Het meisje dat volhardde

Het was een frisse ochtend. De Oostenwind was volop aanwezig en zorgde voor ijzig bijtende kou. De afstand van waar de schoolbusjes stonden naar de ingang van de school was onder normale omstandigheden te verwaarlozen, maar met dit weer een uitdaging om al die kinderen er uit te krijgen en naar de ingang toe te loodsen.

De school had een zogenaamde overgangszone; de schuifdeuren van buiten naar binnen, dan een halletje van vier bij drie meter en dan de schuifdeuren met een warmte gordijn naar de aula toe. Alwaar de rest van de school aan vast zat.

Elke ochtend rond acht uur was het een drukte van belang in het halletje. Kinderen kwamen aan en werden vervolgens opgepikt door hun begeleidster die ze vervolgens meenam naar hun klaslokaal. Je kunt je voorstellen dat deze begeleidsters niet veel behoefte hadden om lang in het halletje te blijven staan wachten. Telkens als de schuifdeuren open gingen werd dit vergezeld met bijtende kou die zich langzaam een weg door de kleding heen vrat om vervolgens onder je huid te gaan zitten. Een ijzig gevoel dat uren duurde voor het weer weg was. De schuifdeuren stonden rond acht uur meer open dan dicht. Je behoeft geen Einstein te zijn om te raden hoe de meeste gezichten stonden die ochtend in het halletje. Een diepvriezer was een fijnere plek.

Buiten was er wat tumult. Je zag de begeleidsters denken. Wie maakt er nu stennis met deze kou? Het lawaai kwam algauw dichter bij. Een taxichauffeuse kwam binnen met onder haar linkerarm een huilend kind. Haar gezicht stond op onweer. Ze legde het kind neer en beende boos weg.

Het was een meisje van ik schat een jaar of acht. Haar kleine ronde brilletje stond een beetje scheef op haar hoofd en haar wintersjaal was ietwat verfomfaaid. Ze lag op haar rug in het midden van het halletje. Stampvoetend met haar beentjes die in een rode maillot waren verpakt onder haar spijkerrokje. Waar ze was neergelegd bleef ze ook liggen. Precies daar en ze week ook geen centimeter.

Ander begeleidsters keken een keer op, zagen haar liggen, haalden hun schouders op en gingen verder met hun conversaties onderling of gewoon stilzwijgend blauwbekkend voor hun uitkijkend. Het meisje maakte kennelijk wel vaker stennis. Het maakte in elk geval geen indruk op de rest. Behalve op mij.

Ik hoorde hoe haar gehuil langzaam in volume minderde. Ze lag nog steeds op dezelfde plek. Mocht ze niet zoveel persoonlijk leed hebben gehad, dan zou je het hele tafereel als aandoenlijk kunnen afdoen. Ze had ook een schattig gezichtje. Ondanks haar dikke tranen op haar boze gezicht over het grote onrecht dat haar kennelijk was aangedaan, ondanks dat alles, was het gewoon een scheetje.

De schuifdeuren openden zich weer. De taxichauffeuse stapte lichtelijk chagrijnig naar binnen. Ze had iets in haar hand.

‘Hier.’ Zei ze bozig tegen het meisje met toch wel een moederlijke ondertoon. ‘Ik kan je niet zonder deze naar school laten gaan. Ook al ben je nu onmogelijk.’

Ze drukte het meisje een lange bruine knuffel in haar handen. Als ik het goed heb gezien was het een lange slungelige konijn met een rood sjaaltje. Het meisje griste haar knuffel snel uit de handen van chauffeuse drukte deze stijf tegen haar aan.

De chauffeuse zag dit en haar moedergevoel overwon het van het ochtendhumeur. Ze glimlachte, maar zorgde er voor dat het meisje het niet zag. Zij moest nog maar even nadenken wat ze verkeerd had gedaan. Ze vertrok weer door de schuifdeuren en zou niet meer terugkomen.

Het meisje met de rode maillot lag nog steeds op exact dezelfde plek alwaar ze nu inmiddels vijf minuten geleden werd neergelegd.

Voor enkele momenten was ikzelf even weg bij de schuifdeuren. Ik kwam terug en zag dat het meisje er niet meer lag. Zou ze het opgegeven hebben? Nee.

Ik had zojuist mijn zoon naar het klaslokaal gebracht en was op weg naar huis. In het halletje zag ik rechts het meisje met de rode maillot, in kleermakerszit met haar knuffel bij de kachel. Het konijntje met de rode sjaal hard tegen haar rechterwang gedrukt. Mijn hart smolt. Ze was allang niet meer verdrietig of boos, maar ze wilde nog wel een punt maken. De andere begeleidsters zagen haar wel zitten en ze wisten dat het meisje op den duur wel opgaf en naar haar klas zou gaan. Zij wisten wel beter en keken dan ook verder dan naar haar schattige uiterlijk.

Ik ben een papa, een zwakkeling als het over lief kijkende gezichtjes gaat. Volgens mij hebben alle papa’s daar last van. Het is dan ook maar goed dat er mama’s zijn of begeleidsters die hier doorheen prikken.

Uiteindelijk kwam het meisje met het syndroom van Down al snel Up en ze vervolgde haar weg naar het klaslokaal. Haar knuffelkonijn bungelde trouw met haar mee in haar linkerhand.

 

Knuffelkonijn

Advertenties

48 gedachtes over “Het meisje dat volhardde

  1. Zie het echt helemaal voor me, wat een leuk stuk Michiel! Zo’n scheetje zou ik ook even blijven observeren, zou ook niet kunnen doorlopen. Toch gaaf dat ze zo’n karaktertje heeft. Mooi geschreven, ook jij hebt een zwak voor deze toppertjes!

    Liked by 1 persoon

    • Dankje! Jij zult het ook herkennen bij De Klup… (Gaat ook een verhaal van komen.)
      Ps. Wil je ster-actrice Zonde, helpen herinneren om te komen kijken in Ootmarsum? (Doe ook maar de groetjes van Carolien).

      Like

  2. Weer een prachtig verhaal, gelukkig zijn er mensen die verder dan een lief gezichtje kunnen kijken.
    Eigenlijk zijn ze soms allemaal hetzelfde, stel draakjes die ons laten zien dat ze zelf ook wel wat te zeggen hebben. En het ons ook zullen laten weten, haha

    Liked by 1 persoon

    • Dankjewel Cassilda! 🙂
      Hihi.. ja draakjes kunnen ze zijn. En de inspraak laten ze duidelijk weten! Maar het mooiste van al vind ik dat zij, meer dan een ander, weten hoe waarom positiviteit zo belangrijk is. 🙂

      Like

  3. In de vakantie zag ik elke ochtend en middag de taxi’s komen (normaal gaat mijn dochter met de taxi, maar vanwege de lange reistijden in de vakantie had ik besloten haar zelf te brengen en te halen). Mijn respect voor de taxichauffeurs groeide met de minuut toen ik bij de deur wachtte tot de kinderen binnen gehaald werden door de begeleiders. Ook kinderen zoals dat volhardde meisje waar je over schrijft.

    Herkenbaar en levendig geschreven!

    Liked by 1 persoon

  4. Eergisteren zat ze er ook op de mat bij de ingang toen ik junior naar school bracht, dus ik moest net lachen toen ik je verhaal las. Een karakter heeft ze zeker, dit meiske!

    Like

  5. Mooi geschreven man. Weer zo’n verhaal als of je er bij staat. Gelukkig voelde ik die kou niet haha. Het is alleen jammer dat veel mensen hier met een negatieve kijk naar kijken en de schuld bij de ouders leggen, terwijl er vaak meer aan de hand is. Gelukkig niet in dit geval.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s