Ode aan de Wadden

Hoe klein ons kikkerlandje ook mag zijn. Hoe overbevolkt ook. Gelukkig hebben we nog plekken waar de natuur nog kan schitteren in al haar schoonheid. Er is een plek in dit landje waar ik in de loop der jaren stilletjes aan verliefd op geworden ben. Dat zijn de wadden.

Als je er bent, deel uitmakend van het ruige landschap, heb je veelal niet eens door in wat voor unieke schoonheid je staat. Dit besef komt vaak later als je teruggekeerd bent naar het alledaagse groen uit je eigen omgeving. Dan opeens komt het besef. Het besef dat we een prachtig stukje ongerept Nederland hebben. De ruige duinen, de kwelders. Alles wat leeft ademt er waddenlucht.

Toen ik op Vlieland was, kortstondig genietend van het eilandenleven, trof ik op verschillende plekken een soort van blauw glazen tegels in de vorm van een druppel of kiezel. Wat je er ook maar in zag. Op deze tegels stonden mooie gedichten over het eiland en de Wadden. Dit inspireerde mij om zelf een gedicht te maken ter ere van deze omgeving.  Tussen al mijn luchtige verhalen in, wil ik jullie graag deelgenoot maken van mijn ode aan de Wadden:

 

Geen gebied is zo ruig als deze eilanden met zee,

Reizend over het donker blauw, trotserend het zilte water.

Geen mens die haar ooit stoppen kon.

Waar slik en kwelders buitendijks land opbouwen.

 

De meeuwen vliegend, ritmisch met het thermiek mee.

Schelpen en schalen worden bewaard voor later

Waar een strandjutter op zijn eerste eiland zoekend begon.

De eilanden voor noeste mannen en vrouwen.

 

Ik ben er van gaan houden.

De wadden.

Geen eiland is zeker van haar bestaan.

Duinen houden slechts beperkt stand.

 

Verdronken eiland een schim uit de tijd.

Een stil antwoord van het land dat lijdt.

 

Niet veel tijd om te rouwen,

De wadden.

Waar natuur haar gang mag gaan.

De wind bepaalt wat zweeft of land.

 

Waar je wegdrijft naar vreemde werelden en landen.

Liggend op het strand, zand reizend door je handen.

 

Terschelling of Ameland, Vlieland of Rottumeroog.

Nimmer was ik zo verliefd op de ruige natuur, het desolate landschap.

Kijkend naar de dieren bij De Koog,

de grijze zeehond, de bergeend of de kanoet.

Vrije geluiden komen mij als een symfonie tegemoet

 

De wadden.

Zal er ooit een grotere Nederlandse liefde mijn hart hiervan stelen?

Is er een plek zilter en ruiger van schoonheid dan zij?

Al lagen er duizend antwoorden in het verschiet.

Er gaat niets boven ons Nederlands Waddengebied.

 

gedicht

Advertenties

17 gedachtes over “Ode aan de Wadden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s