik heb het niet kunnen ontdekken. Wat boft jouw vriendin met jou – en dat wist je natuurlijk ook wel. 🙂
    Heerlijk hilarisch verhaal.

    Liked by 1 persoon

  3. Wij doen niet aan Valentijn, maar dit jaar had mijn man een doosje bonbons gehaald voor de kinderen om aan mij te geven… alleen dat laatste hadden ze niet helemaal begrepen. Maar ze waren lekker… geloof ik.

    Met zo’n leuke vriendin is het eigenlijk toch elke dag Valentijn?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s